Ang Aking Kahinaan 소설 & 이야기

Pero minsan, hindi ko maiwasang tanungin ang sarili—hanggang kailan ako ganito? Napabuntong-hininga ako habang binibilang ang natitira kong pera. Kaunti na lang. Kailangan kong magsumikap pa. Muli kong itinuon ang pansin sa salamin. "Hindi puwedeng sumuko, Zamara," bulong ko sa sarili. Sa mundong ito, ang kahinaan ay hindi isang opsyon.

Mukhang hindi ko iyon magagawa dahil mag-aalala na naman sila sa akin ng sobra. "Sarili man ay maligaw o pagkakilanlan ay matunaw. Ang iyong kapangyarihan ay sumasalamin sa totoong ikaw. Tandaan mo riyan," muling paalala ni Lola Athena. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin ito maintindihan. Tumango na lamang ako bilang tugon.

“Really? But I’ll just consume all your strength last n—” “Oo na kakain na.” Kingina. Kailangan talaga sabihin pa ang nangyari kagabi? Tinurukan ba siya ng anesthesia para hindi niya maramdaman na nahihiya nga ako sa inakto ko kagabi?! Hindi ko kilala kung sinong Nala ang nasa pamamahay ko gabi, ugh! Hindi ko man aminin sa sarili ko pero nagustuhan ko ang nangyari kagabi pero hindi naman ibig sabihin no’n na hindi na ‘ko makakaramdam ng hiya sa kaniya.

They have no right to accuse and underestimate me like that. Kinuyom ko ang mga kamay. Naiinis ako sa sarili sa pagiging marupok ngayon. Ito ang kahinaan ko tuwing may umaapi at umaapak ng dignidad ko. Wala talaga akong kakayahang lumaban. I'm still a crybaby under my mother's skirt. Kulang na lamang ay tumakbo ako sa bahay ngayon.

Hinagod-hagod naman ni Ath ang aking likod. "Luke, hindi porket lalaki ka ay bawal ka ng maging mahina. Tao ka, may pakiramdam ka at may kahinaan ka. Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangan mong malakas. Kailangan mo rin ipakita ang kahinaan mo para alam ng mga taong nakapaligid sayo na tao ka at hindi bato.

I feel so really useless now. Kailan pa ba ako nagkaroon ng silbi? Palagi na lang ako ang gumagawa ng sarili kong problema. Dahil sa pagiging tanga ko ay may mga tao pang nadadamay sa kapahamakan na dapat ako lang ang umaako. Ngayon ay napatunayan ko na kung gaano kawalang kwenta. "Can...I help?" Pagsasalita ko na parang walang preno ang bibig.

Celina Ano bang mali sa akin? Bakit hindi ko siya matanggihan tuwing hinahalikan at hinahawakan niya ako? Hindi ko maalala ang sarili kong ganito kalandi sa isang lalaki. Hindi ko maintindihan ang kung anong epekto meron siya sa akin, at nagsisimula na akong mag-alala para sa sarili ko at sa hinaharap ko.

Sa home court ko kung saan pwede at kaya kong gawin ang lahat nang walang nakakakita at walang huhusga sa akin. Because you know, even the strongest man has his weakness. It may be hidden or shown, but the fact will remain a fact. Kagaya ko. I may be strong and fearless when I am on the battlefield of rights and laws. Pero may kahinaan din ako. You may be laughing at me now. I was able to win other's battles yet I am here now, drowning in my own tears and deadly thoughts. Hindi alam ang gagawin at hindi makahanap ng lakas para maipagtanggol ang sarili.

Nalungkot ako lalo. "Pero pasalamat na rin ako dahil kung wala ka sigurong ganyang gift, hindi mo na makikita ang handsome face ko." "Ang kapal talaga ng mukha mo!" natatawa kong itinugon. Bata pa lang ako, may ganito na akong kakayahan. Bigla na lang may lumalabas na mga pangitain 'pag may hinahawakan ako. Pero hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay ganoon. Minsan, normal lang ang araw ko. Kung paano ako nagkaroon ng ganitong kakayahan, iyan ang 'di ko pa alam. Wala namang naikukuwento sina mama sa akin kung may lahi ba kaming spirit questors, spirit warriors, psychic, o kung ano pang tawag doon.

At worst, di maramdaman. Kahit ang pag-ibig ko sa aking iniirog ay di niya maramdaman. Aby Sena? Sapak gusto mo? Kala ba namin wala kang weakness. Saka focus muna sa pag-aaral hangang makapagtapos. Teka. Sabihin niyo sa akin, sino ba ang taong walang kahinaan? Mabubugbog ko yan. Ngunit may kilala talaga ako. Sinasabi ko nga, siya ang dakilang hari ng mga Happy-Go-Lucky.