Ang Kwento Ng Aking Buhay Novels & Stories

Humalakhak naman ito. Masaya silang pinagpatuloy na ang kumain. Panay kwento pa niya sa'kin ng kung ano-ano. Wala naman akong gaano ma-share dahil ang buhay ko ay umiikot na lang sa loob ng hospital. Habang ito ay marami ng napuntahan na mga lugar sa mundo. Mukhang nahalughog na niya ang bawat bansa.

kwento nito. “Kinasal si papa kay mama, doon na nagsimula ang lahat. Mas lalo ng ipinanganak ako ilang beses ako muntikan na malaglag kaya nag desisyon si papa na ilayo at itago kami ni Mama sa bundok. Ang hindi ko alam kung ang eksaktong tinitirhan niyo ay halos malapit lang sa dating bahay namin..” tuloy nito sa kwento na kina laki ng mata ko. “Teka! Saan kayo nakatira banda?!” Tanong ko dito.

Hindi ako makapaniwala na rito na ako mag-aaral simula ngayon. Ang bilis kasi ng pangyayari. Hindi naman ako ganoon kayaman, ako lang din ang mag-isa rito sa Pilipinas dahil nasa ibang bansa ang tatay ko, madalang kaming magkausap kaya wala talaga ako gaanong alam kung ano ang nangyayari sa kanya sa Dubai. Wala rin akong kapatid at pumanaw na ang mama ko noong elementary pa lang ako. Basically, nag-iisa ako sa buhay pero kahit ganoon ay nakayanan ko naman tumayo sa sariling paa at sana magawa kong maka-survive sa bagong chapter nitong buhay ko, sana lang talaga.

Sa loob ng ilang taon, walang nakakaalam sa buong kuwento maliban sa akin. “’Yan maganda ‘yan. Maghahanda na ako ng pulutan kasi iku-kwento ko rin sa’yo ‘yong mga nangyari no’ng bigla kang nawala.” Gusto ko ring marinig, kung ano ang mga nangyari nang lumisan ako. “Ikaw ba kamusta na?” balik tanong ko sa kaniya. “Heto, buhay nurse. Okay lang naman, maliban sa lovelife na hanggang ngayon malas pa rin.” At bigla siyang nagdrama.

“I already told you, I’m not that fragile. Kaya ko ang sarili ko at kaya kong kalimutan ang bagay—ang taong walang kwenta sa buhay ko.” *** Thank you sa pghihintay ng updates. Another will be updated later. Enjoy!

Hindi ako pala-kwento sa buhay lalo na kapag bago lang kaming magkakilala. My life needs to be private, tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Julie, it's just that ayoko lang talaga mag-kwento ng mga mapapait na nangyari sa buhay ko. It should be private and not to tell anyone.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko at nang handa na ako ay agad kong sinimulan ang pagkwento. "Hindi ko naabutang buhay ang mga magulang ko. Ang sabi sakin ni kuya pati na rin nina nana at apa ay bata pa lang ako namatay na sila. May sakit daw sa baga ang dalawa. Nagpaopera sila pero hindi nila kinaya. Hindi ko sila naabutan ng b-buhay." Nabigla ako sa biglaang paggaralgal ng tono ko. Nagbabadya na rin ang luha ko pero sa halip na pigilan ito ay balak kong hayaan na lang ito kung sakali mang tumulo at nagpatuloy sa pagkwento. "A-alam mo bang ang swerte mo. K-kahit kasi naaksidente si----kayo, buhay pa rin ang mga magulang mo." Napalingon ako sa kanya at biglang napakunot ang kanyang noo.

Ngayon nagmumukha na akong umiiyak. Hindi ba't ito naman talaga ang pinangarap kong buhay noon pa man? Ang magkaroon ng cliche ang buhay ko tapos pagkagising ko the other day, anak pala ako ng bilyonaryo! Ha-hahaha! Nakakatawa talaga na malaman kong nangyari nga ang ganitong plot twist sa buhay ko.

Bumuntunghininga na ang katiwala saka tumayo. "Ayokong ikwento sa'yo ang nakakalungkot na parteng iyon ng buhay ng alaga ko. Gusto kong siya mismo ang magbubukas ng napakasakit na pangyayaring iyon sa buhay niya sa'yo."

Hi mga palangga Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang kwentong ito. Siguro dahil hindi naman ito kwento ng ibang tao. Ito ay tungkol sa akin. Sa lahat ng mga salitang aking isinulat, sa lahat ng mga karakter na binigyan ko ng buhay, sa lahat ng mga emosyon na aking ipinasa sa mga pahina ngayon, ako naman ang nasa harap ng sariling salamin