Akala Mo Novels & Stories

Akala ko ay umuwi na ito dahil alas diyes na ng gabi. “Akala ko umuwi kana?” Tanong ko sa kanya. “Tinatamad ako babe, puwede ba na dito na muna ako matulog?” Tanong niya na nagpakaba sa akin. “I–Ikaw bahala,” kinakabahan na sagot ko sa kanya. Hindi ko alam kung anong palusot ang sasabihin ko kapag tumanggi ako.

Akala ko ay doon nako mamamatay. "Because I was talking to someone," pagdadahilan niya pa. "Yah! And you're busy flirting with them! Pangiti ngiti kapa habang kausap sila!" Inis na sagot ko at umiwas ng tinging sa kanya. "W-What? Ha? Wait—I'm not flirting with those girls—they're just—"

Akala namin ay may masama nang nangyayari sa kaniya. “Psshhh. Okay na, tapos na, wala na sila, natalo namin sila,” sabi ko sa kaniya habang yakap-yakap siya. “Safe na ulit tayo, Nyra, tumahan at kumalma ka na,” sabi naman sa kaniya ni Kara. Sunod na dumating si Amon. Bigla pa siyang tumutok ng baril sa amin. Akala niya ata ay may kalabang gustong kumuha kay Nyra.

Akala mo talaga na supportive talaga ako eh, noh? Akala niya tunay na nagbago ako. Akala niya tunay na nagkaayos kami. Ang tanga niya. Hindi niya alam na sa yakap na 'yon... siya na pala ang yumayakap sa sarili niyang kamatayan.

Akala ko handa na ako. ‎ ‎Akala ko kapag sinabi kong “sanay na ako”, totoo na ‘yon. ‎ ‎Pero may mga takot pala na hindi lumalabas sa sigaw, sa iyak, o sa panginginig. May mga takot na tahimik lang—tapos bigla kang sinasakal kapag hindi ka nakatingin. ‎ ‎Tatlong araw na akong nasa bahay ni Leandro.

Akala ko ay tapos na kami? Bumalandra sa mga mata ko kung gaano kalaki ang pag-aari nito. It was the biggest d*ck I have ever seen into my entire life being a sl*t sa loob ng maraming taon. Natakot ako sa dala n'ya dahil tiyak kong masasaktan ako sa laki nito. "Get yourself ready. Do your job for me right now, you are my sl*t for tonight remember?" wika n'ya sa akin na parang hindi pa mababawasan ang lakas nito.

Akala ko pa naman ay hindi ako nito napansin dahil medyo madilim naman sa loob, pero nagkamali ako. Hindi ako humarap sa kanya at nanatiling nakatalikod lamang ako. "Ah, ano kasi... Hindi ka kasi sumasagot, kanina pa ako kumakatok sa pinto kaya pumasok na lang ako. Akala ko wala ka dahil hindi kita makita, kaya aalis na sana ako, pero bigla ka namang lumabas ng banyo." "Bakit hindi ka makaharap sa akin." Ramdam ko ang pag-ngisi n'ya sa akin kahit na hindi ako nakatingin. Naiimagine ko na ang mapang-asar n'yang tingin at ngisi.

Akala ko isang paghingi lang ng paumanhin mapapawi ko amg galit nito sa puso. Sinuklian niya lang ako ng walang emosyon na mata. "Lumabas ka hindi ka namin kailangan TG ngayon pa kung kailan tanggap ko na. Masaya na kami ng anak mo wala ka." para ako sinaksak sa sinabi nito.

Tahimik. Akala ko tatawanan niya ako. Akala ko sasabihin niyang imposible. Pero hindi. Sa halip… Ngumisi siya. “At iyon lang?” Natigilan ako. Iyon lang? Para sa akin, napakalaki na noon. Halos imposibleng kitain. Pero sa kanya… Parang wala lang. Parang barya. Bigla akong nakaramdam ng inis.

--- Dahil minsan. Akala ko kabilang ako roon. --- Akala ko ako ang gusto niyang protektahan. --- Akala ko may ibig sabihin ang lahat. --- Pero ngayon? --- Isa na lang akong alaala. --- Isang lihim na hindi niya alam. --- Isang babaeng hindi niya maalalang hanapin. --- Napahawak ako sa tiyan ko. --- At dahan-dahang tumulo ang luha ko.