A Simple Favor Novels & Stories

May mga nakatayo pang silong na gawa sa kahoy at trapal, may iba nagluluto na ng pagkain—amoy pa lang parang nakaka-comfort na, yung tipong hindi mo kailangang mag-hotel o mamahaling resort para maramdaman yung saya. Sometimes the most memorable things are not in fancy and luxury things but in a simple way like this and all natural. Even I grew up in a house full of fancy things, my parents still prefer to make bond with us in this way. Not out of country trips, not expensive vacations, but just simple gatherings—attending charity events, sharing gifts to children, and building animal foundations. Masaya sila doon, and somehow doon din namin natutunan kung paano maging grounded.

"Anong nararamdaman mo? Ayos ka na? Pinag-alala mo ako kanina, hindi ko alam na allergic ka sa nuts?" Saglit siyang natigilan mukhang napagtanto kung ano ang dahilan kung bakit siya nahimatay. "Hindi ko alam na may nuts pala ang chocolates na iyon." Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya. "Chocolate with nuts is my favorite but don't worry pinatangal ko na lahat kay Manang." Her lips widened. "It was your favorite."

Humihingi ito ng favor sa kanya kaya doon natuon ang pansin niya. Athena: Nics I have a favor to ask but you just have to say yes. I promise it's nothing illegal or what? Nicah: Tell me then Athena: I can't. Promise hindi kita ipapahamak. Nagdadalawang isip siya pero dahil ang kaibigan naman niya ang humihingi ay kampante siyang pumayag sa favor na hinihingi nito. Nicah:

Tahimik na nakinig si Raina, habang unti-unting nagdudugtong-dugtong ang mga ideya sa isip niya. Ngayong pinili ni Mrs. Perez na lumayo kay Mrs. Teves at sumama sa kanya, wala na itong masasandalan sa kabilang panig. At sa mundong ginagalawan nila, ang “favor” ay hindi basta-basta ibinibigay, lagi itong may kapalit. Maaaring pinili ng babae na manahimik muna, maghintay ng tamang panahon, ng tea party invitation ni Raina, bago tuluyang kumalas.

“I’m not asking anything from you. No drama. No responsibility.” Bahagya akong ngumiti, mapakla, at may halong pang-aasar. “In fact,” tumawa ako ng mahina, “you should be thankful.” Saglit akong yumuko, kinuha ang kape ko, saka muling tumingin sa kanya. “I basically did you a favor,” diretso kong sabi. “No strings attached. Libre na nga—” “Enough.” Natigilan ako. Nanigas ako sa kinauupuan ko.

“Okay lang ako. I just… I need a favor.” Saglit na katahimikan. “A favor?” “Can I borrow money?” tanong niya, pilit pinapanatiling matatag ang boses. “Hindi malaki. Sapat lang para makahanap ng mauupahan.” Hindi niya binanggit ang kaniyang pamilya. Hindi niya kayang sabihin ang totoo. Ayaw niyang isipin ni Elias na ginagamit niya ito, o na umaasa siya sa yaman ng lalaking halos hindi pa rin niya kilala.

Fuentebella pa rin ang nakalagay. "Just don't mind it. Hmm, can I ask you a simple favor? Promise, I will pay you if-" "What kind of favor is that?" gulat na tanong ng OB." "Please, don't tell it to my ex-husband!"

Dahil minsan ay hindi kailangang malaki ang gawin upang makatulong sa iba. Minsan sapat na ang isang simpleng kabutihan upang mabago ang araw ng isang tao. At iyon ang isa sa mga bagay na ayaw kong mawala sa sarili ko. Kahit gaano pa ako kayaman. Kahit gaano pa kalaki ang mga negosyong hawak ko. Nais ko pa ring manatiling simpleng Althea. Ang Altheang marunong tumingin sa puso ng tao. Kahit ano pa ang estado ng buhay ay hindi ito hadlang upang tumulong sa kapwa.

Umaga pa lang, hindi mapakali si John. Hawak-hawak niya ang isang sobre na ilang beses niyang sinulatan at binura, hanggang sa sa huli ay naging simple na lamang isang liham na galing sa puso. Hindi iyon mahaba, pero bawat salita ay totoo. Kasama nito, ipinahanda niya ang sopas at prutas para kay Alessia, at kaunting tinapay para kay Fortuna. Wala siyang dalang mamahaling regalo, wala ring bulaklak wala siyang gustong ipakitang panlabas na pagpapasikat. Ang gusto niya ay iparamdam kay Fortuna na handa na siyang magsimula sa pinaka-maliit na hakbang, basta’t makita niyang maayos ang mag-ina.

“What’s wrong?” “Nothing.” Kumalas ito sa yakap at tumingin sa kanya. “I just needed a hug.” Hindi niya alam kung bakit sa simpleng compliments nito ay parang lumulundag na ang puso niya sa tuwa. She feels so happy. Pakiramdam niya ay hindi na siya mabubuhay pa kung wala na ito. “Can you do me a favor?” he asked. “What is it?” Kumunot ang kanyang noo.