Aking Ama Song Lyrics นิยาย & เรื่องราว

Nahihiya ako sa Ama ni Reyman. "Napakagandang bata naman nito iho, hindi na ako magtataka, dahil alam ko naman na noong bata ka pa ay magaling ka na talagang pumili. Hindi ako nagkamali na ampunin ka," saad ng Ama nito kaya muli na naman akong nagulat. Ampon? Ampon lang si Reyman? Kung ganoon, nasaan ang mga magulang niya?

Ang hapon ay papalubog na, at ang gintong liwanag ng araw ay tumatama sa kanyang mukha, na nagbibigay sa kanya ng anyong parang isang tunay na bayani at tagapagtanggol. “Nakita mo na, Amara,” wika niya nang may lambing at pagmamahal. “Hindi ako magpapahuli. Ang bawat patak ng luha na inilabas mo ay tutumbasan ko ng lakas at pagkilos. Ang bawat sakit na iyong nararamdaman ay aalisin ko at papalitan ng kagaanan at kapanatagan. Alam kong hindi pa ito ang huling gagawin ng aking ina. Alam kong darating pa ang mas mabibigat na pagsubok at mas matitinding hamon. Ngunit habang ako ay nakatayo at humihinga, hinding-hindi ko hahayaang ikaw ay muling mapahamak o mapagmalupitan.”

Hindi ako gumalaw. Sumugod si Damion sa harapan ni Sean, nakaukit ang desperasyon sa bawat linya ng kanyang mukha. "Honey, we've got 2 million dollars now. Mamuhay tayo ng maganda magkasama. Pangako ko na tatratuhin kita ng ayos simula ngayon. Pakiusap, huwag mo na akong idamay dito, okay?"

Palalayain ko kaya ang sarili ko mula sa walanghiya kong ama at kapatid? Panghahawakan ko kaya kung ano mang iniwan sa akin ni Mom? Wala na rin namang kwenta isipin. Patay na ako at 'di na pwede ibalik ang oras. *** Dumating din ang birthday ni Wendy. Puno ng bisita ang bahay, may mga sorpresa kung saan-saan, at si Wendy napapaiyak sa tuwa. Pagkatapos ng birthday song, umakyat siya sa stage para magsalita. Halata ang pagkukunwaring naiiyak siya.

“Naguguluhan ako kasi… sa dami ng puwedeng magmahal sa ‘yo, bakit ako? Hindi naman ako mayaman, wala na rin akong bahay, p-parang hindi kita deserve.” Napasinghap ako, hindi ko alam kung paano sasagutin iyon. “You’re the only one who makes me feel safe,” sagot ko, totoo ngunit simple. “And after everything, I don’t want to lose you, Akeno. That’s why I said it. Wala rin akong pakelam kung hindi tayo magka-level. Wala rin akong pakelam kung wala ka ng bahay. Doon ka na sa amin titira, akong bahala sa mga magulang ko.”

Kailangan kong makatakbo rito para makatakas. "Tama ka, wala ka naman talagang atraso sa'kin, Karla. Pero ang ama mo, mayro'n. Ikaw ang ginamit niyang pambayad sa utang niya sa'kin kaya sa ayaw at gusto mo ay damay ka na." "H-Hindi.." Nagsimulang bumalong ang luha ko.

Hanggang sa mangaso kaming dalawa. “I-Ituloy mo ang t-tungkuling hindi ko n-na matutupad, i-ipinagmamalaki kita Ae-Cha.” unti unting nangilid ang mga luha ko ng maalala ko ang huling salita ni Ama. KENT POV

Kraner commented. “Anong mga kanta ang pinili mo?” tanong ni Amelia. “Rakrakan—joke,” agad niyang bawi nang makita ang matalim na sulyap ni Amelia. Hangga’t maaari, ayaw na niyang maka-minus points pa sa dalaga; sapat na ang mga kasalanang nagawa niya rito. “Cocomelon kasi,” dagdag pa niya na may bahid ng biro.

palusot ko dito na mas ikinasimangot nito “Anong akala mo sa akin, driver mo? Aba hindi mo ako driver ha. Ano lilipat ka dito ng kusa o ililipat kita? “Inis nitong sambit ngunit hindi pa rin ako nagpatinag dito bagkus ay naglagay pa ako ng earphones sa aking tainga. Pagkatapos ko naman i-play ang kanta sa music ko ay agad tumugtog ang “Ba’t Di Ko Nasabi”kanta ni Krizza Neri.

Napangiti Naman ako ng mapait dahil alam ko isang Araw mamimiss ko na din Ang boses niya. (Slipping through my fingers Lyrics By: ABBA>>> PLAYING) Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning~~ Agad naman akong tumingala, favorite Niya itong kanta napangiti Naman agad ako. Waving goodbye with an absent-minded smile I watch her go with a surge of that well-known sadness And I have to sit down for a while~~ The feeling that I'm losing her forever~~ Agad namang tumulo Ang luha ko ng kinanta Niya Ang parte ng kanta. Nag dahan dahan lang si Akio sa pagmamaneho para makakanta ng maayus si Mayaki.