21 Days Conditioning Novels & Stories

They were all behind those assassinations of high-class criminals. “I’m glad to hear that from you, but wait ‘till you’re halfway the training.” He smirked. “Anyway, let’s start with your stamina. We'll do cardio for 10 sets with five minutes intervals. Go!” Naunang tumakbo si JD. “Huh? Ngayon na agad?” “Ayaw mo?” Walang ibang nagawa si Gigi kun’di ang sumunod na lang kay JD. From brisk walking to jogging. Kahit na hinihingal ay hindi nagpatalo si Gigi. Ginawa niya ang lahat ng sinabi ni JD.

Gayunpaman, kailangan niyang magsabi ng kahit na ano ngayong interesado si Thea. "Ang alam lang ng taga-labas ay hindi mapapantayan ang galing niya pero hindi nila alam kung gaano siya nagdusa para makuha ang mga to. Alam mo ba na habang nagpapahinga ang ibang sundalo, tumatakbo siya sa bundok at sa parang nang may isandaang pounds na pabigat? "Ang araw-araw na training para sa mga sundalo ng Black Dragon Army ay limang oras pero nagsasanay ang Black Dragon ng labinlimang oras.

Alright, let's see what happens. Sa mga sumunod na araw, palagi akong makikitang busy. Lumalabas din ng apartment para ikondisyon ang katawan ko, nagpupunta ng gym o 'di kaya'y sa Shooting range. Naging maingat din ako sa mga bawat kilos na isinasagawa ko.

Kung titignan ay parang ang sarap nitong inumin ngayon. “Umupo ka muna,” sabi niya nung lapitan ko siya. Inilapag niya ang baso sa bedside table namin ni Keilys. “Alam kong grabe ang naging training natin ngayong araw.” Tumango lang ako. Grabe nga naman kasi halos dalawang oras kaming nag-training ng walang stop o pahinga manlang. Sa loob ng dalawang oras na walang pahinga talaga kahit isang segundo lang.

Naintindihan ni Kate ang tindi ng disiplina at sakripisyo na mayroon sila. Ang isang minutong ningning sa ibabaw ng entablado ay nangangailangan ng sampung taon ng pag-eensayo sa likod nito. Ang pagsasagawa ng dance practice ay kailangang gawin sa bawat araw at bawat oras; ang tatlong araw na walang ensayo ay sapat na para mawala ang lambot ng mga galaw ng kamay, hindi ito isang simpleng biro lang. Noong mga panahon na sumasayaw pa siya, ganyan din siya katindi at hindi niya kailanman hinayaang lumipas ang isang araw nang walang practice.

Akala ko ay aabutin ng maraming taon. "Pero kailangan mong maging disiplinado. Hindi pwedeng kumain nang kung ano ano. Hindi pwedeng tamad mag ehersisyo. Kung kaya mong gawin iyon, sa loob ng anim na buwan ay mawawalan ka ng hindi bababa sa labinlimang kilo at ang iyong katawan ay magiging mas proporsyonal." "Gagawin ko ang kahit ano," wika ko nang masigla.

Noong nakaraang linggo, hayagan siyang pinahiya nito sa summit. At mas lalo niya pa itong na-offend sa ginawa niyang pagbuhos ng tubig sa sapatos nito kaya siguradong hindi magiging madali ang trabaho niya bukas. Isang panibagong pakikipagmatigasan na nama kay Kaiden ang harapin niya. Kaya halos madaling araw na siyang nakatulog sa paghahanda. Bumangon siya bandang alas-sais ng umaga para sa regular na pagtakbo at morning exercise niya at para i-condition ang sarili.

"At kung hindi ka susunod, mabibilang ka sa listahan ng mga napatay ko na." "Susunod ako sa isang kondisyon." "Depende sa kondisyon." "Magtatrabaho ako pero sa loob lang ng isang taon." Natawa siya. "Training pa lang 'yon, Rae. Ang pinakamatagal dito, sampung taon." Naikuyom ko ang kamao. "Dalawang taon." "Let's see. Depende sa performance mo." Mabilis kong pinulot ang baril at pinaputukan ang target habang nakatingin sa kaniya.

Naalala ko, ilang araw mula no’ng ampunin ako, sila ni Saferino ay naiwan sa lansangan pero hindi ko kinaya na umangat na wala sila dahil sila ang mga kasama ko no’ng nasa kalye palang ako. Nagbigay ng condition si Daddy, kung magiging magaling ako sa combat fighting sa loob ng isang buwan at kukunin niya ang isa kina Benj at Saferino. At kapag naging magaling ako sa baril sa kasunod na buwan ay dalawa silang kukunin. Ang lahat ng oras ko ay ginugol ko sa training sa loob ng dalawang buwan, wala akong maayos na tulog sa mga buwan na ‘yon dahil kahit gabi pinipili kong mag-training.

Samantalang ako, lakad pa lang, parang gusto ko nang gumulong paatras. “Ahva,” tawag ni Tito Zuko. “Still alive?” “Barely,” sagot ko sabay pilit na ngumingiti. “Good,” sabi niya. “That means we can push you harder today.” At ayun na nga. Wala manlang warm-up. Wala silang awa. Nagsimula kasi kami ka agad. Nagsimula kami sa sinasabi nilang pain conditioning. “Today, you learn to fight even when your body is screaming,” sabi ni Ramil habang hawak ang malapad na bamboo stick. “Your body will want to stop. But you will keep moving.”