Ang Pangit Niya Novels & Stories

dismayadong wika ko pero 'di ako nito pinagkinggan. "Sand, dust, whatever. It still keeps getting into my nose an–achoo!–shit!" 'di ko napigilang matawa dahil kasabay ng pagbahing niya ay ang pagtilapon naman ng malaking payong. Damn, he's cute. Especially when he is pouting and annoyed.

Napahawak siya sa balikat niya kung saan ako tinamaan ng pagbato niya. Ngumiti ako. "Ano ba yan! Ahhhhhhhh... bakit ganto! Ahhh.." saka siya humalimpasay sa sahig. Umiiyak siya. Parang bata na dinatnan ng trantrums. "Ngi-ngiti ka pa dyan! Ng dahil lang sa pangarap na yun! Papatayin mo na ako! Alam mo bang tinakot mo ako! Alam mo bang nasaktan ako sa ginawa mo... Letche naman... di pa nga ako nakakain ng maayos!"

sambit nito, pabulong. Hindi iyon ang inaasahan niyang marinig. Kaya labis siyang nabigla. Matagal siyang nawalan ng imik habang nakatitig sa maamong mukha ng kaharap. "Bakit, Arizona?" tanong niya, paanas. His voice was deep and serious.

Bitiwan mo na ako dahil baka mag apoy na ang pisnge ko dahil sa sobrang init! Hinigit niya pa muna ulit ako bago dahan dahang binitawan. Agad akong umatras sa takot na baka mahawakan na naman niya ako at para na rin pakalmahin ang nag huhuramentado kong puso. Nang sulyapan ko siya ay nakangiti na siya habang naka pamulsa. "Namumula ka, kinikilig ka na ba?" Ahhh! Bakit ba kailangan niya pang itanong yun? Mas lalo lang akong nahiya at pinag initan ng pisnge.

“Eyes on the road lang. Ayaw ko pang mamatay.” May ibinulong siya pero hindi ko na narinig. Hindi ko na lang din iyon pinansin. “Go on.” “Ha?” “Ask me what you want to ask.” Aba. Nagpakabait pa nga. “Bakit ayaw mong binabanggit ang panga-” “Wala akong sinabi na tungkol sa kaniya.” Hindi pala nagpakabait. “Tungkol nga kasi sa kaniya ang tanong ko.” Lumingon siya ulit sa akin.

" Nakatingin lang ito ng seryoso sa akin at parang pinagaaralan bawat katawan ko, pagkatao at hitsura ko kaya nakipagtitigan din ako sa kanya. "May something talaga saiyo na hindi ko masabi. You are like my Pamangkin, I hope you are not." Huling sabi nito bago ako iniwan na nalilito. Who's the fucking pamangkin he is talking about? Sabi ko sa isip ko bago nilisan ang banyo pabalik sa garden kung saan naroon ang tables.

hindi ko naman natanong ang pangalan niya at tanging nickname lang. Mabilis siyang napalingon sa ‘kin at nakita kong sumulyap na rin ang ibang tao sa paligid. “Parang mas masakit pang matawag mong mango a,” nakanguso niyang saad kaya naman napakamot ako sa ulo ko. “Bakit kasi kinuha mo bigla yung maleta ko?” inis kong tanong sa kanya at kinukuha ang maleta ngunit ayaw niyang ibigay iyon sa ‘kin.

Tanging pagpikit, daing, halinghing at pinipigilang sigaw ang nagawa niya. Hindi niya mabilang kung ilang beses may sumabog sa kanyang puson. Lasing sa alak at sa ginagawa ni Martin. Hindi pa siya nakakabawi'y kinalas nito ang sinturon at naiwan ang itim na boxer shorts. Nanlaki ang mata niya sa umbok na nasa gitnang hita nito pero napukaw ang interes na tingnan o 'di kaya'y hawakan ito.

Patungkol ko sa kaninang sinabi niya. “Nasabi ko na hindi ba? Bingi ka ba?” May kalakasang usal niya. His eyes were bloodshot when it met with mine. “Tss.” Napasimangot na lamang ako. “May nakatutok na sa'yong patalim, isang maling galaw ko lang ay kaharap mo na si kamatayan. Nakuha mo pang magyabang.” Nakangisi na saad ko.

Bag ko tapos nasa loob yung mga damit ko. ""Bakit pinasok mo 'yan sa apartment ko, huh?"" ""Dito na 'ko titira, dapat panga mag pasalamat ka!"" ""Bakit naman ako mag papasalamat?"" ""Dahil palagi mong makikita ang magandang mukha ko."" Bigla siyang nag pacute sakin. Lumapit siya ng lumapit hanggat madikit niya ang dibdib niya sa 'kin.