Novel & Cerita Ang Aking Pamilya Essay

“Parehong matalino, parehong pasaway.” Tumawa kaming tatlo. Sa sandaling iyon, naramdaman kong tila isa na rin akong bahagi ng kanilang pamilya. Tahimik akong sumandal sa upuan, habang pinagmamas- dan silang nagtatawanan. Sa isip-isip ko, siguro ito ang klase ng pamilya na matagal ko nang hinahanap. Simple, masaya, at puno ng pagmamahal.

Isa 'yon sa nagustuhan ko rito, sabi kasi ng may-ari ng school na 'to ay Family is love and Family is the greatest treasure that you can keep forever. Napapangiti nalang ako habang nadaraanan ko ang bawat pamilyang narito sa malaking Canteen habang masasayang kumakain kasama ang mga anak nila. Ang iba pa ay naka-professional attires, mga nag-excuse pa sa trabaho para lang masabayan sa pagkain ang mga anak nila. So sweet. --

Ang family day na pinakahihintay ng lahat, ang araw kung saan magyayabang nanaman ang bawat membro ng pamilya. Bakit nga ba sa tuwing nagkakaroon ng pagtitipon ay hindi maiiwasan ang payabangan? Nariyan palagi ang pagkukumpara kesyo si ganyan ganito kaya dapat ganoon ka rin. Nakakasawa at nakakapanghina, iisang pamilya kayo pero ang mga ugali ay magkakaiba. Bagama't wala siyang pakialam sa kanyang walang kwentang manugang, hindi siya nangangahas na maliitin ito dahil takot pa rin siya tuwing naalala ang nangyari.

aniya kaya malawak akong napangiti. “Don’t worry, they won’t bite,” I chuckled. Minsan naiinis ako sa pamilya. Pero pamilya ko pa rin sila, mahal ko sila. Lagi kasing nag-aaway sila mama, minsan dahil sa pera. Kahit na sabihing tahimik ang pera at may makakain kami araw-araw ay hindi pa rin naman maiiwasan ang mga gastusin, katulad ng tuition f*e namin. Sila Kuya kasi ay hindi naman nakakuha ng scholarship kaya nahihirapan sila mama sa pagbabayad ng tuition nila.

Maraming magtataas ng kilay, sa dahilan ko, na kesyo pwede naman pagsabayin ang relationship at pag aaral but it is not applicable to me, dahil sa nangyari sa ate Maze ko. Masyadong marami ng pinagdaanan ang pamilya ko, at isa pa isang ulirang anak ako. Handa akong ipagpaliban ang nararamdaman ko, h’wag lang biguin ang pamilyang umaasa na makamit ko ang pangarap ko.

sabi niya. “Pero kahit magtunggali pa kami nang buong-buo, hindi pa rin kayang tapatan ng pamilya ng tiyahin mo ang pamilya namin. Malaki ang angkan namin, nagkakaisa kami, at marami kaming mga kamag-anak na makapangyarihan. Ang maging kaaway ng pamilya natin ay parang naging kaaway mo na rin ang ilang malalakas na pamilya nang sabay-sabay.”

naiiyak ako habang nagpapasalamat sa kanilang lahat. Totoong lahat nang mga sinabi ko. Sa kanila ko naramdaman ang feeling nang may kapamilyang nagmamahal sayo. Hindi man kami magkadugo pero alam kong pamilya ang turingan namin sa isa't isat. Totoo pala talaga ang sinasabi nilang family isn't through by blood it's through by heart.

Hindi gaya nang langit na kulay abo at nagbabadya ang pag-ulan. “This will be the chance for our family to connect, hindi magtatagal at magiging isang pamilya na rin tayo. You can just always treat our family as your very own. Don’t worry our daughter is a good kid, hindi kayo magsisisi na siya ang napili niyo.”

Hindi agad sumagot si Michael sa akin kaya naman mabagal kong ibinalik ang aking paningin sa kanya. Walang emosyon ang kanyang mukha habang nakatingin pa rin sa akin. "Family is annoying, and a burden," diretsong sabi niya habang titig na titig sa akin. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko tila biglang mas nag-init ang buo kong mukha, init na marahil ay dahil sa ngayong nararamdaman kong inis. "Anong family is annoying, and a burden? Ganyan ba tingin mo sa pamilya mo? Kaya ka siguro mag-isa rito!" diretso at inis na sabi ko.

Ayoko ng umiyak. Pagdating namin sa aming mansyon house ay para akong na stock. Bumalik lahat ng ala-ala sa aking isipan ang mga eksena noong bata pa kami. Masasaya at mululungkot na ala-ala. Pagpasok ko sa aking kwarto ay nilibot ko ang aking mga mata. Saksi ang bahay na to sa lahat ng mga pinagdaanan ng pamilya namin noon. Kung paano nag struggle sila Mommy at Daddy noong panahon hindi pa matanggap ni Lolo si Daddy bilang asawa ni Mommy. Naaalala ko lahat ng paghihirap at sakripisyong ginawa nila para lang mabuhay kami. Halos gumapang sila Mommy sa pagtatrabaho. Kahit hindi niya nakasanayan ang magtrabaho ay nagsikap siya para mapatunayang hindi siya nagkamali sa naging desisyon niyang pil