2 Hours Mga Nobela at Kwento

Sagot ng asawa ko at inayos nito ang buhok ko. “Ganun ba? Ilang oras ako natulog?” Tanong ko dito at lalo akong sumiksik. “2 hours mahigit honey..” sagot nito na kina laki ng mata ko. “Dalawang oras?” Hindi makapaniwala kong tanong. Tumango ito at hindi na rin nakasagot dahil baba na kami. NANG MAKAPASOK KAMI sa mismong farm napansin ko ang pag distansya nito sa amin. Hanggang lumapit na ito sa akin.

The problem with this state of mine is kailangan ko pang ihanda ang sarili ko bago ko magawa at kapag binibigla ko ito ay sumasakit nang husto ang ulo ko. "We need to move quickly Mino kaya papahirapan na kita nang husto, it's been two months now since we are here in you world which means dalawang oras na tayong nawawala sa mundo ng mga bampira," he stated coldly pero agad na napakunot ang noo ko. Anong klaseng timeline ang meron sa kanila? A month is equivalent for an hour? "Woah! Calm down! Dalawang oras pa lamang," I stated at him dahil masyado siyang natatakot sa dalawang oras na pagkawala namin sa kanilang magulong mundo.

Pagkatapos niya ibaba ang phone, bumalik siya sa kanyang laptop. Mabilis niyang pinanood ulit ang lahat ng mga video ng normal ang bilis. Nilagyan niya ng marka at inisip ang lahat ng blind spot sa lugar. Sinabi niya rin sa mga tao niya na hanapin ang lahat ng posibleng taguan. Lumipas ang labindalawang oras. Dalawang araw silang walang pahinga. 1 PM na ngayon, at wala pa rin silang nahanap.

Tumingin si Ghill kay Kenneth at tumango lang ito sa kaniya pagkatapos ay umalis na ito. “Daddy, how many hours do we have to travel in air?” tanong ni Scarlett habang inaayos ni Kenneth ang seatbelt niya. “Not more than 20 hours,” “Wow that’s too long!” “Yes, don’t worry pwede kayo maglaro na tatlo mamaya kapag nagising sila kuya mo,”

A shift in his gaze before he placed the tablet down. “You’re part of the strategy,” he said quietly, pero firm. “That’s not the same thing.” Gusto kong tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin. Pero bago pa ako makapagsalita, tumingin siya sa relo niya, as if that brief moment of something almost never happened. “We’ll leave in two hours,” he said. “Be ready.”

Umiling iling ito at huminga ng malalim. "2." Sagot niya. "2 years?"tanong ko. "2 days." Sabi niya kaya natigilan ako. "Ano? Masyado naman atang--" "Mr Vaughn... Gaya ng sabi ko, ang magagawa nalang natin ay sulitin ang oras na natitira para sa kanya."sabi niya kaya napa lunok ako at napa tingin kay Rizden. Tuloy tuloy na umagos ang luha ko habang naka tingin kay Rizden.

“Sige na po, Sir. Babalik din naman po ako kaagad.” “Two hours.” Napakurap ako dahil sa narinig. “You have two hours. After that, you come back,” dagdag pa niya. Kaagad na lumiwanag ang mukha ko dahil sa narinig. Ayos! Mabuti na lamang at napilit ko siya. Kaya lang ay hindi ako sigurado kung kakasya ba yung dalawang oras na ibinigay niya. Bahala na mamaya.

May hawak itong syringe at biometric scanner. At sa dilim, bumulong ang lalaki: “Initiate: Extraction Countdown. 72 hours.”

tanong niya nang malapit na siya. Nagulat ako. Akala ko sisigawan niya ako. Siguro dahil may ibang tao kaya siya ganito ngayon. "Di ko alam." Muli siyang tumingin sa akin, this time, mas intense. "Make it two hours." Napataas ang kilay ko. "Excuse me?" Wait, anong two hours?! "Two hours, Zhe." Malalim ang boses niya.

Andrea's POV Nanunoot sa balat ko ang sobrang lamig ng eroplanong sinasakyan namin. Dahil pagkatapos ng mainit naming pinagsaluhan ni sir Tryon nawala na sa isip ko ang jacket ko at naiwan ito doon sa table ko.2 hours ang 20 minutes ang biyahe papuntang Hong Kong, and sa 2 hours na iyun, mag titiis ako sa sobrang lamig. Iginila ko ang mga mata ko upang aliwin ang sarili ko. Itinuon ko sa bintana ng eroplano ang mga mata ko at nonood ng mga ulap sa labas.