Always Something There To Remind Me の小説・ストーリー

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

Isang linggo na lang ang matitira sa akin, and I need to use it wisely. After that... I'll be gone and won't remember what happened. All of it.

Halos limang minuto ba naman nya akong hinalikan ako! “ Once i tasted, i always remember it! Don’t denied it ”

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

Nakangiti na sabi naman nito sa akin. Mukhang hindi ko nga makakalimutan ang bagay na yun. Dahil may reminder nga pala ako. kung yun nga lang na pinag usapan namin kanina ay nakailang paalala ito sa akin. Yun pa kayang sa Sabado pa baka oras oras ako paalalahanan nito about doon. Hindi naman halatang masyado itong excited. Parang ngayon pa lang lalabas kung kumilos eh.

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

Hindi lang siya basta support, parang all-in talaga siya sa kahit anong ginagawa ko. Naayos na rin finally ang schedule namin. Kagaya ng dati, maayos na ulit itong nakapaskil sa corkboard ko—color-coded pa, para hindi magulo. Pero para sure, naka-save na rin siya sa phone ko. May reminder pa nga. Ganon din ang mga kaibigan ko, parang lahat kami naka-synchronize na ang buhay. Sa isang araw na at magsisimula na ulit kami.

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

Kaunting kwentuhan habang naghuhugas ako ng plato at nagpaalam din dahil sa pagre-review. Araw-araw naman akong magre-review kaya hindi na mahirap sakin na memoryahin ang lahat. Ngunit hindi pa din ganoon kalaki ang kumpyansa ko sa sarili kaya binigay ko parin lahat ng makakaya ko para maintindihan at mamemorya ang lahat. Kaya kung hindi ko pa naramdaman ang pananakit ng batok ko sa ilang oras na pagkakayuko at likod sa pag-upo ay hindi ko pa siguro mapapansin ang oras.

Ang childish nyemas. "Kaya ko umuwi mag-isa," sagot ko naman tsaka yumuko. Sa mga nagdaang mga araw laging ganito ang tagpo namin tuwing lunch break pero hindi pa rin ako nasasanay. I sould be, right? Tahimik lang akong nakasunod sa kaniya nang bigla itong huminto na naging dahilan ng pagka-untog ko sa likod nito. Masakit iyon lalo pa at parang pader sa tigas ang katawan nito. Napakamot tuloy ako sa bandang tuktok ko.