Novel & Cerita Are You Mad At Me

"Bakit ba parang ang hilig mong intrigahin ako?" "Eh kasi naman, girl," sagot ni Marites. "Hindi mo maitatanggi na nagiging tensyonada ka nitong mga nakaraang araw. Aminin mo, iniisip mo rin kung ano magiging reaksyon mo kapag nakita mo siya ulit."

Medyo naiinis lang kasi ako, kung hindi pa ako pupunta sa ganitong lugar ay malamang hindi niya ako hahanapin o sisiputin. Nanliligaw pa lang pero pinag-iisip niya na ako ng malala. How come kapag kami na? I don’t know if I’m just overthinking things o nakakaramdam talaga ako na parang may mali sa mga kilos niya. “Are you mad?” “May magagawa ba o mababago kung magalit ako?”

Nakikita ko ang unti-unting pagpayat ko at paglalim ng mga mata ko. "Sun!" Tumaas ang kilay ko. Mukhang galit na yata 'to dahil sa hindi ko pagsagot sa tawag niya ng ilang beses. "You're mad." "How can't I be mad when you're not answering my calls?!" I sighed. "I'm fine Buds. I'm fine!"

Napaisip ako, hindi ko pa kilala ang ama niya tanging kilala ko lang sa pamilya niya ay si Marc Chelex. "Are you still mad?” tanong ulit nito. "Hindi na." Nakangiti kong sagot. Kaagad niya akong niyakap ng mahigpit, at ipinirmi ang ulo sa aking balikat. "I miss you baby. It drives me crazy when you get mad at me, I don't know what to do. Please don't be angry with me again."

"You're still mad at me." "Puwede ninyo na pong kuhanin ang mga iyan, because I'm not mad." "You are mad dahil sa mga nasabi ko kahapon." "I'm not." "You are. And you have the right to be mad at me." "Mas marunong pa po kayo sa akin, kayo po ba ang nakakaramdam ng nararamdaman ko? Ano po tayo? Kambal?" naaasar ko nang sagot.

"Are you mad? Please, don't be mad. Mas bagay sa iyo ang nakangiti." Umismid ako sa narinig. "I'm not mad." Hindi naman talaga ako galit, pero hindi ko maintindihan kung bakit naiinis ako. "Okay, how about this? If you ever need my help to make your husband jealous, I'm just a one call away."

Tumango lang ako rito at yumuko. "Hija, look at me." Nag-angat naman ako ng mukha at tiningnan ito sa mata. "Are you still mad at me?" Tinitigan ko lang ito ng matagal sa mga mata niya habang nakatikom lang ang aking bibig. "Speak. Let me hear your answer."

"Hey... are you mad?" "Bakit naman ako magagalit?" I mumbled. I tried not to sound annoyed pero mukhang iyon ata ang lumabas. "You sound mad," sagot niya. I rolled my eyes dahil sa inis. "She's just a friend." Friend pero sobrang touchy? Ugh. Ano ba itong ikinagagalit ko? Hindi naman kami. Do I even have the right to be mad?

Pumunta ako sa veranda para mag pahangin, pumasok na naman sa isipin ko ang mukha ni Seb at dahil hindi na ako mapakali ay kinuha ko ang phone ko at saka tinawagan 'to. "Why did you called?" He asked. "Hmmm, are you busy? Did I disturb you?" napanguso na lang ako dahil sa lamig ng boses nito. "No, I'm not doing anything. Why?" "Are you mad at me?" I asked him directly. "Why would I be mad at you?" "Sagutin mo nga ako ng maayos! Hindi 'yong sasagutin mo ng isa pang tanong ang tanong ko! Ang annoying mo!" naiinis na wika ko.

Bahala siya diyan! "Look, sabi mo kanina umakto ako as a owner so I did." ramdam kong lumapit ito saakin. Bumuntong hininga ito a hinawakan ang baba ko para matingnan ko siya. "Are you mad at me?"