Always Something There To Remind Me 소설 & 이야기

Kailangan mo ring matutong mag-adjust, maghintay, at tanggapin na hindi palaging perfect ang lahat. Minsan, makalat ang bahay, hindi mo mapigilan na mainis. Minsan, hindi kayo magkasundo kung anong ulam ang gusto niyo. Minsan, may budget kayong kailangang sundan. Minsan, may bagay siyang nakakalimutang gawin na nakakainis, tulad ng pag-iwan ng basang tuwalya sa kama. At minsan, ako rin ang nakakalimot, at siya ang tahimik na nagtitiis.

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

"Very well, now remind yourself about our family's saying and pass that reminder to your cousin too!" Alvin groaned when I suddenly place my phone to his ear. He glared at me furiously making me grin widely. Binalik ko ang cellphone sa aking tainga. "Huwag mong kalimutan ang event na dadaluhan mo mamayang gabi--" "What?" I knitted my brow as I don't remember anything the event he was talking about, and that was because kakaupo ko lang sa kumpanya bilang CEO. I wanted to rubbed it to his face.

Wala siyang nagawa nang magpatuloy sila sa paglalakad papasok sa mall. "As what I said, hindi ako naniningil, okay? Let me help you enjoy every moment na magkasama tayo. Tutal kaunting panahon na lang hindi na tayo magkikita. Remembrance mo na lang ang lahat sa akin. Walang bawian 'to."

Ang isang malugod na ngiti mula sa mga kasamahan sa trabaho, ang mga masayang alaala ng mga huling sandali namin bilang mag-ama, at kahit ang mga pagninilay sa tahimik na gabi—lahat ng ito ay nagsilbing paalala na kahit wala na siya, ang kanyang presensya ay naroroon pa rin. Minsan, habang naglalakad ako sa mga paborito naming daanan sa parke, may mga pagkakataong nararamdaman ko ang kanyang mga hakbang na kasama ko. Tila ba naririnig ko pa ang kanyang mga payo, ang kanyang malalim na mga saloobin, at ang tawanan namin sa mga simpleng bagay na hindi ko noon pinapansin. Alam kong hindi ko siya kayang kalimutan—sa bawat maghapon at gabi, siya ay buhay sa aking mga alaala at mga desisyon.

Panenermon ko sa sarili ko. Kahit ilang beses kong kalimutan ang nangyari na 'yon, paulit-ulit siyang bumabalik sa isip ko. Manghahatinggabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kahit gustong-gusto kong lumabas para uminom ng tubig ay hindi ko magawa dahil baka magising siya't magkatitigan na naman kami. Argh!

Reminder Today: Doctor's Appointment Mabuti na lang talaga at naisipan kong ilista iyon sa reminder ko dahil kung hindi, baka tuluyan ko nang nakalimutan ang appointment ko sa doctor. Ilang segundo akong nakatulala lamang sa screen ng cellphone ko bago ko iyon dahan-dahang ibinaba sa kama. Pakiramdam ko pagod na pagod pa rin ako kahit kagigising ko pa lang. Mabigat ang ulo ko. Mabigat ang dibdib ko. At higit sa lahat, mabigat pa rin ang isip ko dahil sa lahat ng nalaman ko nitong mga nakaraang araw.

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

Pwede bang sumaya naman ako sa mas mahabang panahon? All my life I have become obsessed with outdoing myself. I live every day making sure I do more, I perform better and I learn something new because that's what they expect me to do. I need to constantly remind myself to strive for greatness in order pay back everything that they did for me. I was doing well. But then, I realized that I barely live in the present. My mind is in the future most of the time. The moment I open my eyes in the morning, I am already thinking and planning about what I'm going to do in the next five years.

Ganunpaman, mas nangibabaw ang ang pagod ko sa araw na ito para isipin pa yon, ni hindi ko man lang nagawang mag goodnight sa kanila dahil pag higa ko pa lang ay agad na akong nilamon ng antok. Kinabukasan nang magising ako ay wala na akong kasama, pero as usual ay may note silang iniwan para sa akin, reminding me of the things I should and should not do. Pero kahit memoryado ko na ang mga yon ay binasa ko pa rin ang note bago inilagay sa box kung saan nakalagay ang mga sulat o note na natatanggap ko at kinuha ang journal ko para isulat ang nangyari kahapon.