Ang Aking Pamilya Essay นิยาย & เรื่องราว

Mapakla naman akong tumawa "At ano ang nangyari sa pamilya mo? BAkit gaano ba kayaman ang pamilya mo at bakit kayo apektado sa panggigipit ng mga Montenegro? Ang sabihin mo sa akin, natakot ka noon na baka hindi ko na maibigay ang luho mo kaya bigla ka na lang naglaho na parang bula. Takot kang maghirap kaya mo ako iniwan noon diba at noong nalaman mo na marami na ulit akong pera, bigla ka na namang nagpakita. Ngayun sabihin mo sa akin, talaga bang mahal mo ako or mahal mo ang pera ko? seryosong tanong ko dito. Lalo naman itong napahagulhol ng iyak "Hindi din naman boto sa akin ang Mommy at Daddy mo eh. Dumating ako noon sa point na naguguluhan ako plus, ginigipit din ako ng pamilya ko. Ayaw

Alam kong hinahanap-hanap pa rin niya ang pagmamahal at yakap ng isang ama kahit sabihin natin na galit siya sa tatay niya. Napatikom ako ng bibig dahil sa nalaman ko. Iniisip ko pa lang na mangyayari sa akin baka mawala na ako sa katinuan. Baka mas malala pa, kung ano na ang gawin ko sa babae niya. Ilang minuto ang lumipas bago ako nagsalita. "Nag-iisa akong anak sa pamilya. I can't claim we're a picture-perfect family. I grew up in a family that was unlike any other. Our family is different.”

Ang dating magaan na pakiramdam ay napalitan ng bigat at seryosong usapan. “Ang alam mo ay ang kwento ng pagkakaisa ng ating pamilya, ang pagtatagumpay laban sa kasinungalingan, at ang pagtataguyod ng katotohanan,” simula ng aking ama. “Ngunit hindi laging maganda ang nakaraan. May panahon na ang ating mga ninuno ay nagkamali rin. May mga desisyong ginawa na sa huli ay nagdulot ng sakit sa iba. At mayroong isang sangay ng ating pamilya na nahiwalay dahil sa hindi pagkakaunawaan—sila ay nagtanim ng galit at hinanakit na naipasa-pasa sa mga henerasyon.”

Pero ngayon, nakikita ko na iyon bilang proteksyon. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang picture naming apat sa huling family dinner. Ako, si Adrian, ang anak namin, at siyempre sina Mama at Daddy. Hindi ko maiwasang mapangiti. Kung may isang bagay na natutunan ko sa lahat ng pinagdaanan ko, iyon ay kung gaano kahalaga ang pamilya.

Nanatili naman kami sa ganoong posisyon para pakalmahin ang kalooban ng isa’t-isa. Ipinangako ko sa sarili ko na kahit anong mangyari aalalayan ko ang pamilyang nag paramdam sakin ng totoong kahuluguhan ng salitang pamilya. Matiim kong tinignan ang bawat miyembro ng pamilyang niyakap ako ng buo at hindi kalian man kinuwestyon angpagkataong mayroon ako.

Sa oras na ‘to agad kong iginagap ang kamay ko sa kanyang mga palad. “P-Papa…makakamit rin natin ang hustisya para kay Mama.” seryosong wika ko. Umiling siya sa akin. “It’s too dangerous Azeria,” iling niya. “Mas makakabuti na ipapalagay mo ang bagay na ‘yon sa amin. “Ang mas intindihin mo ay ang pamilya mo.” Family. Napangiti ako, I never thought I would create a family at my age. Sa utak ko ay ang trabaho lang muna ang uunahin, na ang mga gusto muna ang mas isipin.

Tiyak ay takdang-aralin ito ng bata. [This is my family. Hindi buo ang pamilya ko dahil nagkagalit si mommy at daddy, pero rito sa puso ko ay buo kami. Alam kong pantasya para sa akin ang isang buong pamilya pero umaasa ako na sana isang umaga ay magising ako na buo na ang aking magulong pamilya. Si mommy at daddy ang naging inspirasyon ko upang mag-aral nang mabuti. Nagsisikap si mommy para mapag-aral ako at si daddy naman ay nagiging mabuti na siya sa akin. Hindi na tulad ng dati si daddy. Sana mapatawad na siya ni mommy.]

Wala ang Papa at sisiguruhin ko na mararanasan n`ya ang naransan ng nanay ko sa piling ng walang hiya ko na tatay. “Papa disposed all of us, matapos na magampanan natin ang mga plano n`ya, he didn’t see us as his family, kahit kailan ay hindi n`ya tayo nakita bilang pamilya. Kaya huwag na huwag ka makakdama ng awa sa mangyayare sa kanila, tayo lang nila Mama ang tunay na magkakapamilya, wala nang iba pa.” Inalalayan ko na tumayo si Ate at bumalik sa kinauupuan n`ya.

Umiling naman siya at mahigpit na kumapit sa braso ko. "We're family, Ara. Ang pamilya, dapat nagtutulungan. Kaya asahan ninyo na hindi ko kayo iiwan."

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"