روايات وقصص ضمن Ano Ang Itsura Ng Windmill

Isabelle POV Sikat pa lang ng araw ay nasa site na kami para sa installation ng unang set ng glass panels. Ito ang highlight ng disenyo ko para sa Villa 1—ang malalaking tempered glass na magsisilbing dingding para sa seamless view ng dagat. Dahil sa bigat at pagiging maseselang materyales nito, kailangan ng precision timing at kalmadong dagat para maikabit sila nang maayos.

Ipinatong ko ang ulo ko sa bintana ng bus habang pinagmamasdan ang mga naglalakihang billboard sa kalsada. "North-east wind flow," bulong ko sa sarili ko. Tama siya. Kung hindi ko isasaalang-alang ang sirkulasyon ng hangin sa ganoong klaseng terrain, magiging mainit ang loob ng bahay at masasayang ang natural ventilation. Napapikit ako nang mariin. Nakakainis isipin na kahit wala siya sa harap ko, alam pa rin niya kung saan ako posibleng magkamali.

Tanaw ko na mula rito ang windmill farm nila dito si Bangui. Huminto ang sasakyan kaya lumingon ako kay Zoren. Ilang sandaling nanatili ang mga titig niya sa akin bago siya lumapit. Napaatras pa ako ng bahagya nang ilapat niya ang hinlalaki niya sa ilalim ng aking mata. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko. “Another tear fell. Your handkerchief thinks he failed his duties. Hindi ko naaalis ng maayos kaya basa pa rin ang pisngi mo.”

White and Gold ang motif ng bahay at inspired by old to modern Italian type ang mansyong ito. May mini-labyrinth din sa may harapan ng mansyon para itong twin type ng mansyon nina hilaw sa Pilipinas. Tangina! Napakaganda nito! Mukhang mahihiya na naman akong tumapak sa mansyong 'yan! Huminto ang sasakyan kasabay ng paglabas ni hilaw at sumunod ako. Sumalubong agad sa akin ang malamig na hangin dahilan para yakapin ko ang sarili ko sa ginaw.

Pagharap niya sa tanawin ay sandaling natigilan si Cinderella. Mild ang ihip ng hangin sa terrace, sakto lang para magbigay ng lamig sa balat habang sinisikatan ng araw ang cityscape ng Manila. Mula sa kinatatayuan ni Cinderella ay tanaw ang mga rooftops ng ibang mansyon, ang kalmadong mga puno at ang unti-unting paggising ng siyudad.

NANATILI LANG NA tahimik si Yasmine. Dapat niya bang pasalamatan ang asawa doon? Syempre hindi. Responsibilidad niya iyon. The wind outside was getting stronger. The trees were blown all over the place, the leaves were shaking wildly, and the clothes of pedestrians were blown up by the strong wind, which almost did not play a role in keeping them warm. “Tara na, gusto ko ng umuwi.” mabilis na pag-aaya ni Yasmine nang hindi pa rin tumitingin.

"Tayo na." Mabilis silang naglakad palabas ng penthouse patungo sa private elevator na diretsong aakyat sa pinakatuktok ng condominium building. Nang bumukas ang pinto ng elevator sa roof deck, agad na sumalubong sa kanila ang malakas at nakakabinging ugong ng makina ng isang malaking itim na helicopter. Ang malalakas na ihip ng hangin mula sa umiikot na propeller ay nagpagulo sa mahabang buhok ni Melissa at nagpalipad sa laylayan ng suot nitong damit.

Halatang pilit. Pagdating nila sa mansyon, lalong tumindi ang bigat ng hangin. Ang Curry Mansion karaniwang puno ng malalambot na ilaw, kinang ng kristal, at amoy ng mamahaling vanilla diffuser—ngayon ay tila naging kulungan ng mga lihim na naghihingalo’t nagwawala. Nauna si Lorie sa paglakad papasok.

Kailangan niyang malaman. Malakas ang buhos ng ulan sa labas basa na siya bago pa siya nakasakay ng trysikel tungo sa plantasyon. Sa daan pa lang kapansin pansin na agad ang mga natumbang puno. Malakas pa rin ang hangin pero heto siya at nagawa pa talagang lumabas para tunguhin lang ang plantasyon. Paniguradong kaya hindi komontak si Sandro sa kaniya para hindi siya mag-alala.

May dekorasyon itong puting kurtina at may nakasabit na seashells. May malambot na kama at mga unan na ang angle side ay nakatapat sa bayview. Ang presko rin ng hangin sa paligid at ilang puno ng niyog na sumasabay sa sayaw nito. A breathtaking view in a peaceful paradise. Hindi ko naman din napuna ang parte na ito sa mansion dahil sa abala rin akong makipagtagisan ng apoy sa kumag na Ethan na ito.