Ang Aking Kahinaan นิยาย & เรื่องราว

Bakit napakahalaga mo sa akin? Nalalasahan ko na ang sarili kong dugo dahil sa higpit ng pagkagat ko sa aking ibabang labi. Napatingin ako sa itaas, bigyan n’yo po ako ng lakas ng loob. Maging matatag ako sa lahat ng oras. Sarili ko na lang aasahan ko ngayon.

Masyado kong hinayaan ang sarili ko na maging affected tungkol sa nakasangla naming bahay sa bangko, and at the same time mas namayani ang kahinaan ko sa dugo… at nawalan na nga ako ng malay. “Kasalanan ko lahat ito, e.” Napasapo ako sa aking noo habang pinoproblema ang napakalaking pagkakamali na nagawa ko. Dahil sa kapabayaan ko… dahil sa kahinaan ko, may taong nawalan ng buhay. Hindi ko na kinaya pa ang mga nalalaman ko, na pati pagbugso ng luha ay hindi ko na nagawa pang ma-control.

Halos sinukin na ako sa sobrang iyak ko pero nagawa ko pa ring tumango sa kanya. “Mamimiss ko po kayo nay..” “Ingatan mo ang sarili mo, lalong lalo na ang puso mo, ‘yan ang pinaka malaking kahinaan mo,” Hinawakan ko ang dibdib ko kung nasaan ang puso ko na kasalukuyang nakakaranas ng sakit dahil sa nangyayari.

Hindi dahil may nanakit sa akin. Kundi dahil may bahagi akong galit sa sarili. Sa kahinaan. Sa gabing hinayaan kong manaig ang lungkot at pagkalito. At sa katotohanang si Gavin ang unang lalaking pinayagan kong lumapit nang ganoon. Hindi ko planado. Hindi ko pinangarap. Hindi ganito. Hindi bilang lihim. Hindi bilang pagkakamali.

Anong meron? Hindi naman ako maganda... Hindi ako kasing ganda ng ibang babae rito, so bakit ako? Napansin ko ang mahinang kalabit ng insecurity sa dibdib ko. Pumikit ako sandali, pilit na itinataboy ang kung anumang iniisip ko. Pero bakit nga ba ako? Bakit hindi na lang ibang tao na mas may experience?

Chansen Nakakainis. Sobra. Ang hirap aminin pero parang kayang-kaya na ni Estella ang sarili niya. At sa tuwing nakikita ko ‘yon, pakiramdam ko hindi na niya talaga ako kailangan. Para bang unti-unti akong nawawala sa mundo niya.

I don’t like to question my credibility and skills. Gusto ko ay umangat ako dahil may potensyal ako. Gusto kong kapag tumaas ako ay dahil deserve ko ‘yon. Hindi dahil sa gusto nila at pinapaboran lang ako. Ayaw ko no’n. Nakakagago ‘yon. Parang sinabi nilang wala akong kakayahan at pinagbibigyan lang akong umangat. I always felt useless with that thought. “Ito naman, joke lang! Napakaseryoso mo palagi, Hailey! Kaya hanggang ngayon ay single ka, e. Masyado kang seryoso.” bawi ni Sheina sabay tawa.

tanong ng ina. "Naisip ko lang po, 'Ma, bakit sa kabila ng aking tagumpay, kahit isa na akong magaling na Engineer at may magandang trabaho sa Amerika... pero hindi pa rin ako masaya.. parang may kulang pa rin.. may emptiness." malungkot niyang kwento sa ina.

Hindi nakakibo ang dalaga. “Hoy Clarisa, ayusin mo ang mindset mo, ha? Kasi ako, kahit na anong mangyari, magkaroon man ako ng sariling pamilya, oobligahin ko pa rin ang sarili ko na tulungan ang mga magulang at mga kapatid ko.” “Kaya nga sa ‘yo ako, eh. Nakakabilib ang mindset mo.” biro na lang ni Clarisa.

it's Crayson. Hinawakan niya ang mga kamay ng mga ito. "Naiintindihan ko ang kagustihan ninyong makilala at makita ang ama ninyo, pero pinangunahan ninyo ako. You know how hard for me to face him, pero ginawa niyo pa rin ang gusto ninyo. I'm also disappointed, kasi umalis kayo ng walang kasama. Paano kung may mangyari sa inyong masama? Paano kayo nakapunta roon?"