12 Am Thoughts Novels & Stories

Gulat man ay agad ko itong tinago, “Binigay lang ng ka kilala ko, baka raw magagamit ko.” Ramdam ko naman ang pagdududa ni Nelmie ay hindi ko iyon pinansin, marahan akong tumingin sa relo at nakitang lunch break na. “It’s already twelve, Nelmie. Mag lunch break ka na at pabili na lang din ako ng lunch ko,”

lalaking iyon. Lihim niyang ipinilig ang ulo upang alisin sa isip ang nakaraan. Sabi na't puro positive thoughts lang dapat ang iisipin niya, hindi ang mga negatibo. Yumuko siya at sinulyapan ang oras sa suot na relo. It was almost nine in the morning. Ilang minuto pa ay mararating na nila ang bagong bahay ng kaibigang si Shiela.

Pilit kong kinakalma ang sarili. habang lumilipas ang mga oras, naging abala na kami sa pagtanggap ng orders. Pero kahit nasa counter na ako, hindi pa rin lubusang nawawala sa isip ko ang mga naiwan kong tanong... ang tungkol sa ama ng anak ko. Pag tingin ko sa relo, lunch time na pala. Ang bilis ng oras. May mga naupo na rin sa labas para mag-break, at sa loob, may pila na ng tatlo o apat na tao.

“Lyka, kahit na. Hindi ko inaabuso ‘yung kapangyarihan ni Samuel. Hindi ko nga rin hiningi tulong niya para makapasok dito. Sariling sikap ko ‘to. At natatakot ako na baka isipin ng iba na ginagamit ko lang si Samuel.” “Althea, that’s a possibility. I mean, possible ‘yan na isipin ng mga tao, normal ‘yan, at kung ‘yan ang iisipin nila, mangyayari at mangyayari ‘yan sa ayaw at gusto mo. Hindi mo na ‘yan kontrolado. Kaya imbes pag-aksayahan ng oras ‘yang mga ganyang thoughts, relax, breathe. Huwag mo na lang pansinin. Hindi worth it,” wika niya habang nakahawak sa magkabilang balikat ko. Tama siya, kahit mag-overthink ako, hindi ko pa rin mapipigilan ang iisipin ng ibang tao. Nag-aaksaya lang

I'm reading too much into it again! Pinilig ko ang ulo ko. I have been having some weirds thoughts lately. Kailangan ko na talagang makapag drawing ulit nang maayos to clear my head. Tiningnan ko ang wristwatch na suot. It's already quarter to five. Okay lang din naman na gabihin ako ngayon dahil wala ulit ang parents ko sa bahay. But it's my sister who I'm worried about. "I think I'll have to make a call first," sambit ko.

𝗖𝗵𝗮𝗽𝘁𝗲𝗿 𝗦𝗶𝘅 𝗖𝗼𝗹𝗱 Monday, past 7 AM in the morning. But it can't be discern inside the room because of the thick curtains hanging on the windows, blocking the sunlight. Dennis lied on the bed, looking at the void. It's too quiet inside this dark room but his mind is full of chaotic noisy thoughts. He knows that it's time for him to go to school but Dennis didn't have the energy to move his body. Even now, he can't take his mind off the things that he suddenly discovered.

Nang makita ko ito, agad ko itong binasa. "The superstition and new age philosophy 11:11 is believed that if the clock strikes at the said time, either AM or PM, your wishes will come true," basa ko ng malakas upang marinig iyon ni Kent na ngayon ay nakaupo lang sa mesa.

Marami pa kaming napag-usapan ni Clouds na kahit ano para pampalipas ng oras, maya-maya ang tingin ko sa orasan na nasa cellphone ko para malaman ko kung twelve na ba ng madaling-araw. Mabagal ang oras kapag naghihintay ka at lagi mong tinitingnan ang orasan pero sobrang bilis naman kapag binabalewala mo lang o di kaya busy ka sa trabaho kaya hindi mo namamalayan ang oras. Dahil limang segundo na lang para mag twelve, hinanda ko na ang sarili ko para kantahan si Cloud. "Kaya ganun na nga ang nangyari…,'' hindi ko na siya pinatapos magsalita kasi tumatak na sa twelve ang oras.

“Isa pa, aalis ako bukas ng umaga. Okay lang ba kung magkita na lang tayo sa labas?” Saglit akong natigilan. May kaunting pagtataka, pero hindi naman pag-aalala. Sandali kong inisip kung may pagbabago ba sa plano o may nangyari, pero agad ko ring binalewala ang thought na iyon. Aalis siya ng Sunday. Alam ko iyon. At sigurado akong gusto lang niyang masulit ang oras namin bukas—yung tipong bawat minuto mahalaga.

Pero kapag na laman na nito na may mahal na siyang IBA titigilan na rin siya nito. buhat sa malalim na Pag iisip biglang nakaramdam ng gutom ang binata kaya naman napadako ang tingin Niya sa wall clock. 12 noon na rin pala hindi pa siya nag lalunch kaya naman na isipan niyang bumaba na. iiling iling pa siya hindi Niya lubos maisip na magiging problema Niya ang anak ng mga Salazar dahil sa kakaisip dito hindi Niya na napansin ang oras parang kalahating araw Niya yata itong iniisip.