Ang Aking Kahinaan นิยาย & เรื่องราว

Kaya lamang, matagal na akong hindi nananalangin o kahit pumasyal sa chapels. Hindi ko kaya. Buong-buo kong tinanggap na sa buong mundo, nag iisa na lang talaga ako. Nakakaawa ba yon? O miserable? Puedeng para sa iba, oo. Pero sa akin gaya nang nakasanayan ko na, malaking advantage yon. Dahil walang leverage ang iba para takutin ako o pagbantaan dahil wala ring akong ibang tao na pinahahalagahan.

Isang diablo ang mayro'n ako. Napahawak ako sa sentido ko. Hindi ko din akalain simula ng mangyari ang trahidya na 'yun ay may kakayahan na akong magpagalaw ng tao at lalo na ang kakaibang kakayahan na lumutang sa ere.

“Nagkamali sila. Ang kapangyarihan ko ay hindi nagmumula sa titulong nakasulat sa papel. Hindi ito nagmumula sa pera o sa gusaling ito. Ang kapangyarihan ko ay nagmumula sa inyo. At higit sa lahat, nagmumula ito sa taong nasa tabi ko ngayon—si Gabriel. Siya ang aking lakas. Siya ang aking kahinaan. Siya ang dahilan kung bakit ako nakatayo rito nang buo at buhay.” Lumingon siya sa akin, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang buong sanlibutan. Nakita ko ang nakaraang puno ng sakit, ang kasalukuyang puno ng tagumpay, at ang hinaharap na puno ng pangako.

makahulugan niyang sabi. Wala na naman akong mahagilap na salitang ibabato sa kaniya. May punto siya sa huling mga sinabi. Ang tanging nakaaalam lang ng pagkatao ko, ay silang kauri ko. Pero paano ko ipagkakatiwala sa isang kaaway ang bagay na iyon na pwede niyang gamitin bilang kahinaan ko. "Kapag handa ka ng magtiwala sa akin, sasabihin ko sa 'yo lahat ng nalalaman ko."

Kaya gusto kung magpaalalay. Isa sa kahinaan ko ang hagdang walang hawakan. Para kasing anytime mahuhulog ako. Kampante lang ako sa matataas na hagdan kung may hawakan, pero ito, I can't. Nanginginig bigla ang paa ko.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

Humugot na lang ako ng malalim na hininga saka muli siyang tiningnan. “Maraming salamat Ate, balang araw maiintindihan mo rin ako kung sakaling magkita pa tayo sa hinaharap. Hindi basta basta ang hinaharap kong problema ngayon, kung hindi ako magmamadali at kikilos marami ang madadamay ng dahil sa akin.” Kumunot ang noo ni Ate Maia at bakas ang pagtataka o naguguluhan sa sinasabi ko. Paano nga ba niya maiintindihan ang sinasabi ko kung hindi niya naman alam kung sino ba talaga ako at kung anong pwedeng magawa ko sa kanila kung sakaling madaig o matalo ako ng sarili kong kapangyarihan.

Ethan Ilang taon na siyang wala, pero patuloy pa rin akong minumulto ng nakaraan, at sa bawat araw na nagdaan wala akong ibang maisip kundi siya lang. Siya lang ang kahinaan at kalakasan ko. At dahil wala na siya, wala na rin ang lakas ko.

Kung mahina ka dapat malakas ang loob mo hindi yung mahina kana nga mas lalo mo pang pinahina ang kalooban mo edi wala ka na talagang pag-asa na maka survive sa lahat ng oras. Maraming paraan para ma over come natin ang mga kahinaan natin. Lahat ng kahinaan may kalakasan kailangan mo lang talagang hanapin kung anong kalakasan ‘yun at kapag na master mo ang kalakasan na ‘yun bali wala na yang kahinaan na sinasabi n'yo. “Nice look”

Kaya mas lalo kong pinalakas ang sarili ko knowing na para Yun sakaniya. Habang lumalakas ang kakayahan ko paparami ang kaaway ko. At mas lalong napapahamak ang mas malalapit saakin. I didn't think about that, akala ko sapat na ang lakas ko. Sapat na yun para ma-protektahan ko ang mga Mahal ko. But, I was wrong.