Novel & Cerita Always Something There To Remind Me

"Nakalimutan ko lang markahan?" Hindi ko ito pwedeng malimutan dahil madalas ko itong gawin ever since na may nangyayari na sa amin ni Chaeus. At palaging first day ng dalaw ko ito ginagawa. So baka nga hindi ako niregla last month, nakalimutan ko lang ng dahil problemado. There's no chance na makalimutan ko talaga iyon. Kahit gaano pa ako ka-busy, napaka-imposible.

Ang sabi nila may mga bagay na mas maigi pang manatiling nakatago nalang kung wala naman iyong magandang maidudulot. Ika nga, the things you don't know won't hurt you. But not for my case, not for me. It may work for others but not on me. The more I don't remember things the more my curiosity is eating me and I am scared that in the end I will really lose my sanity.

No one My phone beeped again for a reminder. Makakalimutin ako kaya laging naka reminder lahat ng schedule ko. Meetings, class and etc. "Kanina pa tumutunog yang reminder mo, bakit 'di mo pinapansin?" Zia asked when my phone beeped for the nth time. "Oo nga. Ano bang meron?" Kianna asked and took my phone. Napairap na lang ako at binitawan ang ballpen na hawak at pumalungbaba.

I can see it through the glimpse of moonlight. Pinatalikod niya ako at sinuot ang kwintas na binili niya kanina. The pendant of this necklace is a moon. “Just like what I have said before, you reminds me of the moon. Among all the stars who kept on shining in the night sky, you're the only one who I will always look up to. Whenever you're not around, I will always find you. I will always leave a trace to remember my way back to you.”

May mga bagay na hindi nawawala kahit gaano mo piliting kalimutan. Gaya ng scholarship na dapat sa akin. Kahit ilang araw na ang lumipas mula noong incident, kahit nagbago na ang tingin ng mga tao sa akin, kahit tahimik na ulit ang campus—may isang bagay na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil.

Kita ko kung paano umiinit ang paligid tuwing lumalapit siya. “Nakalimutan mo ata kung saan mo ako napulot. Nakalimutan mo ata kung anong trabaho ko.” “Alam ko kung saan kita pinulot. Alam ko ang trabaho mo, hindi mo ako kailangang paalalahanan dahil wala akong amnesia.”

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.

Hindi ko rin alam kung paano niya nalaman na doon ako nagpagawa nitong kuwintas ko. Suddenly, I found myself thinking. Until now, I still couldn’t remember how I lost this necklace. As far as I knew, I never took it off. I wore it everywhere. At home, outside, even on the most ordinary days. It was always with me, so how could it just disappear?

Naiyak na ako kahahanap dahil importante iyon. When suddenly something reminds me. Sa pool. Baka doon ko iyon nahulog. Naalala kong hindi ko pala iyon natanggal kanina dahil sa inis na inis ako kay Lucas. Hindi ko siguro napansin na nahulog iyon habang nakalublob ako sa tubig. Tama, maaaring doon nahulog iyon. Mabilis akong bumalik. Agad na tinungo ang pool. At kahit nakapang-opisina na ako ay sumulong ako sa tubig. Pilit hinanap ang singsing.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”