Alucard Ml Smile の小説・ストーリー

I only care about Aurelios and how I will get him between my fingers. I smiled when the door opened. Iniluwa agad noon ang tatlong mga pamilyar na mukha. They're wearing their racer pants. Noriel Luceda, Aurelios' best bud, Rico Miller and Hamoc James, his colleagues. They smiled at me. "Aurelios?" Rico asked. I simply nod at them. I saw Noriel's smirked. "May session..." anito sa akin.

Alanganin akong ngumiti't gumanti ng yakap. One glass and I'll be gone here. Magkukulong ako sa safety ng room ko, tahimik na iiyak. I'll cry until I'm drowning with my own tears. Until I'm strong enough to piece back the heart that Lev smashed to pieces. Until then, I'll be here pretending I'm marginally human and smiling at total strangers. "Here. Cheers to shit things the adults want us to do." Itinaas ko ang baso't tipid na ngumiti.

Umiling at muntikan pang kunin ang card ni Fufu kung hindi niya lang nailayo. "Ayaw mo naman di ba? Hindi ka bagay na modelo, chubby ka, walang kakasyang damit sa'yo," umiiyak na nitong turan. Pilit siyang ngumiti. Buo na ang desisyon niya. Kahit naman kasi ipaglaban niya ng patayan si Alaric ay ganoon pa rin ang ending, hindi pa rin magiging sila sa dulo. Mas magandang lumayo na lang siya at kalimutan na nakilala niya ito.

Hanggang doon nalang, "H-hannggang dito nalang ako—" "N-no... no.... no..." Umiiling na si Axcel. Hindi lang ang kanilang mga mata ang namumula, pati na rin ang kanilang mga mukha. They're both messed up, all of it was messed up. Sinuklian nya nalang ng magaan na ngiti si Axcel, it was a genuine smile. Not a fake one.

I screamed as I hugged my body while looking at the two maniac standing in front of me. They were smirking, a devilish smile crept into their faces! “Ano ka ba, Ms. Beautiful, bumalik ka dito,” Malamyos na sambit ni Carlo, tila isa siyang demonyo habang sinasabi niya ang mga katagang iyon.

HAHAH feeling ka ah pero infairness totoo yang feeling mo] [Matulog ka na nga! Goodnight] [Fine madam, good night too] This man is gonna be the end of me! Teka lang, I just realized I was smiling while we're both chatting. This is bad right? So f*cking bad! Hindi akpwedeng mailove sakanya, not this feeling again! ....._......

Huminga ako ng malalim dahil nakakapagod nga naman, imagine halos araw araw na kayong nag try out para lang hindi sumablay ang laro. Ngitian ko naman ito. "kaya mo yan, ikaw pa." pampapalakas loob ko. Umiling naman ito sa akin bago humalakhak ng mahina. Kaagad kong narinig ang malutong nitong mura. "You look so d*mn beautiful everytime u wearing those smiles of urs" biglang sabe nito habang nakatingin sa mukha.

Mula sa galit nitong mukha ay unti-unting umukit ang isang nakakakilabot na ngisi, at mula doon ay unti-unti itong tumawa hanggang sa naging isang malakas na halakhak. Ang tunog na mala-demonyo nitong tawa ay umalingawngaw sa buong paligid. Walang tigil ito sa pagtawa na para bang mayroong isang nakakaaliw na bagay itong nakikita. The change of his mood was so eerie, from extreme anger and now he’s laughing like a madman. “You better play it right, Romano. Hindi mo pa talaga kilala ang tunay na Alfred Lozano. You've been a pain in the ass for so long, I think it’s time for you to be put where you really belong.”

His smile exuded a sophisticated yet roguish charm Lalo na ang mga peach blossom eyes niya, sobrang nakaka-distract. Sa sobrang guwapo at parang devilish ng itsura nito, hindi na nakakapagtakang marami itong babaeng napapaikot nang hindi man lang ito naseseryoso. “Interesting.” Mukhang nasa magandang mood si Lucian, singkit ang mga mata dahil sa pagtawa. “Sige, payag ako.”

Mukhang malalagot na naman ako nito! ****** LMCD22