Ang Aking Idolo Essay の小説・ストーリー

Pero mukhang mali ako. Because today... This notebook would become the most important notebook in history. Agad akong naupo sa harap ng mesa at binuksan ang notebook. Napakagat ako sa labi habang iniisip ang tamang title. Kailangan epic at kailangan bagay sa isang napakahalagang misyon Ilang segundo akong nag-isip bago tuluyang lumiwanag ang mukha ko. "I got it." Mabilis kong isinulat ang title gamit ang pinakamalaking sulat na kaya kong gawin.

makahulugan nitong sabi. Napangiti naman ang binata dahil sa pahayag ng mga ninuno. Sabagay totoo naman ang mga ito. Lahat ng bagay ay may dahilan. "Salamat po, Lola, Lolo. Hayaan ninyo at magtatapat na ako pag-uwi ko. I'm sure of my self mahal ko si Isadora. Siya ang gusto kong makasama habang-buhay. But for now I'll go ahead na po," aniyang binabalot ang buong mukha ng kasiyahan.

Isa ba siya sa--- "Gusto ko lang pong sabihin na napahanga niyo po ako. Alam ko rin po at malinaw na sa lahat na hindi niyo po kasalanan ang nangyari. Na may nanabotahe po sa inyo. Gusto ko lang pong iparating sa inyo kung gaano ako naniniwala at kung gaano ko po kayo iniidolo. Hindi lang ako, kundi ng maraming tao dito sa mundo. Hanga po kami sa dedikasyon na pinapakita mo. Inspirasyon ka po lalo na sa amin na mga aspiring law students at lawyers. Gusto ko lang pong iparating sa inyo na sa lahat ng laban niyo, nasa likod niyo po kami. Naniniwala, umaasa, at humahanga sa lahat ng nagawa at magagawa niyo pa lang po."

“Oo naman po, Mommy. Ayos lang ako.” That’s a lie of course. Naiinis lang ako sa sarili ko dahil hanggang ngayon ay hindi ko maintindihan ang sarili ko. Alam kong dapat ay hindi na ako naaapektuhan sa mga sinasabi ni Daddy tungkol sa pag-aabogado ko, pero hindi ko maiwasang masaktan at malungkot. I know that he’s not proud of me. I know that he wants me to be like Lola Isadora. Lola is the only Fortalejo that became a congresswoman of Ilocos Norte. Ang gusto ni Dad ay sundan ko ang yapak ng kaniyang ina.

“Delia Diaz Clemente, I just wanna know na sobrang mahal ko kayo ng anak natin. Handa akong ipagsigawan sa buong mundo na mahal ko kayo. Hindi ko alam noon kung paano ako aamin sayo na gusto kita dahil kahit ako hindi ko maamin sa sarili ko na mahal na kita. “we have gone through many trials but we have overcome them all, hindi ko maamin sa sarili ko na unang pagkikita pala natin ay dun na rin ako nahulog sayo. I'm scared a lot because of your past but you gave me the assurance that you will just stay by my side. Thank you dahil binigyan mo ako ng isang scarlet vera reigo.

Napangiti ako,nakaramdam ako ng lakas ng loob. "Kilala mo ba sina Emma Watson? Audrey Hepburn? Angelina Jolie? Margot Robbie? The popular hollywood actresses?" Umiling iling siya.Tumingin ako sa daan at napangiti. "Those are my idols." "Gusto mong mag artista?" Ipinitik ko ang daliri malapit sa mukha niya at binigyan siya ng malapad na ngiti. "You're right! Finally! Someone guessed what i want to be!" Inilagay ko ang isang kamay sa aking likod at napangiti habang nakatitig sa daan.

Tanong nya. Di ko naman maiwasang mapatingin sa magaganda nyang mga mata. Naalala ko na naman 'yung mga oras na napagkamalan ko syang babae. Nagalit sya sa'kin nun kaya naman sobrang natakot na ako sa kanya nang muli kami magkita. Ngunit habang nakikilala ko sya at napapalapit kami sa isa't-isa, mas napapagtanto ko kung gaano sya kabuting tao. Actually, idol ko nga sya kasi hindi lang sya maganda (oops), napakabait pa nya. "Hikari, don't mind them." Tuloy pa nya. "You're very beautiful, just believe in yourself. Never bow your head down to anyone. Chin up." Sabi nya.

Hindi niya alam kung ano talaga ang iisipin niya rito ng mga sandaling iyon. “At bakit hindi puwedeng maging ikaw? Hindi ka maling tao, Mr. Angeles. Nakita ko ang record mo. And --- I was impressed…! You really worked hard for your family. You started working when you were still a teenager. You also became a working student to support your studies and at the same time, to help your family needs. Everything you do is for them not just for yourself. Nararamdaman ko, mabuti kang tao…”

Akala ko aayawan ko rito dahil napamahal ako sa school ko noon sa Pasay pero hindi ko akalain na magkakaroon pala ito ng malaking epekto sa buhay ko. Because of this school, I was able to meet the man that I love. I was able to meet some students and teachers that will eventually became my friend. Ang paboritong highlight nga lang ng buhay ko rito ay si Kylo. Si Kylo na nilapitan ako no'ng nakita ako. Si Kylo na inalagaan ako tuwing may school activities ako. Si Kylo na naging kasa-kasama ko. Si Kylo na mahal ko at mamahalin ko pa sa mga susunod pang taon at hanggang sa dulo ng aking buhay.

“Dahil mahal kita, Kaylee. Mahal kita kahit na nagkakamali ka. Mahal kita kahit na nagkakatalo tayo sa buhay. Mahal kita… kahit na minsa’y nagkakahiwalay tayo. Pag-ibig ay hindi tungkol sa perpekto. Pag-ibig ay tungkol sa pagpili sa parehong tao—kahit na pagkatapos ng pagtataksil, pagkakamali, at pagbagsak ng pride.” Tumigil siya. Ang hangin ay huminto. Ang lungsod sa ibaba ay parang naririnig ang bawat tibok ng puso namin. Hindi ko na pinigil ang sarili kong hawakan ang kamay niya. Dahan-dahan, nagtagpo ang aming mga palad. Para bang sa simpleng hawak iyon, nabuo ang lahat ng nakaraan—ang mga taon ng pagkakahiwalay, ng pagnanasa, ng lihim, at ng pangarap.