Ama Amahan Ni Maria Clara นิยาย & เรื่องราว

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

Hindi ko namalayan kung kailan nagsimulang maging ilusyon na lamang ang imaheng iyon ni Amara. Napatingin ako kay Clara na ngayon ay nakaluhod lamang at nakatukod ang mga kamay sa lupa. Maraming dugo na ang nawawala sa kaniya ngunit hindi pa rin siya natutumba sa lagay niyang iyon. Napatingin siya sa gawi namin ni Dani at nang magtama ang aming mga mata ay ngumiti siya sa akin. Isang napakagandang ngiti na parang iyon na ang una at huling sandali na masisilayan ko iyon.

Maingat na pinatayo niya ito bago pinangko. “You know that the whack wasn’t for you, Leon,” wika ni Mrs. Pizaña at mariing tiningnan ni Claire para magtago ito sa kanyang leeg. “I don't know where you find this woman or why did you fall in love with this ungraceful lad. She can't even use heels for Pete's sake.”

Tanging pagtungo na lang ang sinukling pagtugon ni Amarra kay Tiyang Rosa. Minsan isang araw, habang naglilinis ng Lanai si Amarra, bigla na lang lumabas si Claudio sa may hardin. Tanging shorts lang ang suot, walang damit pang-itaas. Nung mga oras kasing iyon ay kasalukuyan niyang ginagawa ang kanyang pang-umagang ehersisyo. Bawat sets na magawa nitong ehersisyo, laging tumitingin si Claudio kay Amarra, sabay hagod ng kanyang leeg, pababa ng kanyang muscled na dibdib, pababa sa kanyang mala-pandesal na abs. Sabay kagat labi. May halo talagang malisya. Tila napapahinto si Amarra, napapatulala sa mga pang-aakit ni Claudio. Sinasadya na nga minsan ni Amarra na hindi pansinin at umiwas na lang

“Maraming salamat, malungkot.man pero kailangan tanggapin.” “Isipin mo na lang po na binabantayan ka ni Sor Steve kung na saan man siya naroroon,” dagdag ni Maria habang iniikot ang itlog sa kawali. Napangiti ako kahit may kurot sa puso ko. “Nagpapasalamat pa rin ako dahil kahit sa huling sandali namin ay naging masaya ako.” “Maging positibo lang po kayo, magiging maayos po ang lahat,” sabi ni Clara habang inililipat ang tinapay sa tray.

".tanong ng tansya ko nasa sengkwenta anyos na siya Pero kahit mukhang matanda na siya napakaganda parin ng Mukha niya.. Yung mala Maria Clara ang pes? Nakakainggit!sana pagtanda ko din ganiyan din ang faces ko! "Nothing I just visiting my beautiful auntie". Sabi ni mayabang Totoo naman! Maganda naman talaga siya "Sus!nangbola nanaman ang inaanak ko".tawa naman ni tita,Mam?Lola?ay ang pangit pakinggan!Mam nalang

Chapter 9: Ang Peklat Marikit Reyes Hindi ko sinadyang makita. Kung hindi dahil sa isang basag na kahon, marahil ay hindi ko kailanman mapapansin ang marka sa kamay ni Don Rafael. At kung hindi ko iyon nakita, siguro hindi ko rin malalaman na may mga bagay pala sa Hacienda Monteverde na mas pinipiling manatiling nakatago kaysa sa mga lumang gamit sa bodega.