Ang Aking Idolo Essay นิยาย & เรื่องราว

Tanong nya. Di ko naman maiwasang mapatingin sa magaganda nyang mga mata. Naalala ko na naman 'yung mga oras na napagkamalan ko syang babae. Nagalit sya sa'kin nun kaya naman sobrang natakot na ako sa kanya nang muli kami magkita. Ngunit habang nakikilala ko sya at napapalapit kami sa isa't-isa, mas napapagtanto ko kung gaano sya kabuting tao. Actually, idol ko nga sya kasi hindi lang sya maganda (oops), napakabait pa nya. "Hikari, don't mind them." Tuloy pa nya. "You're very beautiful, just believe in yourself. Never bow your head down to anyone. Chin up." Sabi nya.

Hindi niya alam kung ano talaga ang iisipin niya rito ng mga sandaling iyon. “At bakit hindi puwedeng maging ikaw? Hindi ka maling tao, Mr. Angeles. Nakita ko ang record mo. And --- I was impressed…! You really worked hard for your family. You started working when you were still a teenager. You also became a working student to support your studies and at the same time, to help your family needs. Everything you do is for them not just for yourself. Nararamdaman ko, mabuti kang tao…”

Akala ko aayawan ko rito dahil napamahal ako sa school ko noon sa Pasay pero hindi ko akalain na magkakaroon pala ito ng malaking epekto sa buhay ko. Because of this school, I was able to meet the man that I love. I was able to meet some students and teachers that will eventually became my friend. Ang paboritong highlight nga lang ng buhay ko rito ay si Kylo. Si Kylo na nilapitan ako no'ng nakita ako. Si Kylo na inalagaan ako tuwing may school activities ako. Si Kylo na naging kasa-kasama ko. Si Kylo na mahal ko at mamahalin ko pa sa mga susunod pang taon at hanggang sa dulo ng aking buhay.

“Dahil mahal kita, Kaylee. Mahal kita kahit na nagkakamali ka. Mahal kita kahit na nagkakatalo tayo sa buhay. Mahal kita… kahit na minsa’y nagkakahiwalay tayo. Pag-ibig ay hindi tungkol sa perpekto. Pag-ibig ay tungkol sa pagpili sa parehong tao—kahit na pagkatapos ng pagtataksil, pagkakamali, at pagbagsak ng pride.” Tumigil siya. Ang hangin ay huminto. Ang lungsod sa ibaba ay parang naririnig ang bawat tibok ng puso namin. Hindi ko na pinigil ang sarili kong hawakan ang kamay niya. Dahan-dahan, nagtagpo ang aming mga palad. Para bang sa simpleng hawak iyon, nabuo ang lahat ng nakaraan—ang mga taon ng pagkakahiwalay, ng pagnanasa, ng lihim, at ng pangarap.

"Noong una, inaamin ko hong gusto kong gamitin ang Purok ninyo para matakasan ang Pilipinas para malayang gawin ang lahat ng gusto kong gawin. Para sa akin, ang Pilipinas ay isang malaking kulungan dahil sa hindi ko malayang gawin ang lahat ng gusto kong gawin. Nakikita kasi ako ng lahat. Ang Pilipinas ay kakompentensiya sa pagmamahal at atensiyon ni Daddy sa akin. Nasa bus pa lang ho ako noon, sumusuko na ako. Nawalan na ako ng tiwala sa sarili ko na kakayanin ko ang lahat ng pagsubok. Ngunit sa mga panahong iyon, nang said na ang aking pasensiya at tiwala sa sarili ay may isang taong, naniniwala na may nakatagong kabutihan sa aking puso. Sa kabila ng kagaspangan ng ugali ko ay alam niyang

makaluhulogang ani ni lolo natatawa pa sabay sulyap kay lola devine. "Oo nga po e! gusto ko nga po siya makilala balang araw si miss D kung bigyan ako ng pagkakataon, kasi idolo ko yun sa pag pinta kaya porsigido din po ako sa pag aaral para makapag trabaho at makapag ipon para kung sakaling magawi dito sa pilipinas si miss D hindi ako mag dalawang isip pupuntahan siya makapag sign lang ako sa kanya at meron po akong tinagong painting para sa kanya" pahayag ko pa sa mga ito.

Pinadulas ko ang isa ko pang palad at sinusog ko ang mainit na kalamnan niya sa tagiliran sa ilalim ng mabango niyang damit, humakbang ako palapit, dumidikit sa kanyang mainit na katawan. Ito ang gusto ko. Ito ang idealismo ko ng pag ibig. Ayoko ng dinadahas ako. Para sa akin pambabastos yon. Mas kinikilig ako sa respeto. Sa kakayahan niyang magbigay at hindi kumuha ng sapilitan. Mas kinikilig ako sa pang unawa, hindi sa pandarambong niya at panggugulat sa dilim.

At nang makita ko kung sino siya ay labis akong nagulat. Siya si Jade Delfino, ang iniidolo ko at isang sikat na car racer international! Shit! Isa siya sa mga bisita! "M-Miss Jade Delfino? Shems! fan niyo po ako!" sigaw ko habang tinutulungan siya sa pagbangon mula sa pagkakatilapon niya. Tanggal talaga pagiging nonchalant ko dahil na-meet ko rin sa wakas ang iniidolo ko!

we all have our own dreams in life. Ako, Ang pangarap ko ay maging Isang ganap na Architect. Aside from that, gusto ko ring bigyan ng magandang buhay ang magulang ko who have already sacrificed a lot for me. 'yun lang ang nais ko sa buhay, Lahat ay para rin lang saaking pamilya. Nbsb ako, wala na sa isip ko ang pag bo-boyfriend dahil sa mas nag fo-focus ako sa Pag-aaral, Iniisip ko lagi na kailangan kong suklian ang mga pag hihirap nila para saakin, kaya ayokong masira lahat ng pangarap ko, o ayokong sirain ng kahit na sino ang pangarap ko.

"I want to sun bathe while reading." "At saan ka naman nakakuha ng pagsasalita ng Ingles na nasa labas lang?" sabi ko na may pang-aasar. "Gusto kong maging katulad si Papa." Napatahimik ako. Pilitan akong ngumiti habang nalilito. "Ano naman ang meron sa... Papa mo na gusto mo?" "He's cool. He's a powerful and an intelligent man. He's my ideal self."