Alamat Ng Langgam At Tipaklong นิยาย & เรื่องราว

May bitbit ang mga ito na timba at mukhang may laman “Parang napakasarap ng manirahan dito. Tahimik, sariwa ang hangin at higit sa lahat, mukhang mababait ang mga tao.” Nakangiting wika ni Charles sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang mapangiti “SA una lang masarap manirahan dito. Mas masaya pa rin sa Manila noh.” Sagot ko din naman kaagad. Nakangiti namang hinarap ako nito

Tahimik lang akong nakikinig at nakikitawa. "Ito ba iyun way papuntang tagaytay?" HIndi ko maiwasan na maisatinig ng mapansin ko na pumasok kami sa isang kilala at sikat na village dito sa Alabang. Agad na nagkatinginan ang mag ama kaya hindi ko maiwasan na pagtaasan sila ng kilay. Mukhang may balak ang mga ito na hindi ko alam. Humulakipkip pa ako para malaman nila na hinihintay ko ang kanilang sagot.

Ang mga langgam na ito ay hindi mga ordinaryong langgam ngunit malinaw na umunlad nang mahimalang. Ang bawat langgam ay halos ilang metro ang haba at may itim na itim na katawan. May mga kaliskis sila sa buong katawan at nakakatakot na hangin. Nahanap ng isang ant beastman si James at naglakad habang nagtatanong, “Sino ka?! Ang kapal ng mukha mong pumunta sa Mount Mala? Ito ang teritoryo ng Elephant King. Umalis ka ngayon na!”

Pakiusap nito sa akin na sinunod ko naman, baka mabatukan pa ako kapag binilisan ko pa lalo. Dahil sa NLEX(North Luzon Expressway kami dumaan patungong tarlac at dumaan sa TPLEX (Tarlac-Pangasinan-La Union Expressway) patungong Rosario, La Union. Rosario, La Union, at lumabas sa TPLEX at diretso sa Kennon Road patungong Baguio ay tatlong oras lang namin binabaybay gamit ang bike ko. Magpapahinga lang kami saglit, tapos biyahe ulit. Wala naman akong reklamong naririnig sa babe ko. Nag eenjoy pa nga itong kumuha ng larawan sa daan.

Pinaglingkuran ako ni Manuela na nilalagayan ng kanin ang aking pinggan. Sinabihan ko naman siya na maglagay lang ng kaunti ngunit dinamihan naman niya ito. Inabot niya sa akin ang niluto niyang karekare para sa akin.“Nangungupahan ako ng cuarto sa isang lumang bahay-paupahan na hindi malayo rito. Kahit ayaw niyang magpaalalay, sinusundan ko pa rin si Manuela upang agad kong matugunan baka sakaling madapa ito o mabatid sa dinadaan. Dahan dahan siyang lumalakad palabas ng aking cuarto.Naalala kong muli ang Villa Langaga. Wari kong naroon ngayon siguro ang punong dilim ng mga bampira. Isa lamang ang gustong mangyari ng aking ama.Ninais ko namang bantayan ka sa pagdalo mo rito,” sagot ni Natali

Biglang bumukas ang trapdoor. "Ano ‘to?" "Tunnel. Secret emergency exit. Dumiretso 'yan sa isang farmhouse five kilometers away. Diyan tayo lulusot." Habang nasa loob ng madilim na lagusan, hiningal si Alyana. Nanginginig ang buong katawan niya—hindi lang dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng katotohanang ngayon lang niya nalaman. "Bash… sino ang gumawa nito? Sino ang gustong sirain tayo?"

Natawa rin kami sa kanyang sinabi. “Landi!” “Gusto niyo kayo na? Bigay ko na sa inyo,” mayabang na saad ni Aning. “So ders a haws next to the bridge over troubled water, Sir. It’s not the house of the Barangay Captain. You will go straight, Sir, you can see anader school and the next of the school is a gym, and the next of the gym is a big house-” “So that’s it?” “Still it’s not the house sir, you will go straight again den lep, Sir. You will see a six mango tree sir, then next is five banana cue, and four coconut tree-”

birong tugon nito dahilan para mapangiti ako. "Shut up, Mr. Montenegro," kunwa'y inis kong tugon dito. Inalalayan ako nito na makababa. Hanggang sa tunguhin namin ang isang itim na Lamborghini at pumasok sa loob niyo'n. "Kindly fasten your seat belt, babe," saad nito. "Seth, saan tayo pupunta?" tanong ko rito. "Siyempre, sa bahay kung saan tayo nakatira. Sa Makati, sa bagong bahay na pinatayo nina Papa para sa atin."

Lahat kami napatingin din sa kanya. Nagkamot muna ito ng batok at tumingin sa akin. Shit! Yung muscle sa braso niya nakakalibog pati buhok sa kili-kili niya. "Kasi po, mas malaki sahod dito sa Manila." Tumango na lamang si Tita at Papa sa sagot ni Kuya Den. Tama nga rin naman. Sa Mindanao ay maliit lang ang minimum samantalang dito sa manila ay nasa 500+ ang per day.

“Tapos na po ako.” Nilagpasan ni Leaf ang kaniyang ina palabas ng kwarto niya. Hinila ni Maple ang pinto para isara at sabay na silang bumaba ng hagdan. Dalawang palapag kasi ang nakuha nilang bahay dito sa Manila. Hindi ito gaanong kalakihan ngunit sapat na ito sa maliit nilang pamilya. Sa katunayan, pagbaba ng hagdan ay sala na agad ang bubungad.