13 Minutes Novels & Stories

FOURTEEN (14) "Late na nga ako ng 15 minutes tapos ito pa ang aabotan ko." Panimulang sermon ng nagiisang Founder ng clan na si Uno habang palipat-lipat ang tingin sa mga officers na nasa harap niya, "Nono, Otso, hindi niyo ba talaga kayang controlin ang mga members ng wala ako? O napapagod na kayo sa mga posisyon niyo?"

"Hindi ba sila mag-asawa?" Walang imik na tumayo ang don. Hindi na niya kailangang sagutin ang tanong dahil nasabi na niya ito. Inayos niya ang butones ng kaniyang coat. Iniwan niyang nakaplay ang monitor. Sa monitor makikita ang isang master list ng mga empleyadong tatanggap ng mga bonus, incentives at mas malaking sahod. __________________________________________________________________________ "Ilang minuto pa?" "13 minutes sir."

Ito ang peace ni Billie. Ang burner phone na hawak niya ay nagpapakita ng countdown timer: 7:15:32. Pitong oras at labinlimang minuto ang natitira bago ang itinakdang oras—T-minus 12 hours mula nang ipadala niya ang silent transmission kay Billie. Sa loob ng panahong iyon, ang Lazarus ay patuloy na maghahanap sa Austria, habang si Billie ay lumilipad sa kalawakan patungong Geneva. Ang lahat ay nakasalalay sa pagiging flawless ng timing na ito.

“So that we can kiss for at least 30 minutes.” Nanlaki ang mata ni Mithi sa sinabi niyang 30 minutes. Iniisip pa lang niya ang 30 minutes na haIikang yun ay pakiramdam niya, hihimatayin na siya sa tindi ng init sa pakiramdam. Ngayon pa nga lang e nalalasing na siya sa mga haIikang iyon na hindi nagtagal ng 5 minutes, paano pa kaya kung 30 minutes na?

Kadriel Fernando MAHIGIT limang minuto rin ang itinagal ng kakaibang trip ni Charinda. Five fucking minutes and the humiliation Kadriel felt will last a life time. Hindi niya alam kung bakit huminto na ito. Kung dahil natablan na ito ng hiya o napagod, hindi niya alam. He was even tired of knowing the answer. Mukhang naging manhid na ang lahat sa kanya.

“Nasa loob pa rin ba ang mga doktor?” “I think… She’s not waking up.” “What?” “Hindi pa siya nagigising!” Halos mapraning si Vivianne nang mapagtanto ang bagay na ‘yon. “Ano’ng nangyayari? Bakit wala pa ring lumalabas na doktor para sabihin sa akin na ayos na siya? Akala ko ba pitong minuto lang?!” “It should be,” sagot naman ni Beckett nang walang pag-aalinlangan. “I tried that myself a few times, and the pain will fade after five to seven minutes.”

Saway ko pa sa kanya na ikinatawa lang nito. NASA kalagitnaan ako ng pagkain nang biglang dumating ang isang crew. Ito din 'yong crew kanina na naghatid sa'kin ng pagkain. " Excuse me, sir. The total hours before we arrived in Geneva Airport, as you requested before we take off is 13 hours and 48 minutes. We still have 10 hours before we arrive at our destination. " Mahabang wika pa nito. Tumango naman si Arrone sa kanya.

"You're 5 minutes and 19 seconds late, Ms. Collins. So, it is not just 5 minutes, gaya nang sinasabi mo.“ Siryoso ang mukha nito. "Huhh?! 19 seconds lang, isasali mo pa? Minutes lang naman ang usapan diba?" Nanginginig ang kan'yang boses. Nag-umpisa na rin mangilid ang mga luha niya. Hindi siya makapaniwala sa inaasta ng guro. Talagang napaka-strict ni Mr. Ford. "Is 5 minutes and 19 seconds over 5 minutes?" tanong ulit ni Mr. Ford na may diin sa mga tinig. Ngunit walang mababasa na kahit anong emosyon sa kanyang mga mata.

Dammit. Tumingin ako kay Lesbian na nasa pinakauna. I want to be by her side but I need to avoid her. Tsk. The timer started. Agad akong umupo at dumakma ng napakaraming susi at isa-isang sinubukan sa padlock. Fuck! Bakit iba-iba ang shapes at sizes nila!? How could I find the perfect keys for these locks!? Good god, long my patience. I should focus. Hindi 'yung puro Lesbian, Lesbian, Lesbian! Van, Van, Van naman! Focus! 10 minutes have passed at hanggang leeg ko na ang tubig. Medyo mahaba ang kadena kaya nakakasagap pa kami ng hangin. 10 minutes is equivalent to 10 feet already. And fuck! I'm running out of oxygen!

Pakiramdam niya ay nabunutan siya ng tinik sa lalamunan niya. Tumingin siya sa relo sa kaniyang braso. “Okay kakayanin pa! Meron pa akong 30 minutes! Kaya ko to” Mabuti na lang at wala ng traffic siyang nadaanan, success at makalipas ang sampung minuto ay nakaparada na din siya sa tapat ng building para sa kaniyang employer’s interview.