Almost Is Never Enough Meaning Novels & Stories

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

“Nah… Don’t get me wrong I loved my exes. But you see, the relationships I had were more like… ‘fine’, ‘ok’, ‘well.’ They were never—uhm…” “Perfect?” nakangisi kong dugtong as he struggled to find the right word. Wala namang perfect na relationship. “No… I was supposed to say ‘right.’ They were never ‘right.’” “Lahat ba sila mali?” “Hindi naman ‘mali.’ Hindi lang talaga ‘tama’ kasi parang may kulang.” “Wow. Ang deep,” comento ko. “Eh wala eh, may mga bagay talaga na hindi na dapat ipinagpipilitan.”

"Alam mo, kung titignan mo palagi kung anong mayro'n ka sa buhay, you'll always have more. Pero kung titignan mo palagi kung anong wala ka sa buhay, you'll never have enough." Nakatingin lang ako sa kisame nila niccolo habang 'yong kaliwa kong kamay ay nakapatong sa aking noo at 'yong kanan naman ay nakapatong sa aking tiyan. "Pero kasi pare...ang laki talaga ng agwat namin! Hindi mo naman naramdaman kay xowie 'yong ganito kasi sanay ka na sakaniya at palagi natin siyang kasama dati kaya sanay siya sa mga kadugyutan natin. Feeling ko nga hindi naman kayo nagkakalayo ng lifestyle, eh, 'di tulad namin ni daniel."

Nang tumapat ako sa kaniya, ilang inches lang ang pagitan namin, sumeryoso siya bigla. “You will follow the rules. You will not embarrass this household. And you will never—” “Ayoko ng never. Ang daming ‘never’ sa buhay ko. ‘Never loved,’ ‘never prioritized,’ ‘never noticed.’ Pwede ba kahit dito, wag na munang ‘never,’ sir?” Napapikit ako. Gusto kong sumigaw. Gusto kong matawa. Gusto ko siyang paalisin. Gusto ko ring huwag siyang mawala.

Uh-oh, never in my wildest dream. ***

To those things that are not meant to be. Atleast we tried, atleast...

Actually, it's the worst. “Saan ba ako nagkulang, Cy?” Sabi nito habang tuluyan ng umiiyak. Wala siyang naramdaman kahit anong awa dito. Bored niya lang itong tinignan. “You will never be enough.”

madiin niyang saad. "I know, it's just that..." "Is the money I'm giving to you every day not enough? Just tell me―you know I can give you more." "No, no. It's not like that, okay? You gave me more than everything―that's why sometimes I just don't want to accept the money because it's too much."

Napatigil si Zion. Dahil hindi nito alam kung gaano kalakas ang tama ng mga salitang iyon. Forever. Isang salita na noon ay wala siyang pakialam. Isang salitang hindi niya ginagamit dahil lahat ng mahalagang tao sa buhay niya ay may expiry date. May umaalis. May nang-iiwan. May pumipili ng ibang tao. May bumabalik kapag huli na.

“Dakila ang mamatay para sa pag-ibig, ngunit para sa’yo, kaya kong mabuhay para sa pag-ibig.” He swallowed hard. Umupo siya sa upuang kahoy. Tumingala. Tinakpan ng dalawang palad ang kanyang mukha. “Was I not enough?” bulong niya. “Was I never… the one?” Denn never loved him. Or maybe she did, but never completely. Maybe he was only ever the shadow. The safety net. The almost.