Almost Is Never Enough Meaning Novels & Stories

Aalis siya, at iiwan niya ako. Natahimik ako at malalim na huminga. Totoo pala talaga ‘yong sinasabi nila that people come and go. No one stays permanently. Lahat aalis, lahat iiwan ka. Tulad ng kamatayan, hindi ito mapipigilan.

Naisip niya ang umaga, ang tiyak at payak nitong kalidad, ang kape, ang pagbabasa, ang pagtawa at ang hardin, na wala ni isa sa mga iyon ang nangangailangan ng anuman mula sa kanya maliban sa pagiging naroon. Hindi pa siya magaling. Maingat siya sa paggamit ng salitang iyon dahil ipinahihiwatig nitong may katapusan ang isang proseso at hindi pa siya tapos. Nasa gitna siya ng isang bagay na walang malinaw na katapusan, na siyang mismong buhay niya, at natututuhan niyang manatili rito nang hindi hinihingi na magkaroon muna ito ng resolusyon bago niya payagang maranasan ito nang buo.

Nang tumapat ako sa kaniya, ilang inches lang ang pagitan namin, sumeryoso siya bigla. “You will follow the rules. You will not embarrass this household. And you will never—” “Ayoko ng never. Ang daming ‘never’ sa buhay ko. ‘Never loved,’ ‘never prioritized,’ ‘never noticed.’ Pwede ba kahit dito, wag na munang ‘never,’ sir?” Napapikit ako. Gusto kong sumigaw. Gusto kong matawa. Gusto ko siyang paalisin. Gusto ko ring huwag siyang mawala.

Actually, it's the worst. “Saan ba ako nagkulang, Cy?” Sabi nito habang tuluyan ng umiiyak. Wala siyang naramdaman kahit anong awa dito. Bored niya lang itong tinignan. “You will never be enough.”

“Siguro lahat ng ‘yon, nangyari para mas ma-appreciate ko kung anong meron tayo ngayon. Para mas ma-appreciate kita.” Napatitig si Adrian sa kanya. Sa mga mata nito, malinaw ang lalim ng emosyon na matagal nang kinikimkim. Dahan-dahan itong yumuko at pinagdikit ang kanilang mga noo. “Not enough,” mahina nitong sabi mayamaya. Bahagyang kumunot ang noo ni Yumi. “Anong not enough?” “Appreciation isn’t enough,” he replied firmly, his voice slightly hoarse. “I need to make up for everything you lacked in the past.”

Seryoso ang kanyang mukha ngunit may bahid ng ngisi ang kanyang labi. "Never underestimate me." ×××

Napatigil si Zion. Dahil hindi nito alam kung gaano kalakas ang tama ng mga salitang iyon. Forever. Isang salita na noon ay wala siyang pakialam. Isang salitang hindi niya ginagamit dahil lahat ng mahalagang tao sa buhay niya ay may expiry date. May umaalis. May nang-iiwan. May pumipili ng ibang tao. May bumabalik kapag huli na.

“Dakila ang mamatay para sa pag-ibig, ngunit para sa’yo, kaya kong mabuhay para sa pag-ibig.” He swallowed hard. Umupo siya sa upuang kahoy. Tumingala. Tinakpan ng dalawang palad ang kanyang mukha. “Was I not enough?” bulong niya. “Was I never… the one?” Denn never loved him. Or maybe she did, but never completely. Maybe he was only ever the shadow. The safety net. The almost.

Kung akala niya ay kaya niya akong basagin — nagkakamali siya. Dahil kung may isang bagay na itinuro sa akin ni Alessandro… Ito ‘yon: never underestimate someone who has nothing left to lose. Sa dilim, ipinikit ko ang mga mata ko. Hindi para umiyak. Kundi para magplano. Alessandro… hangga’t humihinga ako, hindi ako susuko. Babalik ako sa’yo. At pareho nating tatapusin ‘to. ****************************************************

inis na tanong niya at umiling ako. "Nasaan na iyong Althea na kilala ko? Althea na walang pakialam sa sasabihin ng ibang tao. Althea na hindi umaasa sa ibang tao dahil kaya niyang gawin lahat ng gusto niya. Althea na hindi hahayaan ang Isang opportunity na makakatulong sa kanya para mag-grow. Althea na matapang, may sariling desisyon at may prinsipyo," sabi niya at nakuyom ko ang kanang kamay ko.