Are You Mad At Me นิยาย & เรื่องราว

Taas-noo akong nakipagtitigan sa kaniya. "Why are you so mad at me? Is it because I made you wait for me this morning? Did you expect me to be here like what we've talked over the phone?" Nanliit ang mga mata ko. Wala siyang naging reaksyon pagkatapos ng ilang segundo. Akala ko iiwasan niyang sagutin iyon at magko-conclude na lang ako na oo, oo ang sagot niya.

No, I want you here, Lily. Natahimik si Lily, kaya napabuntong-hininga ako. "Are you still mad?" I asked, voice cracking. With the thought of her mad at me makes me mad at myself too. "I'm not, Reid. I just can't get mad at you." She gently replied. My heart beats so fast that I could hardly breathe, kaya napaupo ako at sumandal sa headboard ng kama ko. "Why is that, Lily? You can get mad at me as long as you want," Rinig ko ang mabigat nitong paghinga bago nagsalita.

Kusang lumamlam ang tingin ko rito and for a moment, tila’y naging blanko ang aking isipan. Nang hawakan niya ang akinig pisngi ay saka pa lang ako napakurap-kurap. Hindi ko namamalayang masyado na pala akong nakatitig sa kanyang mga mata. At kahit gusto kong iiwas ang aking paningin, hawak niya ang aking pisngi. “Are you mad at me?” Wala sa sarili akong napalunok.

Nauna ang puwitan ko kaya naman hindi ko mapigilan ang mapaaray sa sakit! "Aba't marunong ka nang sumagot kang malandi ka ah? Talagang inuubos mo ang pasensya ko? Gusto mo ba talagang masesante sa trabaho mo?" galit na wika ni Madam sabay duro sa akin! Iba't ibang bulungan ang kaagad na umalingawngaw sa buong paligid!

Binasa niya ang kanyang labi pagkunwa'y tinantiya ang reaksyon nito. "Then... how about your Papa, are you mad at him?"

My whisper is actually not audible for a normal being. "I got mad." Maikling sagot lang nito. Sa hinaba haba ng sinabi ko yun lang ang sagot niya. Feeling ko, nagtext ako ng napakahaba tapos yung reply, k. Ang h*******k, hindi pa rin talaga nagbabago! "Are you crazy? Bakit ka naman magagalit? Muntikan mo ng masira ang mansyon! Napaka-careless mo talaga!" Inis na bulong ko ulit rito.

“Yeah, that’s it. Hindi kasi kita naabutan kaninang uwian. Mukhang nagmamadali ka.” Kasi nahihiya ako sa iyo! Ayaw kitang makausap o makaharap muna dahil pakiramdam ko’y sasabog ang mukha ko sa kahihiyan! “O-okay? A-ayos naman talaga ako. Buhay at... at humihinga.” “That’s good,” aniya. “So you’re not mad... at me?” Bakas sa boses niya ang pag-aalala na hindi ko rin maintindihan.

Just what the fuck is his problem? Napahawak ako sa puso ko nang 'di ko pala namalayang kanina ko pa pinipigilan ang paghinga ko habang nakikipaglaban nang titigan sakaniya. Sa pagtingin niya saakin parang may mali. Why is he mad? What wrong with him? Napailing nalang ako sa sarili. Why would I care for him anyway? Hindi naman ako ang mommy niya.

Halos matawa ako sa sinabi niya kaya nag-iwas ako ng tingin. "M*****i ba?" Kalmado akong ngumiti. "How funny, Aran. Is that the reason why you're mad? Nasa iyo na si Mom. Pamilya mo na siya at kasal sila ng ama mo—kaya dapat masaya ka na. O baka naiinggit ka sa akin?"

Nagalit ako sa sarili ko. Fucking asshole why would I be mad at my self? I am really insane. Yes, very insane. Insane to her. Tang*in*a kasi. Tang*in*a talaga.