Alamat Ng Langgam At Tipaklong 소설 & 이야기

La Trinidad, Benguet, Taong 2020 Ang tribo Gumak ay isang maliit na pamayanan sa isang bayan sa Benguet. Namumuhay ang mga tao sa pamayanan sa pamamagitan ng pagtatanim ng gulay. Karamihan sa mga babae roon ay kung hindi manananim ng repolyo ay manananim ng broccoli o curly flowers, mga gulay na mamahalin na inangkat mula sa La Trinidad, Benguet at binibili ng mga dealer na ibinabyahe naman sa Maynila.

“Fine! Basta 'wag kang lalayo sa akin okay Mine?" Sa wakas nakarating din kami sa Lugar kung saan gaganapin ang pag tu-turn over. Nakaka mangha lang dahil Isang Lugar ito na malayo sa lahat. Bahay tingnan sa labas at sa loob pero mayroon pa lang daanan papunta sa ilalim kung saan isang napakalawak na bakuran ang makikita roon.

Chapter 105 Ang kamao ay ang pinaka mahusay na paraan upang malutas ang mga problema, ngunit sa kasamaang palad hindi lahat ay maaaring gawin sa pamamaraang ito. Ang pamilyang Villar ay nasa Laguna, pagkatapos ng lahat, ito ang pinaka-maimpluwensya at makapangyarihang pamilya. Gusto nitong gumamit ng kamao para ibagsak ang naturang lokal na pamilya.

Sa ilalim niya, ang mga bundok, kapatagan, kagubatan, at maliliit na baryo ay parang mga laruan lamang. Sa isang iglap, lumitaw sa paningin niya ang baryong pinagmulan niya. Sandali siyang nag-isip… pero lumipad siya lampas dito, hindi man lang lumingon. 🗺️ Ang Malayong Lungsod Ang Tuktok ng Dakilang Bundok ay nasa hilagang hangganan ng Kaharian ng Dako. Isang liblib na lugar, puro maliliit na baryo ang nakapaligid.

tumango pa ako “As I was saying, sa hilaga ang lahat ng klase mo kasi sakop ng mga tao ang boung 5th floor. Sa north east naman pwede kang bumili ng kahit anong gusto mo basta nasayo ang card mo. Sa silangan lahat ng pagsasanay kaya magkikita at magkikita lahat ng 4th year tuwing hapon para magsanay meroong sampong groupo base sa rank mo at nasa 10th team ka”

Laking tabing dagat siya pero sa mahirap na tulad niya bihira sila makarating sa mga lugar na pang mayaman lang. Nakangiti naman si Akesha, sanay na siya sa ganitong mga lugar nakailang pabalik balik na ba siya sa Boracay, Siargao, Malibu at iba pa. "Sus!! mas maganda pa rin yung paglabas mo ng balkonahe kambing at mga puting batong ginawang daan ng guwapong nilalang ang makikita mo" sabi ni Akesha

Simple lang at maliit ang aking bakuran. Maliit lamang ang bahay na aking tinitirahan, gawa sa pinagtitiyagaang troso na pinagdugtong-dugtong gamit ang kinakalawang na mga pako at makapal na tali. Ang bubong ay pawid na halos butas-butas na, at sa tuwing umuulan ay napipilitan akong maglatag ng palanggana o timba sa sahig para saluhin ang tumutulong tubig. Walang maayos na bintana kundi mga siwang lamang sa kahoy kung saan pumapasok ang malamig na hangin at liwanag ng araw.

--- Unang gabi matapos ang pagtakas Inilipat kami ni Wei Long sa isang bahay na hindi alam ng kahit sino. Si General Alvarez mismo ang pumili ng lugar — isang maliit na bahay sa bundok, dalawang oras mula sa lungsod. Walang kapitbahay. Walang dumadaan. Kasama namin ang anim na security guard — mga dating pulis na pinagkakatiwalaan ni General Alvarez. Hindi ako makatulog. Nakaupo ako sa balkonahe, nakatingin sa dilim.

Pataasan ng ihi ng mga pananaw kung ano ang tama at mali. “Ay, ano ga?” Ang kagawad na huminto sa tapat naming dalawa. Huminto rin ang lima pang kasamahan nito. “Kayo ga’y magpupupugan na laang diyan na parang mga laywan o sasama sa tubigan?” Lang-Laang. Laywan. O bee. Lumbo kung mas malaking black specie. Karaniwang yon ang tawag sa amin. “Sasama ho kami,” mabilis kong sagot. Hinihila na ang asawa ko para bumuntot sa kanila.

Hindi pa rin naman Ako nakapag explore sa buong Isla bukod sa Pampang. "Oo, may gubat na daanan dito. Kaso , sampung kilometro ang lalakarin mo, at saka medyo masukal tapos pagdating sa highway ayun sasakay ka ng jeep dadaan sa tulay bago ka marating sa bayan. sabi ni Mang Ging ging. "Pwede niyo po akong samahan?" tanong ko.