A Dangerous Method Mga Nobela at Kwento

sagot nito sabay martsang naglakad palabas ng pintuan. "Luh! Anong, problema ng tanders na 'yun?" usal ko ng mawala siya sa paningin ko. Hindi ko akalain na magsusungit 'yun. Ano bang masama sa sinabi ko. Naglakad na lang rin ako palabas ng office at sinigurado kong na-i-lock ko ang pintuan. Papasok na ako ng elevator ng may humawak ng kamay ko at hinila ako. Sinandal niya ako sa pader at bigla na lang akong kinuyomos ng halik. Hindi ako napalag, dahil tila nagugustuhan rin ng katawan ko ang paghalik nito saakin. Henry is certified a good kisser.

Iba ‘yata ang sinasabi ng puso sa utak. Manghang tinitigan niya ang glass door na apat ang lock. Nagulat siya nang muli na naman nitong hinigit ang kamay niya ng walang pasabi, sabay tapat sa screen na mukhang nag-scan. Hindi niya hinintay na ito ang mag-angat sa ulo niya, kusa siyang tumingkayad upang umangat. Masyado ‘yata itong takot pasukin ng mga magnanakaw, kaya secured ang bahay at puro scan-scan bago ka makapasok.

Hindi naman kataasan ang bintana at kahit papaano hindi ako nahihirapan makababa. Napasinghap naman ako dahil ang pinto ng silid ni Ate Kath ang pilit na naman nila binubuksan. Mabilis along tumakbo papunta sa masikip at dikit-dikit na kabahayan. Squatter area na rin kasi ang likuran. Lakad-takbo ang ginawa ko pero mabagal pa rin ang bawat hakbang ng paa ko. Natatakot ako na baka mapano ang ang nasa sinapupunan ko.

Tahimik ang living room maliban lamang sa mabilis nilang paghinga. Dahan-dahang hinaplos ni Kael ang buhok ni Maxine habang nakadikit pa rin ang noo nila. “Damn…” mahina nitong sabi. Napangiti si Maxine kahit pagod. “Ano?” Tumingin si Kael sa kanya, may halong lambing at disbelief sa mga mata. “You’re dangerous, Maxine.” Bahagya siyang tumawa. “Too late to realize that.”

I explained. “Really? You didn’t try the drugs?” ngisi ni Uno. “Drugs are tasteless to me. You know that,“ mariin ko namang sagot. He only scoffed. Wala akong naging reaksiyon nang tumayo siya sa kaniyang upuan. Seis and the people on the other side have stood up to. Nanatili kaming nakaupo na tatlo. “Uno, gotta wipe out some idiotic minions from that hassle transaction I had in Thailand,” Danger opened up, “permission to blow up their heads?”

Dahan-dahan akong bumangon at sinuot ‘yung oversized shirt niyang ginamit kong cover-up kagabi, pilit na hindi gumagawa ng ingay. Tinitigan ko siya ng ilang segundo. Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, mukha siyang… vulnerable. Wala ‘yung linyang mahigpit sa noo niya. Wala ‘yung pagod sa mata. Huminga ako nang malalim, pinilit pakalmahin yung tibok ng puso ko na parang ayaw akong paalisin. Kinuha ko yung tissue at pen sa bedside table na galing sa restaurant kagabi.

“And what about you? Do you know what you did wrong?” Napakunot-noo si Damion. “Me?” “May nakita ring isa pang mas tagong spy camera sa kusina. Was that yours?” Sandaling natahimik si Damion bago tuluyang umamin. “I had my reasons. That man isn’t an ordinary man. He’s highly skilled, has strong counter-surveillance instincts, and is proficient in poison and close combat. I had to be careful.” Namutla si Cassidy. “He... he's that dangerous?”

he said calmly without turning his head. Lumapit ako at tinabihan siya. “Hindi ko kayang matulog. Pati ikaw, ‘di ba?” Finally, he looked at me. Napansin kong pula na ang mga mata niya—pagod, pero gising ang isip. “Bastian moves like a ghost. He never shows his full hand. That’s what makes him dangerous. He's a shadow that waits for the perfect time to strike.” Tumango ako. “Pero kahit anong dilim niya, hindi niya tayo kayang lamunin. Lalo na kung magkasama tayo.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What…?” Hindi ko inaasahan. Hindi iyon ang sagot na gusto ko. Pero iyon ang totoo. “At that makes you the most dangerous.” Mababa ang boses niya. Mas personal. Mas totoo. Napalunok ako. “So what now?” Mahina. “Are you going to kill me… just to be safe?” Tahimik. Pero hindi siya umiling. Hindi siya tumanggi.

bulong ko sa sarili ko habang naglalakad patungong grand living room. Pero nagbago ang ikot ng mundo ko nang marinig ko ang isang boses. Hindi iyon ang baritone at malamig na boses ng amo kong si Damien Halbert Palma o mas kilala sa sarili kong utak bilang si "Mr. Daks." Mas magaan ang boses na ito, may halong panunuya at peligro. "You’re playing a dangerous game, Damien. The underground shipment in Subic? Mine now. At kapag hindi ka pa sumuko, isusunod ko 'yang mamahaling kumpanya mo," wika ng lalaking nakaupo sa leather sofa.