Always Something There To Remind Me Novels & Stories

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

I admitted quietly. His eyes lifted slightly, attentive but not intrusive. I hesitated. Then continued anyway. “It’s not like pain. It’s… absence. Like something important used to be there, but I can’t remember what it is anymore.” Lucas didn’t interrupt. So I kept going. “I keep thinking maybe I should remember more clearly. Maybe if I tried harder, I could hold onto something about them. But every time I try, it slips away.” My fingers tightened slightly around the edge of the folder.

Tama ba ang desisyon ko? Bawat salitang binitawan nila, laging nagre-replay sa utak ko. Lalo na ‘yung “When you were gone… I stayed.” Parang kasalanan ko lahat. Parang wala akong karapatang masaktan. Napapikit ako saglit, huminga nang malalim, then binuksan ang laptop ko. Focus, Liana. Kailang mong maging busy, para makalimutan mo lahat kahit saglit lang.

"Very well, now remind yourself about our family's saying and pass that reminder to your cousin too!" Alvin groaned when I suddenly place my phone to his ear. He glared at me furiously making me grin widely. Binalik ko ang cellphone sa aking tainga. "Huwag mong kalimutan ang event na dadaluhan mo mamayang gabi--" "What?" I knitted my brow as I don't remember anything the event he was talking about, and that was because kakaupo ko lang sa kumpanya bilang CEO. I wanted to rubbed it to his face.

Ako lang naman itong palaging nag-iisip ng mga negative na bagay kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin ako ready na harapin ang Mama niya. "He always assure me, Trina. Kung alam mo lang kung paano niya ako i-remind araw-araw na wala akong dapat ipag-alala," sabi ko at napahinto sandali para humugot ng malalim na hininga. "Pero hindi talaga mawala sa akin ang pag-iisip lalo na at hindi pa ako mahanap ng perfect time para masabi ko kay Rafael... sa tingin mo ano'ng magiging reaction niya?"

Galing sakanya ang dalawang unan na ito dahil sa gusto niya na sakanya ang isang pares ng unan habang ang isa naman ay akin. While fixing my bed I suddenly remember again the happy memories we have been encounter since then. I remember also the memories we created inside this room, we always making our assignments here and watching any movies we wanted to watch so we can escape from stress. And it really helps me a lot, but maybe it's vague to happen again?

Wala siyang nagawa nang magpatuloy sila sa paglalakad papasok sa mall. "As what I said, hindi ako naniningil, okay? Let me help you enjoy every moment na magkasama tayo. Tutal kaunting panahon na lang hindi na tayo magkikita. Remembrance mo na lang ang lahat sa akin. Walang bawian 'to."

Ang isang malugod na ngiti mula sa mga kasamahan sa trabaho, ang mga masayang alaala ng mga huling sandali namin bilang mag-ama, at kahit ang mga pagninilay sa tahimik na gabi—lahat ng ito ay nagsilbing paalala na kahit wala na siya, ang kanyang presensya ay naroroon pa rin. Minsan, habang naglalakad ako sa mga paborito naming daanan sa parke, may mga pagkakataong nararamdaman ko ang kanyang mga hakbang na kasama ko. Tila ba naririnig ko pa ang kanyang mga payo, ang kanyang malalim na mga saloobin, at ang tawanan namin sa mga simpleng bagay na hindi ko noon pinapansin. Alam kong hindi ko siya kayang kalimutan—sa bawat maghapon at gabi, siya ay buhay sa aking mga alaala at mga desisyon.

Panenermon ko sa sarili ko. Kahit ilang beses kong kalimutan ang nangyari na 'yon, paulit-ulit siyang bumabalik sa isip ko. Manghahatinggabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kahit gustong-gusto kong lumabas para uminom ng tubig ay hindi ko magawa dahil baka magising siya't magkatitigan na naman kami. Argh!

Reminder Today: Doctor's Appointment Mabuti na lang talaga at naisipan kong ilista iyon sa reminder ko dahil kung hindi, baka tuluyan ko nang nakalimutan ang appointment ko sa doctor. Ilang segundo akong nakatulala lamang sa screen ng cellphone ko bago ko iyon dahan-dahang ibinaba sa kama. Pakiramdam ko pagod na pagod pa rin ako kahit kagigising ko pa lang. Mabigat ang ulo ko. Mabigat ang dibdib ko. At higit sa lahat, mabigat pa rin ang isip ko dahil sa lahat ng nalaman ko nitong mga nakaraang araw.