Ang Kwento Ng Aking Buhay Novels & Stories

yak na kwento ni inay,"pero bago Ako umalis nag-iwan Ako Ng larawan nilagyan ko iyon Ng address para mahanap ninyo ako. Natatakot Kasi Ako kapag dinala ko kayo Ng iyong ama sa Bahay,baka ano Ang kaya nilang Gawin sa Inyo Lalo na Sayo ,anak,Hindi ko iyon mamakaya kapag may nangyaring masama sayo. Hanggang sa pagdating ko Dito naabutan ko Ang aking Ina na naghihingalo habang si papa Hindi na Rin makalakad dahil sa sakit nito ,Halos limang taon akong malayo sa kanila,pero bago nawala Ang aking mama gusto ka Niyang Makita ngunit Hindi ko makuntak Ang iyong ama nuon, hanggang sa tumigil Ang paghinga ni mama,"umiiyak na kwento ni inay.pinahid ko Rin Ang tumutulong luha sa aking mukha",akala ko han

Sanay din naman ako kaya lang hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit natatameme ako pagdating sa kanya. "Ano naman ang ikukuwento ko? Wala naman kasing interesting sa buhay ko." Ayaw kong magkuwento ng pang-iiwan sa akin, depressing. Ayaw ko rin sabihing mag-isa na lang ako sa buhay. Kung tutuusin bukod sa swerte ako sa career ko wala nang maganda pang pag-usapan sa buhay ko. Kapangitan na nangyari, umaapaw sana pero saka na kapag lasing na ako. Bumuntong hininga ako, “Wala talaga akong maisip na ikuwento.

🎶Napakasaya ko't ikaw ang aking natagpuan Hindi ko alam kung anong papel niya sa buhay ko. Baka kasi siya ang lapis. Biro lang hehehe. Ay, baka kasi isa lang siya sa kabanata ng aking buhay kung saan isa lamang siya sobra o ekstra sa kwento ng aking buhay. 🎶Ngunit hindi ko akalain na may uusbong sa akin 🎶Pigilan man nang pilit aking damdamin

Pinahid ko ang mga luha sa'king mata at lalo na ang Isang balding Sipon na kanina pa tumutulo. *Sobs* Hindi ko na napigilan na umiyak ng malakas dahil sa narinig kong kwento, Iyak lang ako ng iyak habang nagki-kwento itong taong 'to sa harap ko. Hindi ko alam pero parang gusto kong paniwalaan ang mga pinagsasabi niya. Nakakalungkot ang kwento ng buhay niya.

Nagsaing muna ako ng kanin gamit ang rice cooker bago naghiwa ng karne. Mag-isa na lamang ako sa buhay ngayon at kahit kailan ay hindi ko nakilala ang aking mga tunay na magulang. Wala rin akong natatandaang mga alaala ko simula pagkabata. Basta't pagkagising ko na lamang isang araw, nasa loob na ako ng isang kumbento. Sa edad na labinlima, nagsimula na akong magbanat ng buto at natutong mamuhay nang mag-isa. Mahirap ang walang karamay sa buhay ngunit kinakaya ko naman. Dahil hindi ako nakapokus sa aking ginagawa, aksidente kong nasugatan ang aking daliri. Dumugo ito agad at nalagyan ng patak ang sibuyas na hinihiwa ko.

pagkukwento niya sa akin “Hindi ko alam kung ano ang naging buhay niya sa US lalo pa at wala na din akong balita sa kanya pero ang sabi ni Mommy, okay siya doon at nag-aaral. Hanggang sa nawala na siya sa isip ko nung ako na ang Don ng mafia and somehow, naniwala ako sa sinabi ni Mommy na hindi makakabuti sa isang Don ang makaramdam ng kahit anong emosyon! But of course, alam mong nagbago yan lahat nung makita kita!” dagdag pa ni Lander habang patuloy lang siya sa pagmamaneho

Hindi pa tapos ang kwento. Hindi pa malinaw ang ending. Pero isang bagay ang sigurado… Hindi na ako babalik sa dating ako. Kung babalik man sila sa buhay ko… Hindi na bilang sentro ng mundo ko. Kundi bilang bahagi na lang ng kwento ko. At ngayon…. Ako na ang bida. Sa sarili kong buhay. At sa pagkakataong ito… Hindi na ako mawawala.

hahaha Alam niyo? sa totoo lang, isa na ito sa pinakamasayang pangyayari sa buhay ko maliban sa pinanganak ako ng mga magulang ko sa mundong ito. Biniyayaan ako ng taong hindi ko aakalaing mamahalin at rerespetuhin padin ang mga magulang ko kahit wala na sila sa mundong ito. Napakasaya ng puso ko ngayon dahil sa mga nalalaman ko hindi ko lubos maisip na sa loob ng 5 taon na hindi ko pagdalaw sakanila, pasikreto palang dumadalaw si Stefan sakanila. Hindi ko na mapigilan ang saya na nararamdaman ko ngayon, hindi ako nagkamali sa pagpili ng mapapangasawa ko. Masaya akong meron akong Stefan ngayon at panghabang buhay.

Ngayon ay lumuluha ako dahil sa kagalakang nararamdaman ng aking puso. Ang buhay nga’y puno ng pagsubok. Susubukin ka kung hanggang saan mo kayang harapin ang buhay. Hindi lahat ng tao ay nagtatagumpay sa hamon ng buhay. May mga taong ibibigay sa ’yo sa bawat yugto nito na hindi mo malaman kung tulong ba o paglala ng sitwasyon ang iaalok sa ’yo. Pero sa kuwento kong ito, isa lang ang natutunan ko…

Sabi ko sa 'king isip. Hindi ko alam kung paano at saan ko sisimulan ang pagku-kuwento. Naghalo-halo ang laman ng utak ko, nakaramdam tuloy ako ng saglit na pananakit ng ulo. Pumikit muna ako at inalis ang mga gumugulo sa aking isipan, saka ako dumilat ulit. Nilingon ko muna si Kheene, nagulat pa ako ng makitang titig na titg siya sa 'kin.