13 Minutes Novels & Stories

Tumigil siya, pagkatapos ay dinagdag na may bakas ng ngiti, "105 minutes lang naman iyon. Hindi naman ganun katagal." Naramdaman kong lalong uminit ang aking mukha. Ang katotohanang binilang niya ang mga minuto ay lalong nagpabigat ng aking pakiramdam. "Hindi na mauulit." "Hindi na mauulit kung paano? Hindi mo na ba ako papaghintayin kahit kailan, o hindi na ganun katagal?" Nag-aapoy na ang pisngi ko ngayon. "Hindi na kita papaghintayin kahit kailan!"

dagdag pa nito nang diretso lang ang tingin. “ what the? Do you know it takes 30 mins to reach his hiding place? at pagkarating doon ay magpapaka hard to get pa siya samin niyan. Hindi pa talaga magpahuli nalang agad, pahihirapan pa. ” umiling-iling na sabi ni Tim Hindi yata makapag hintay ang Damian na 'to at nangangati na naman ang kamay sa traydor niyang tauhan

Ang mukha ni Susie ay tuluyang namutla. “M-Mamamatay ako.” Umiling si Susie, ang kanyang maliit na mukha ay lalong namutla. “Hindi, hindi, hindi, hindi kami maglalakas loob na pumatay ng kahit na sino.” Lalo pang naging mabait ang ngiti ni Mr. Denham. “Madalas inaabot ng apat hanggang anim na minuto bago malunod ang isang tao. Mayroong magliligtas sayo pagkalagpas ng tatlong minuto.”

Oh, heaven! Ang bango nito. Sumuot iyon sa ilong niya. Naipikit pa niya ang mata at ninamnam ang init na nagmumula sa katawan nito. Kung pwede lang sana hindi lumabas at magkulong na lang sa loob ng silid. Shayne hugged him back. “Bakit ang tagal mo?” “Hindi naman. Ang bilis ko nga. Fifteen minutes lang naman.” “Nope. It feels like twenty-four hours, baby…”

Nagsuot ako ng pantalon at puting T-shirt na pinatungan ko ng itim na hoodie jacket. " Please don't leave, Lora." Pagmamakaawa niya. Humarang din siya sa pintuan ng silid upang hindi ako makadaan. "Let me breathe, Rius. Bigyan mo ako ng space at time para mag-isip!" Mariin kong turan. "Bibigyan naman kita ng space at time pero hindi mo naman kailangan umalis ng mansion."

At kahit walang sinasabi si Nathan, sapat na ang presensiya nito para makaramdam siya ng konting seguridad. “Malapit na tayo,” mahina nitong sambit, halos pabulong. “Fifteen minutes, nandun na tayo.” Tumango lang si Elle. “Okay,” sagot niya, mahina, parang natatakot bumungad ang boses sa hangin. ---

“I think I can make it work. I just love driving while you’re here.” Napairap siyang muli sa hangin ngunit mahinang natawa. “Ewan ko na lang sa ‘yo. Patay na patay ka na naman sa ‘kin.” “Grabe ka naman sa ‘kin,” anito. “Alam ko naman ‘yan pero grabe ka pa rin, ah.” She just chuckled. “Malayo pa ba tayo?” “Thirty minutes.” “I’ll take a power nap,” she replied and smiled. “Wake me up once we arrived, hmm?”

Twenty-three.” Parang tumigil ang mundo ni Leila. Twenty-three minutes. Dalawampu’t tatlong minuto siyang natulog sa sasakyan ng boss niya. Hindi basta nakapikit. Hindi basta nagpahinga. Talagang natulog. At malamang hindi pa elegante ang pagkakatulog niya. Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig kay Dylan.

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

“Umuwi ka na ngayon din, Ingrid. I’ll give you ten minutes.” Click.