12 Am Thoughts Novels & Stories

O ewan. Sa ngayon ay masasabi ko na rin naman na nasanay na rin akong mabuhay ng ganito kahit papaano. Nag aalala pa rin ako paminsan minsan, oo. Especially everytime that I am having thoughts about my job, my family, and my friends. Maisip ko pa lang kung gaano sila posibleng nag aalala sa akin ay napapabuntung hininga na lang ako. Iyon lang naman kasi ang pwede kong magawa sa ngayon.

Its 6:00 pm. Nagflashback sakin yung sinabi niya nung Christmas. He wants me to think of him every six pm. Yeah, I think of him and it hurt so damn much.

Siguro uunlad na ito kung pumuti na ang uwak. Lumipas na ang ilang minuto at oras ngunit hindi pa rin ito dumating. I’m just thinking na baka busy nga talaga ito or…something else. Although I want to think of something positive, hindi ko maiwasang pigilan ang aking instinct. Parang hindi naman ito ganitong oras ang pagdalo nito ni Ysa lalo na’t marami pang paper works ang kanyang gagawin. Besides, three minutes na lang at malapit na iyong lunch time.

Tapos nilabas ko ang phone ko para basahin ulit ‘yung reminders ko. **REMINDERS NI MHIYA — 6AM. 12PM. 6PM. 12MN.** ✅ IWASAN. ✅ BOUNDARIES. ✅ GOAL. ✅ NO MAMA-YAYA. **5:30 AM** Lorenzo POV.. I WAKE UP EARLY, Siguro kasi **maaga rin akong nakatulog kagabi.**Pagod. Sobrang pagod. Hindi ko na nga namalayan na **hindi na pala ako nakapagpalit ng damit.**

Nagsalubong ang kanyang mga kilay. Mariin naman siyang tinitigan ni Ashton bago sumagot. "It's already 12:01 in the morning, Amber. Araw na ng martes kaya sinusundo ko na kayo."

Ano kaya ang problema nito at ako na naman ang pinagtitripan. "Sanay na po ako na ganito ang kinakain ko sa umaga. May breaktime din naman kami mamayang 10am sa school.. Tapos lunctime ng 12noon." sagot ko. Mataman pa akong tinitigan tsaka tumango.

Bigla namang gumaan ang pakiramdam ko dahil kanina pa ako nahihirapang huminga dala ng presensya n'ya. Kainina ko pa nararamdaman na nakamasid lang siya sa mga kilos ko at dahil don ay hindi ako makakilos ng maayos. Napatingin ako sa oras na nasa ibaba ng monitor ng laptop na gamit ko. Exact 12 nn na pala! Mukhang Maglu-lunch na siya kaya lumabas na s'ya ng office. Gustohin ko mang tumayo at maglunch break na rin ay nagdalawang isip ako.

Tumaas ang isa kong kilay. “Yes? May problema ba?” tanong ko, medyo matalim ang tono ng boses ko. “Ahm… past 12 PM na po kasi, Ma’am… lunch break na po.” Napakamot siya sa ulo habang sinasabi ito, halatang nag-aalangan. Napatingin ako sa relo sa aking kamay. 12:15 PM. Napabuntong-hininga ako. “Pasensiya na, hindi ko napansin ang oras. Yes, you may take your lunch,” sagot ko sa kalmadong tono.

My mind is sabotaging my peace of mind. Siguro, kailangan ko nang magtrabaho ulit para hindi ako nababakante ng gagawin. Kinuha ko ang cellphone ko sa side table ng kama at saka tinignan ang oras. It’s twelve noon. Lunch break na. Hinanap ko ang number ni Darius at saka siya tinawagan. “Hi,” I greeted when he answered the call. I heard him chuckle. “Miss me?” he asked cockily.

I think. 12 pm na pero parang hindi pa rin nababawasan ang mga nakapatong na folder sa table ko. Wala sa isip ko ang maglunch. Hindi ko kasi nabasa agad ang text message nya kaninang umaga kaya wala na rin akong gaanong pagkakataon na humanap ng kapalit nya kahit ngayong araw lang. Masyado na rin akong umasa na hindi ko need ng secretary sa araw-araw.