11:22 Novels & Stories

Na parang wala ng bukas. It's exactly 11:00 pm sharp. At ramdam na ramdam na niya ang pawis na lumukob sa kanyang kahubdan. But Dwight is still active, hyper and...was never drained. Ito pa nga ang palaging nag-iinitiate sa pabago-bago nilang posisyon.

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.

Narinig kong naggroan siya sa kabilang linya. "Yun pa nga e. Hindi siya sumasagot sa tawag ko. Usapan namin before lunch kami magkikita." Napatingin ako sa oras, mag 11am na. "Eh? Anong oras na oh, baka andon na 'yon." Sabi ko sakaniya.

Nagtataka man ay pinatili niya ang ngiti sa labi at sininyasan ang kasama na iwan na sila. "Nakakaistorbo ba ako?" Alanganing ngumiti siya sa binata. "Hindi naman," anito at tiningnan ang oras sa suot na relo. "It's almost twelve o'clock, may emergency bang nangyari?" nagtatakang tanong ni Meynard sa dalaga.

May kutob akong hindi ko maipaliwanag. Maya’t-maya, tumingin na naman ako sa orasan na suot ko sa kaliwang pulsuhan. 9:22 AM. Hindi pa sila dapat nagkikita. Alas diyes pa ang usapan nila, ayon kay Ashlyn. Pero bakit parang ang tagal ng oras?

Nag-aalangan pa nga akong bumili, kapag kasi sa tyange ako bumili madami pa ang mabibili ko noon. Nang nasa parking area na kami ay huminto ang sasakyan, napatingin si Sir Yusuf sa mamahaling relo niya. Pasimple din akong tumingin para malaman kung anong oras na. Eleven thirty na pala, ang bilis naman ng oras. “Comeback around 2 pm, Bert.” Bilin niya kay Bert. “Ayos na ayos, Sir!”

seryoso paring turan nito. Napasulyap ako sa sariling wrist watch. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin ang oras. Omg! It's already 11:55 in the evening? Malapit na palang mag-umaga? Gosh! "Now you know? Makipag-talo ka pa ba sa'kin?"

"Anong oras po tayo nakauwi kagabi?" Nakita kong umiling ulit si Ate. "Hindi gabi. Umaga na tayo nakauwi. 2:00 am." Kumunot naman ang noo ko. Sa pagkakaalala ko, 11 kami umuwi. "Ha? Diba Ate, 11 tayo umalis sa bar?" "Oo nga. 11 tayo umalis don pero, alas dos na namin kayo naawat ni Cita."

50 6 na araw bago ang paghaharap, 11 araw bago ang paghahatol at 17 araw bago ang paghahayag. Abala sina Alexander at Adrianne sa kanilang lesson. Isang private tutor ang nagtuturo sa dalawang bata. "Is 11 divisible by 2?" Bibong bibo si Alexander. "Of course." Tumaas ang isang kilay ng tutor." I am going to rephrase the question. Can we divide 11 by 2?" Bibong bibo rin si Adrianne. "Yes." "No. We can not divide 11 by 2."

Kahit na ayoko mang aminin, alam kong hindi nagbibiro si Uno sa sinabi nito, hindi ko sinabi sa kanya na may kakambal ako kaya alam kong pinaghandaan niya talaga ang araw na 'to. "Anong oras na, Zuck?" Tanong ko sa nanginginig na boses, sa pagkakataong ito ay malawak ang ngisi sa mga labi ni Uno habang pinapanood akong unti-unting kinakain ng kaba at takot. "It's already 11:27." Tugon ni Zuck habang nakatingin sa Louis Vuitton watch na nakakabit sa kanyang kamay.