Ang Aking Pamilya Essay 소설 & 이야기

Nakalimutan niyang tao rin siya napapagod din. "Hindi naman sa ganun. You know, ayoko rin na nagkakaganito kayo ni Jake dahil pamilya tayo. Parte ka na rin ng pamilya namin. Kahit hindi naman ganun kakilala ang pamilya mo ay tinggap ka namin. Kasi hindi importante sa amin iyon as long as mahal ka ng anak ko at inaalagaan mo naman ng maayos ang anak ko."

Panahon na rin para ilabas ko ang lahat. "Just like anyone else..." "My family is not perfect." Marahan akong ngumiti. "Katulad ng ibang pamilya..." "Nagkaroon din kami ng maraming problema." "Maraming hindi pagkakaunawaan." "Maraming tampuhan." "Maraming masasakit na salitang nabitawan." Saglit akong tumigil. Tumingin ako sa kalangitan. "Pero naniniwala pa rin akong darating ang araw..."

Oo maruming tingnan sa mata ng iba pero sa pamilya ko isa akong bayani mas pinili kung magpakaputa upang mabuhay ko lamang sila. Kahit ganito ako may pangarap rin naman akong makapagtapos dahil gusto ko rin may maipagmalaki sa aking sarili sa aking pamilya na kahit ganito ang uri ng aking trabaho may naghihintay pang bukas para sa aking pagbabago. = FLASHBACK=

“Anak, sana ‘wag kang panghinaan ng loob at ‘wag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari. Alam mo, hindi pa huli ang lahat Anak, kaya mo pang buuhin ang pamilya mo.” “Pwede ko pa kayang gawin ‘yon Mommy? A-alam mo bang hindi ko kayang harapin ngayon si Kevin, at g-gusto ko lang ulit magtago..” Hikbing wika niya sa kanyang ina.

"Wala ka nga bang pakialama? Eh nasarapan ka pa nga eh....kontra naman ng isip ko. Hindi yun masarap, masakit kaya. Pesti nakakalagnat pala ang kahalayang iyon. Paano kaya kapag nagbunga ang ginawa naming iyon? Bigla akong napapaisip ng malalim. Sana hindi nalang ako nagpadalos-dalos. Sana nalaman ko ang lahat bago pa may nangyari sa aming dalawa. Siguro naman kaya kong buhayin ang anak ko kahit walang ama. Buong pamilya ko nga naigapang ko noong walang-wala kami. Ngayong makapagtatapos na ako at ang mga kapatid ko ay malapit na rin. May nasimulan na rin sila. Mas makakaluwag na kami kahit may isa pang dumagdag.

Ipinaliwanag niya ang lahat nang maayos, upang mawala ang tensyon sa pamilya. Naniniwala si Andi na kapag wala nang interes na nakataya, magagawa nina Mrs. Moon at Angel na makitungo nang maayos kay Yesha. Tulad ng inaasahan, ngumiti si Angel at unti-unting nawala ang galit niya kay Yesha. Bagama’t nalungkot si Mrs. Moon nang malamang patay na ang totoong Angel, mas nanaig ang kasiyahan na buo at masaya ang kanilang pamilya.

Gusto ko lang iparamdam sa kaniya na nandoon ako, mahal ko siya, hindi siya nag-iisa. Hindi ako sumagot pero alam niyang nangungusap ang tingin ko sa kanya. "Kung buhay kaya ang mga magulang ko, nandito din kaya sila ngayon? Ipinagkait kasi sa akin na maranasan iyon. Ganitong-ganito na naman noong nagtapos ako ng elementary. Mabuti nga noon may ate pa ako may inaasahan ako. Ngayon naman, pati siya kinuha na sa akin. Iniisa-isa na nilang inuubos ang pamilya ko. May naiwang isa ngunit hindi na sa akin ang pinagtutuunan niya ng pansin kundi ang kaniyang paghihiganti. Ang gusto ko lang sana ngayon, kahit ngayon lang, itong araw na nakakuha ako ng isang karangalan, na may narating ako sa kabila n

Sana all. Grabe, May gan'to palang magandang Pamilya. Well maganda naman ang lahi namin sobra. Gwapo si Dad sobra.Napakaganda rin ni Mommy, mas lalo namang maganda si Ate Akisha at ako naman ang pinaka maganda sa angkan. Magaganda at Gwapo ang Grand Parents, Aunties and Uncle, Mga pinsan at Pamangkin ko well 'di ko ido-down sarili kong fam no duh sadyang kakaiba lang 'yung ganda ng lahi kina Rare.

'Yung tipo na nasanay kang buo ang pamilya niyo pero sa isang iglap ay magkakawatak-watak na kayo dahil may kaniya-kaniya na kayong pamilya. "Ayokong maging gan'yan tayo balang araw. Alam kong magkakaroon tayo ng kaniya-kaniyang pamilya pero sana 'wag naman nating hayaan na malayo tayo sa isa't-isa," sabi ko gamit ang seryosong boses dahil mukhang hindi ko 'yon kakayanin. Lalo na at kaming tatlo na lang ang natitirang naiwan kay Mommy kaya naman ayaw kong mag-isa siya kapag nagkaroon na kami ng pamilyang magkakapatid.

“Paano ang pag-aaral ko? Paano ang mga pangarap ko? Iyon na lang ang kinakapitan ko para makabawi kay Mama, para matulungan ko ang mga kapatid ko balang-araw. Nangako ako sa kanya na makatatapos ako. Ayaw kong pati iyon ay hindi ko matupad.” “Hindi mo man lang ba iisipin kung paano tayo?” “Inisip ko na ‘yon noon. Ibinigay ko na ang buo kong sarili. Isinugal ko ang lahat ko, at anong kinalabasan? Heto, talong-talo ako. Pakiramdam ko, ikaw lang ang meron ako pero di ba kung sana tama ito, dapat kasama ko pa rin ang pamilya ko. Kung tamang unahin ko ito, di ba sana walang maling nangyari? Buhay pa sana si Mama.”