Novel & Cerita Always Something There To Remind Me

I can live alone but be happy as well. Habang nag aayos ako ng gamit ko biglang tumunog ang reminder ng cellphone ko at nang i-check ko ito nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Alyy, bridal shower. Ngayon na pala 'yon at 'di ko alam kong ano nga bang susuotin ko, wala pa naman akong nabili, dahil nawala talaga sa isip ko. Gosh!!!

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"

“Don't you ever lose it.” "Bakit?" Iyon lang ang naitanong ko habang bumibilis na naman ang tibok ng puso ko. “It has a tracking device which connected to my phone. You should always have it.” I just nodded. “And also...” I looked up to him, waiting for him to continue. He pursed his lips. “Nothing... I have things that you need to remember.” He looks so serious with that which made me chuckled. He arched me a brow but I shook my head as a response.

So what's this? Was it because... her heart can remember everything? Kaya kusang gumagalaw ang katawan niya nang hindi niya napapansin, dahil alam nito ang nakasanayan na niyang gawin dati pa kahit wala siyang maalala ngayon?? Is that even possible?? Hindi ko na naisip pa kung anong ginagawa ko kanina. Parang bigla ding naglaho ang inis na nararamdaman ko.

"Maglilista nga ako para may kudego ka lahat ng mga kaylangan mo gawin dito pati sa mga gamit na nakakalimutan mong patayin, ako'y nag alala sa pagiging makakalimutin mo ehh." Halos ng gamit kasi nakakalimutan kong patayin lalo nung nakaraan nakaimutan kong papatayin yong niluluto ko ayan tuloy sunog, yung washing, napapailing na lang ako kapag naalala ko mga iyo. Kahit ako nagtataka na din ba't ganito ako kaya pati siya tuloy sobra na kong mag alala sa akin. "Sira ka talaga.,, kahit wag na" tanggi ko

Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun? Kung siguro may makakarinig sa akin baka iisipin nilang may saltik ako. This is how I motivate myself. Kinakausap ko ang aking sarili para palakasin ang loob ko dahil sino pa ba ang gagawa nun para sa akin? Minsan tuloy kahit ako natatawa na lang din sa sarili ko. Hay buhay nga naman. Ang hirap maging mahirap, pero ganun talaga.

Pero, babalik ka naman mamayang alas dose, ano? Kasi may pupuntahan tayong event It's Tina's birthday, she's expecting us to be there. So, better not to be late." "Yeah, I know. You know what man? Pwede ka nang maging walking REMINDER app.. You are really, full of REMINDERS." "Ayan ka na naman! Sige na! Haha." Nangingiting lumabas si Grand sa malaking opisina nila.

Siguro ang dahilan n'ya kung bakit ibinigay n'ya sa akin ang tinidor ay upang hindi na ulit mangyari ang nagawa n'ya kahapon. Sumandok na ako ng pagkain at bawat subo ko ay napaka-awkward dahil na sa tabi ko lang s'ya na pinapanood akong kumain. Nagpatuloy lang ako sa ginagawa ko nang maramdaman kong hawiin n'ya ang takas kong buhok at isinampay 'yon sa aking tainga. "You take care of others while you forget to take care of yourself."