Novel & Cerita Paraan Para Makaihi Ng Mabilis

Maliban sa mga kasabayan niya, wala pa siyang nakikitang ibang buhay na tao. Pero ilang beses na siyang nakakita ng magic treasures na lumilipad nang mag-isa. Wala pang nakakakuha ng isa— pero alam niyang ang mga treasure na may sariling kamalayan ay napakalakas. 🏃 Ang Paghabol Ginamit ni Mai Liang ang pinakamabilis niyang bilis para habulin ang bead. Habang tumatakbo, lalo siyang na-e-excite.

Anito tsaka malakas na humalakhak. Ako naman ay mabilis na tumakbo palapit sa nakaparadang jeep sa gilid dahil hindi ko na kinakaya yung init sa katawan ko kaya kailangan ko na 'tong ilabas kahit dito pa. Since palda naman ang suot ko ay panty ko na lang ang hinubad ko tsaka ko nilagay sa dala kong shoulder bag tsaka mabilis at tahimik kong nilaro ang pagkababae ko.

"Ano? Hindi kita maintindihan. Ulitin mo nga, "Sir, ang sabi ko, bababa ako diyan. Pag naabot mo na ang paa ko, kakapitan mo nang mahigpit—kung pwede nga lang yakapin mo na! Pagkatapos, itukod mo ang paa mo sa matigas na lupa o bato, tapos ipwersa mo ang katawan mo paakyat. Naiintindihan mo ba? Huwag kang magpabigat! Kailangan nating kumilos nang mabilis dahil hindi matibay ang taling nagawa ko. Hindi ko alam kung ilang segundo lang itong tatagal sa bigat nating dalawa. Maliwanag ba, sir?"

Hiyaw niya at mas binilisan pa ang pagpatakbo sa puting kabayo. Matalas ang kaniyang pandinig at masyado siyang mapagmatyag sa paligid niya kaya kahit sa kabila ng ingay ng yabag ng kabayo ay dinig niya pa rin ang mabilis na kilos ng target niya. Sa kaparehong bilis ng takbo ng kabayo ay kinuha niya ang pana niya at humugot ng palaso. Inayos niya iyon at agad na inasinta ang target gamit lamang ang kaniyang matalas na pandinig dahil hindi sapat ang liwanag ng buwan para makita niya ito.

Napahigpit ang hawak ko wa seatbelt ng mabilis siyang lumiko. Para na akong maiiyak sa takot. Kasi ang bilis na nga ng pagpapatakbo niya ang dilim pa ng mukha nitong nakatingin sa harapan at nag-iigting ang panga nito tapos ang higpit pa ng pagkakahawak niya manibela nito. Waaah! Ano bang problema niya? "D-dark!! Dahan-dahan naman!" Hindi ko na mapigilan ang pagsigaw dahil nanginginig na talaga ako dito. Konti na lang. Konting-konti na lang. Maiiyak na talaga ako. Huhubels!

AKIA Napakagat-labi ako habang mabilis na naglalakad pabalik ng kwarto. Naging mabilis pa ang paghakbang ko para mawala ang inis na namumuo sa dibdib ko. Mayabang. Nakakainis. Akala mo kung sino.

Mahina ngunit mariing wika niya. Sumakay siya ng kotse saka mabilis na pinaharorot iyon. Kasabay ng mabilis na pagpapatakbo niya sa kotse ay ang malakas na pagmamalabis ng mga luha sa magkabilang mga mata.

Hinimas nito ang kahabaan at maharan na iginiya ang kamay pataas-baba sa pagkalalaki nito. Ang mga mga mata nitong nakapikit ay marahan na nagmulat at malamlam na tumingin sa kanya habang kagat ang ibabang labi. "Move it faster, Craig," aniya. Ginawa naman nito ang sinabi niya binilisan nito ang paggalaw ng kamay nito sa kahabaan nito. Tumingala ito habang mahinang inuungol ang pangalan niya.

Nagkakahalaga ito noon ng 40,000 dollars, pero 14,000 dollars na lang ang makukuha mo ngayon! Nakakunot ang noo ni Vivian habang sinusuri ang bag. "Hindi iyon isang tunay na Hermès!" tumango ako. Ngunit walang ideya ang mga keyboard warriors. Nabighani sila sa performance ni Tia kaya nagsimula silang mag-bid para sa mga item. Lahat sila ay naibenta sa loob ng ilang segundo. "Bulag ba ang mga taong ito o ano?! Anong nangyari sa hindi paniniwalang lahat sa Internet?!" Hindi makapaniwalang sabi ni Vivian.

Ang account ay mabilis na pinagbawalan, at kasama nito, gumuho ang masamang panaginip ng Subject Two. Ang sistema ay nagpaliwanag sa kanyang huling paghatol: [Ang isang mabuting ina ay gumagabay sa kanyang anak patungo sa pagbuo ng mga mahuhusay na prinsipyo. Si Subject Two ay hindi nakamit ang pamantayang ito. Bukod pa rito, pinahintulutan ng Subject Two ang labis na pagkonsumo ng hindi malusog na pagkain.]