Novel & Cerita 22nd Of April

"It's my day today. A day that only happens every 4 years." Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko habang pinagmamasdan ko siya palayo. Bigla akong nagsisi sa sinabi ko, gusto kong bawiin lahat, I had forgotten that today is February 29, a date that only happens every four years. He just turned twelve today; he usually celebrates it every March 17, together with our birthday. No one deserves to hear that on their birthday. Kahit gaano pa sila kasalbahe. After that incident, my life has never been the same. I destroyed everything. In less than one hour I've lost someone. I’ve lost my best friend. After that, the sweet and pleasant Timothy was gone.

“Inisiip ko kung sino kaya ang pumili ng date. April 1. April Fools.” Tinignan ni Avery ang calendar sakanyang phone. Malapit na ngang mag April 1. Bakit parang masyado naman atang nagmamadali si Jun? Hindi naman holiday ang April 1… Siguro May 1 pa! Ibig sabihin, gustong-gusto na talaga ni Jun na magpakasal para galitin si Tammy, o baka naman prinessure ito ng mga magulang nito.

“Ngayong araw? February 14? Valentine’s Day?” Napakunot ang noo ni Alyssa, saglit na natigilan. Para bang ngayon lang niya na-realize ang petsa. Sa dami ng nangyayari, hindi na siya nasanay tumingin sa kalendaryo. Tiningnan niya ang maliit na digital display sa gilid ng monitor—oo nga, February 14. Kaya pala ang daming tao sa kabila. Kaya pala ang daming magkasintahang naka semi-formal. Kaya pala, tila mas maingay kaysa karaniwan ang paligid. Kaya pala mahaba ang pila sa kanan.

Napairap si Mara at tumingin sa labas ng bintana. Pero kahit pilit niyang iniwas ang tingin— May pumasok na alaala. College. Second year. May nagbiro sa kanya noon—tinawag siyang “patpat,” kulang daw sa curves. Umuwi siya noon, bad trip. Si Rafael ang kasama niya. “Sino nagsabi nun?” tanong nito. “Hayaan mo na,” sagot niya. Pero hindi siya pinabayaan.

May kandado na kailangan ng apat na numero para mabuksan. “Subukan mo ang kaarawan mo,” mungkahi ni Damien. “Abril 14,” sagot ko. 0-4-1-4… MALI. “Kaarawan ba ng nanay mo?” “Hulyo 2.” 0-7-0-2… MALI. Napagod ako. Umupo ako sa lupa at tinakpan ang mukha. “Ayoko na. Sumusuko na ako.” Lumuhod si Damien sa harap ko. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at pinaharap sa kanya.

“Sa 28 na ng buwan.” Tumango si April at minarkahan ng pulang tinta ang petsa sa kalendaryo. Sa bakanteng espasyo sa ibaba, isinulat niya ang: Civilized Construction Promotion Week. Mukhang simple lang ang trabaho sa papel, pero alam niyang marami pang detalye ang kailangang asikasuhin bago dumating ang araw na iyon. Papalabas na sana si Jun nang bigla itong huminto sa may pinto at muling lumingon.

yung tipong kailagan ko pang uminom nang alak para magkaroon nang kapal nang mukha. "Hello? Nandiyan ka pa ba?". "A-ah,ano ulit yun?".tanong ko,ayy nako lumipad nanaman yung isip ko. "Ang sabi ko,may date kana ba para sa Valentine's night? Ang Alam ko kasi sa sa February 13 yun gaganapin e". February 13,kasabay nang birthday ni Venus yun. "Ahmn,meron na kasi e".siguro,pag nalaman niyang si Venus yung date ko magseselos siya..

"You are too young. I'm aware na maging mga pamangkin ko mahilig sa bata. How old are you, hija? If you mind?" "Twenty-two po—twenty-three next month." Napalingon si Xavier. "Next month? April?" "Uhm! Bakit?" "His birthday also on April. Kaya loko-loko iyan dahil pinanganak ng April 1." "Ah? April 5 ako." Direktang sagot naman ng dalaga. Hindi nagsalita si Xavier—imbes nagbuga lang ito ng hangin sa kawalan saka tinignan ang ginoo.

Today is April 24 2021. I cannot wait until it turns April 24, 2022. I've been looking forward to that date because on that day I'm turning 18. After that day I can finally be free. I can do anything I want, I can finally fulfil everything that I have planned to do for myself to prepare for my future. That day will be the start of my independent life and the beginning of my adulthood journey. But how I wish that time paused on April 24, 2021, I wish I never turned 18. How I wish I died on the day I was born.

De todos modos, te extrañaré porque te extraño todos los días. (Always take good care of yourself. I'll be gone for months so I can't be able to send roses for the following days. I just needed to meet someone I've been praying for the longest time. I waited for six years. Do you think, she'll meet me there? Anyway, I'll miss you because I miss you everyday.)