Always Something There To Remind Me Novels & Stories

Hindi ko alam kung bakit iyon ang bumalik sa isip ko, pero ramdam kong may kung anong tumimo sa akin noong gabing iyon. “Focus, Liana,” bulong ko sa sarili ko. Uminom ako ng kape at sinilip ang oras. May mahabang araw akong haharapin. Sa biyahe papasok sa opisina, pilit kong inilibing ang mga alaala sa pagitan ng mga email at mensaheng kailangang sagutin. Inaayos ko ang iskedyul sa tablet, binabasa ang reminders, pero sa bawat paghinto ng sasakyan, bumabalik ang alaala ng isang tahimik na silid at isang boses na hindi nag-utos, kundi humingi ng pakikinig.

Nakaugalian ko nang hawakan ang telepono ko sa lahat ng oras, nakatitig sa pangalan niya sa listahan ng mga kontak ko, naghihintay na sana anumang oras ay tumunog ito, o lilitaw ang pangalan niya sa aking screen. Araw-araw, gabi-gabi, ginagawa ko 'yun. Nagbabasa ako ng mga lumang mensahe namin, binabalikan ang mga panahong puno pa ng kulay at saya ang buhay namin. Those memories are the only things keeping me safe now. Pero paulit-ulit lang akong nabibigo. Tahimik ang linya. Walang sagot.

Nagbukas siya ng journal at nagsimulang magsulat: “I’ve survived chaos, betrayal, and pressure… but I am still standing. I am still focused. I am still me.” Bawat salita ay parang maliit na reminder sa sarili na kahit gaano ka-busy, kahit gaano kahirap, may karapatan siyang huminga, magpahinga, at i-prioritize ang sariling kalusugan at katahimikan. Physical and Mental Reset

Napatakip ako ng mukha, at natawa rin pero pilit pinapakalma ang sarili. Habang lumilipas ang oras, sinubukan kong ibalik ang focus sa reports. Pero sa bawat tunog ng notification sa phone ko, hindi ko mapigilang mapangiti. From: Zedrick Don’t skip lunch. I know you sometimes forget when you’re busy. Napahinto ako sa pagta-type. He really remembers that. To: Zedrick I won’t. You, too. Don’t miss your meeting.

Kung hindi ko pa siguro napansin ang pag ilaw ng cellphone ko sa night stand baka totohanin kuna talaga ang paggapang sa mga ito. "Don't forget our runaway event" yan ang bumungad sa akin na isinend ni Juvie. Muntik na din mawala sa isipan kong may gaganapin pa palang event kinabukasan kaya laking pasasalamat ko din kay Juvie at niremind ako nito.

Kaagad naman itong umiwas ng tingin at binalik ang atensyon sa kaniyang iPad, kaya't minasdan ko siya. Walang araw na lumilipas na hindi ko makita siya sa kaniya. Ginusto ko 'yon kinalimutan ngunit binigyan naman ako ng isang remembrance na alam ko nang hinding-hindi siya makakalimutan sapagkat palagi itong nasa tabi ko. I sometimes wonder if Mom's that are like me think the same… I wonder if they feel like me, and worry like me.

Saglit kong nakalimutin ang mga alalahanin sa isip ko. Good morning Cathlyn! Sorry I was not able to eat breakfast with you, I have something important to do in the office. Don't forget to eat your food. See you later. Ang sarap sa pakiramdam na magising na alam mong may taong nakakaalala sayo. Pinagluluto ka ng pagkain, at nag-aalala sayo. Sana ay palagi na lang ganito ang lahat, kaya lang hindi naman magiging normal ang takbo ng buhay ko ng dahil dun.

Wala akong pag-iisip. This is so wrong. I have to rectify this situation. Then I remembered something. The tea. Yung ininom ko.

Sinalo ako ni Jascha gamit ang parehas niyang kamay sa aking likod. Bumagsak ang mata ko sa suot niyang tshirt. 'Live like there's no tomorrow' lyon ang nakasulat doon. Yeah, I should have known. Kung alam ko lang na makakalimutan niya ako nang araw na iyon, sana ay nasabi ko na ang lahat sa kanya at hindi ko na pinigilan ang pagsasabing mahal ko siya na para bang hindi sapat na sinasabi ko sa kanya iyon minu-minuto tuwing kami ay nagkikita. Kung sana ay alam ko na makakalimutan niya ako noon ay itinaya ko ang buhay ko para samahan siya at hawak kamay kaming maaaksidente at matatagpuan. Then he would think, he's never alone. At isa akong importanteng parte ng buhay niya na kailangan niyang t

Bakit ni isang beses, hindi ito nabanggit ng Mama? At bakit parang lahat ng daan, pabalik kay Justine— burado lahat? Kailangan kong malaman ang totoo—bago pa tuluyang mawala sa akin ang piraso ng pagkataong minsan kong nakalimutan. Masaya kaming nagpaalam sa isat-isa, nagpasalamat ako kay Amie. Dala ang mumunting pag-asa sa aking dibdib, isang direksyon na kabisadong-kabisado ko ang mabilis kong kong tinahak.