Novel & Cerita Always Something There To Remind Me

At saka kailangan ko lahat ng mga laman niyan. Na-double checked ko na rin kung mayroon pa ba akong nakalimutan kailangan kong dalhin at saka natignan ko na rin naman na kumpleto na rin naman na 'yon, kaya wala na akong iisipan pa. Ayaw kong mag-overthink mamaya na baka may nakalimutan pa akong dalhin, mahirap na ng gano'n, at ngayon ay ayos na ayos na talaga.

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

Pwede bang sumaya naman ako sa mas mahabang panahon? All my life I have become obsessed with outdoing myself. I live every day making sure I do more, I perform better and I learn something new because that's what they expect me to do. I need to constantly remind myself to strive for greatness in order pay back everything that they did for me. I was doing well. But then, I realized that I barely live in the present. My mind is in the future most of the time. The moment I open my eyes in the morning, I am already thinking and planning about what I'm going to do in the next five years.

Hindi madaling magising sa umaga na paulit-ulit akong sinasampal ng katotohanang wala na si Pearl sa akin. Bawat ala-ala naming dalawa baon ko kahit saan man ako mag punta. Ano man ang ginagawa ko, siya ang palaging tumatakbo sa isipan ko, walang oras at mga araw na hindi ko siya iniisip. Bagay na mas lalo lamang akong nahihirapan. Himala nga at buhay pa ako hanggang ngayon dahil sa kalungkutan.

Hindi ko na siya tinabunan ng tingin. I remind myself that this is not date nor a formal date. This is a day with the beast.

Ganunpaman, mas nangibabaw ang ang pagod ko sa araw na ito para isipin pa yon, ni hindi ko man lang nagawang mag goodnight sa kanila dahil pag higa ko pa lang ay agad na akong nilamon ng antok. Kinabukasan nang magising ako ay wala na akong kasama, pero as usual ay may note silang iniwan para sa akin, reminding me of the things I should and should not do. Pero kahit memoryado ko na ang mga yon ay binasa ko pa rin ang note bago inilagay sa box kung saan nakalagay ang mga sulat o note na natatanggap ko at kinuha ang journal ko para isulat ang nangyari kahapon.

Hindi ako masanay-sanay sa presensiya niya. Minsan sweet siya, minsan masungit. He always kung kumain na ba ako but we never eat together. I mean hindi pa kami ng sabay na magkatabi. Lagi kaming magkalayo ng mesa. Sometimes he would remind me to take my vitamins. Sometimes he would tell the driver to prepare the car whenever I had appointments. He remembered everything. Yes, everything except… us. – "Ma'am, handa na po ang dinner niyo." Napalingon ako sa kasambahay at ngumiti nang bahagya.

Naintindihan ulit ni Noah iyon kung kaya’t nagbukas si Noah ng kumpanya para sa kapatid niya. At isa pang halimbawa: tuwing naririnig niya ang pag-ring ng phone ni Noah at nakikita iyon, nakakakita siya ng notification: Agatha’s brother’s birthday. Memoryado ni Noah ang mga importanteng petsa para sa kanya at sa pamilya niya, nagse-set ito ng reminders para palagi nitong maalala ang mga birthday nito ng higit pa sa kanya…

GOOD MORNING maagang nagising si Tasha at nag disisyong bumaba gusto nyang matanaw ang napaka gandang tanawin sa malawak na kapaligiran na punong puno nang naglalakihang puno at ibat-ibang klasi ng mga halamang lupa. bit-bit ang drawing materials bumaba sya. "are you alone?" saglit na gulat sya sa boses sa kanyang likuran, hindi nya na pansin ng pag lapit nito dahil nakatotok Sya sa kanyang pag pipinta.

She told herself she was overthinking. Na hindi lahat ng katahimikan ay pagtataksil. Na hindi lahat ng distansya ay paglayo. Pero may mga bagay na hindi mo kailangang hanapan ng ebidensya para maramdaman. At iyon ang pakiramdam na unti-unti siyang pinapalitan—kahit hindi pa umaalis si Raf Nagsimula ito sa mga maliliit na bagay. Mas bihira na ang good morning messages.