روايات وقصص ضمن Are You Mad At Me

tanong niya. “Juice?” pagpapatuloy ko. He sighed heavily. “Are you still mad at me?” tanong niya imbes na sagutin ako. Umiling ako. “I'm okay now. Hindi na ako galit.” Tumaas ang isang kilay niya. “Really?” he whispered as he leaned closer to me. Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko. “I'm not mad,” mahina kong ulit.

"Are you mad?" I glared at him when he bit his lips to stifle a laugh. Hindi ko siya pinansin at nagkunwaring nanonood lang ng netflix kahit wala naman akong naiintindihan sa pinagsasabi ng babaeng bida. "Why are you mad?" Dinungaw niya ang mukha ko kaya umiwas ako. Nahihiya ako! Well, sabagay. First time mangyari sa akin ’yon, ’no!

Nagulat ako sa pagtaas ng boses niya sa akin. "What's wrong with you? I have no idea why you're so mad at me. Ngayon lang naman tayo nagkakilala ‘di ba? Will you please tell me what’s with that anger, Martelle? Bakit ka ganyan kagalit sa akin?" I calmly ask her.

“Are you mad?” Malakas akong bumuntong hininga at pekeng tumawa. “Hindi. Masaya ako. Sobrang saya ko nga, e,” sarkastikong sagot ko sa kaniya. “Lyana… babe… you’re not going to leave me, aren’t you?”

Pagpapatuloy ko gamit ang walang-emosyon na tinig. "Then why are you mad at me? You wouldn't be mad at me if I did something wrong, so why are mad at me? Tell me," desperado niyang pakikiusap tsaka ako hinarap ng maayos. Sabog ang buhok at lukot ang suot na damit. Halatang hindi na naman nakatulog ng maayos. Because you're confusing the hell out of me! Naiinis kong sagot sa aking isipan.

Bigla naman s'yang tumayo at yumakap sa'kin. "Mama, are you mad at me because of my smell earlier? Because it's reminds you my Papa? Are you mad at Papa, Mama?" dere-deretsong tanong n'ya. Hindi ko alam ang sasabihin ko, biglang nanuyo ung lalamunan ko at parang may nakabara na kung ano du'n. Huminga muna ko nang malalim bago s'ya sagutin. "I'm not mad at you. It's just make me sad because I miss your papa and I'm not mad to Papa,"

Nang maghiwalay sila ay kapwa namumungay na ang mga mata. “How can I be mad at you? I can't be mad at you, Solen. Mamàmatay muna ako bago mangyari iyon. I'm mad of myself instead. Because I want you... all for myself. Only for me.”

"Please, don't be mad at me" "I'm not mad at you" "You're mad, iniiwasan mo nga ako" "Come on, Gavin, I'm not mad at you, I'm just pissed towards them" Mabagal na sila ngayon na naglakad papunta sa labas ng building kung saan doon sila kanina. Nang makapasok na sila kotse ay nakahinga naman siya ng maluwag. "Baka hindi ka tatantanan ng kapatid mo, I'm worried about you"

madamdaming saad nito na matiim na nakatutok sa aking mga mata! Hindi ako makakilos. Hindi rin makaapuhap ng maisasagot dito. Dahil baka mamaya ay hindi niya magustuhan ang maisasagot ko. At ayokong ma-offend ko siya lalo na't unang araw pa lang namin ngayon bilang mag-asawa!

"Rose, are you mad at me?" Dinapuan ako ng konsensya ko dahil sa itsura niya ng tignan ko siya. Eh, bakit kasi hindi mo pinapansin, Roseanne? Akala ko ba slight lang ang nararamdaman mo para sa kanya? 'Di ba sabi mo pa nga 'yun sa mga kaibigan mo na slight lang? Eh, bakit umaakto ka ng ganito? "H-Ha? Sorry nagmamadali lang talaga kasi ako." Kinagat ko ang labi ko dahil sa naging sagot ko.