Novel & Cerita Ang Aking Kahinaan

"Okay, so anong suggestion mo?" Sabi ni Kerry, “Sinabi ko na sa iyo. Ang bawat tao'y may kanya-kanyang kahinaan, at si Cancer ay mayroon ding kahinaan. Hangga't kaya nating harapin ang kanyang kahinaan, pwede nating panatilihin siya para sa ating sariling paggamit!" "Gusto mo ba siyang gamitin?" “Oo.” "Delikado ‘yan."

Pero bakit nga ba ako nag-aalinlangan? Siguro, dahil alam ko sa sarili ko na nagkulang ako bilang ina. Imbes na ako ang mag-alaga sa anak ko, ako pa ang naghanap ng dahilan para makapaglibang. Pakiramdam ko, napakababaw ng dahilan ko para ipagkatiwala sa iba ang responsibilidad ko bilang magulang. At ngayon, heto ako, humihingi ng paumanhin sa isang bagay na hindi ko kayang itama.

“Hindi ko pinili ang kapanganakan ko. You can’t deny my ability just because of my identity!” Ngunit bago pa niya matapos ang kanyang paglalabas ng sama ng loob, isang malamig at may bahid na panunuya na tinig ang sumingit mula sa pintuan ng villa. “Ang nakikita ko lang ay hindi kakayahan, kundi ang punong-puno mong kalkulasyon at ambisyon.”

Kanina pa ba siya wala sa sarili niya? "What's on your mind? Kanina pa kita sinisigawan, pero mukhang ngayon ka lang natauhan. Mukhang nawala ka sa sarili mo." ngunit kahit ilang beses kong sabihin sa kanya na naiinis ako mukhang hindi naman iyon mangyayari sa ilang beses kong pagpapakita nang awa sa mga emosyon ko. Pero, anong magagawa ko hindi naman ako magagalitin talaga, mukhang ngayon lang, dahil naiirita ako sa binibigay na konsomisyon ng Beta sa akin.

mahaba pa niyang litanya. Umiyak akong lalo dito, yumakap ako sa kanya ng mahigpit at nagpasalamat. Sa narinig ko mismo sa kanya doon ako lalong naglakas loob para gawin ang nararapat na tamang gawin para mailigtas ko sila. I am not like Maya nor Angel na may kakayahan sa lahat pero dahil sa kagaya kong nagmamahal at gagawin ang lahat para sa mahal ko sa buhay kaya lahat yan kakayanin ko.

At yan ang isa pa sa kinaiinggitan ko sa kaniya. I am totally insecure, I won't deny that fact. Kahit sabihin kong mas maganda, talented, mayaman ako sa kaniya ay naiinggit at naiinsecure pa rin ako dahil lahat nakukuha niya without even doing any efforts. Minsan nga naiisip ko na sana... sana ako na lang siya. Ngunit sino lang ang niloko ko 'di ba? Niloloko ko lang ang sarili ko.

Ang CEO persona na sanay na may lahat ng sagot, na bihasa sa pagpapakita ng walang kahinaan, ay nagsisimulang magkaroon ng hangganan. Pilit kong iniisip kung ano ang ibig sabihin nito. Kung paano ko haharapin ang babae na nagbago, na nagdala ng liwanag at sugat sa parehong oras. Ang babaeng minsang minahal ko, at ngayon, may lihim na anak na hindi ko alam. “Control,” bulong ko sa sarili. “Kailangan kong hawakan ang control.”

Hindi ito ang unang beses na magtake-over ako sa kanya, pero ito ang pinakamahirap kung sakali dahil aabot ito ng mahigit isang linggo at sa maraming tao ako makikibagay, makikisama, at makikipaglokohan. Masakit iyon. Ni hindi man lang ako makabuo ng sarili kong pagkakakilanlan gamit ang aking talento at abilidad. But do I have those? Writing is my first talent. I'm not that excellent in dancing as she can, but I can sing, which is she can not do. Pero sino ang nakaaalam? Wala. Lalo na't wala akong balak ipaalam iyon sa iba.

Ang tanging kahinaan at kamatayan ng isang bampira ay saksakin ito sa puso. Nanghina ako dahil sa kapangyarihan na inilabas ko, ilang araw ko na 'ring ginagamit ang kapangyarihan ko at wala pakong pahinga mula nang pumasok ako sa mundong ito.

Gusto kong manatiling nasa madilim, mapanganib, walang puso. Pero siya? Putangina. Siya ang kahinaan ko. At sa mundong ‘to—ang kahinaan ay kamatayan. Sinimulan ko siyang i-stalk. Low-key lang. Intel. Movement. Meetings. Connections. Standard Bratva procedure. Pero sa tuwing nakikita ko siya… tangina. May nabubuhay nga sa loob ko. Hindi basta-basta. Hindi lang sa loob pati na rin ang ibabang parte ko.