11:22 Novels & Stories

Tanong ni Angela. " Maybe after a week or less than that. Lagi kang magdouble lock ng pinto at bintana , at wag kang makikipagusap sa di mo kilala.. tawagan mo ko pag may emergency .." bilin ni Justine. " Noted po." Natatawang sagot ni Angela. Sinipat ni Justine ang relo past 11 na . " Alis ka na??" Tanong ni Angela.. " Hinihintay ko nalang yung van. Wala ba akong baon jan?" Tanong ni Justine.

Nagsisisi? Hindi na sumagot si Calley sa huling sinabi niya. Ibinalik lang nito ang paningin sa cellphone na hawak. Muli, napabuntong-hininga na lang si Zayne at saka pinagtuunan ng pansin ang cellphone niyang nakapatong sa kanyang kama. Tiningnan niya ang oras, 9PM. Ang sabi ng mommy niya ay ipapasundo siya sa driver ng exactly 9PM pero wala pa ito ng mga oras na iyon.

tanong ko dahil hindi ko siya maintindihan. "Nothing. What time is it?" tanong niya at tumingin sa relo ko. "7:43 PM na po." "The rain has stopped, but still, we can't walk to the tent kung wala tayong ilaw. Maliligaw lang tayo."

Dapat noon mo pa 'ko ipinakilala sa kanya. Umangat ang dalawang kilay niya at lihim na lamang na napailing sa nabasa niyang mensahe na iyon ng kanyang pinsan. Maya-maya ay tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan at tinapunan ng tingin ang oras. It's 2:50 pm. He cleared his throat. "That's all for today. Ituloy niyo nalang ang review session niyo bukas."

Hindi alam ni Hiraya, kung ano ang nangyayari, kaya tumingin siya kay Kaelix, Ibinaon ni Kaelix, ang tingin at itinuro sa kanya na tingnan ang kanyang telepono. Nang ibaba niya ang tingin at buksan ang screen nito, laking gulat niya nang makitang bumabalik ang petsa sa nakaraang araw. Ang oras din ay mula nang huli na ng 12 ay naging mga bandang 11:30 na ng gabi! Ito na nga ang pagkakaiba ng oras!

Mukhang maraming beses na siyang nag-i-inject kaya ganito na ang tama sa kanya. "10 seconds.... 3, 2, 1." ******* LMCD22

"Lumabas na kayo d'yan. Dito na tayo kumain." "We're coming!" Ngayon ko lang napansin, saktong nasa tapat pala kami sa 7/11 o parang mini-stop dito sa Pasig. When I looked at my wristwatch, I saw fifteen minutes past four in the afternoon (4:15 pm).

Tahimik siyang humihikbi habang hinahayaan ang luha sa pagtulo. Kagaya ngayon limang minuto na lang malapit nang mag twelve midnight ay wala pa rin ang asawa niya. Ilang beses niya itong tinatawagan pero ito hindi sumasagot. Kanina nagriring pa ito pero ngayon nakapatay na. Hindi naman ugali ni Seb na magpalowbat ng cellphone. Lagi nitong sinisiguro na may baterya ito at makokontak siya. Bagay na taliwas sa nangyayari ngayon.

bakit naman ako uuwi e aga pa kaya mamaya pa ang off ko. "anong aga pa e mag 10- 10 pm na nga mag over time kaba? buti naman may kasama nako dito na mag over time "10 pm? "Oo bakit hindi moba alam kung anong oras na asan ba phone mo? "nasa bahay hindi ko nadala. pero panong 10 pm na e kanina lang "kanina kapa nga wala asan kaba? "sa office ni Mr.montaire

pagtawag niya ulit. “Yes, honey. Ang aga mo yata ngayon,” anito at sinulyapan ang suot na relo. “Himala at eksaktong alas sais ang uwi mo ngayon. Wala kang lakad? Hindi ba kayo gagala ng barkada mo?”