Ash Mom Novels & Stories

Ang makita ang ama—masaya, kuntento, at tila ba walang iniintinding problema—kasama ang unang pamilya nito… iyon ang pinaka-matinding dagok sa damdamin niya. Hindi niya alam kung mas naiinis ba siya o mas nasasaktan. Habang sila ni Shann nahihirapan sa kalagayan ng Mama Ana niya, nandito ang ama niya sa Z’ Oasis Hotel and Casino— kasama ang unang pamilya nito. Tila ba hindi nito naiisip na nag-e-exist pa rin siya sa mundo. Para bang nakalimutan na nito na may dalawa pa itong anak.

Naubo siyang bigla at uminom ng tubig. “Did you see Carolina’s mommy, Rose. She is so pretty.” “She got a long black hair and her skin is so white like Snow White.” Kinilig ang dalawang bata sa kanilang kuwentuhan. “When is mommy coming?” sabay-tingin ni Amber sa ama with matching kunot-noo. Humawak ito sa kanang braso ni Ambrose. “When is she coming, Daddy?” Tumingin si Rose at ginaya si Amber ngunit humagikhik ang bata. Niyakap niya ang kaliwang braso ng ama. Kiniskis niya ang kanyang pisngi rito.

“Walang male-late, buddy. Handa na ang sasakyan. Handa na rin ba ang baon natin?” “Opo! Si Mommy po ang gumawa ng mga sandwich,” masiglang sagot ng bata habang inaayos ang kanyang maliit na backpack. Tumingin si Jesza sa mag-ama at hindi niya napigilang mapangiti. Ang tindi ng pader na nakapaligid kay Damon noon ay tuluyan nang natunaw. Sa loob ng maliit na espasyong ito, hindi siya ang bilyonaryong tagapagmana ng isang imperyo. Siya lang si Damon—isang ama at isang lalaking sumusubok na bumuo ng isang simpleng tahanan.

Hindi na niya naintindihan ang pinagsasabi ng bata dahil mukhang tinakpan na ni Ahmed ang bibig nito. “Ahmed Haddad, switch to video call,” utos niya. Nagmamadaling kaluskos ang narinig niya sa kabilang linya. Ilang minuto pa ang hinintay niya bago parehong nakangising mukha ng mag-ama ang nakita niya sa screen. “Wow, Mama! You’re so preeeeetttyyy!!!” Nahilot niya ang sintido.”Ilang chocolate ang nakain mo?”

"Pero... bakit ako? At anong kinalaman ng pagiging Mafia Queen sa lahat ng ito?" Nagpalitan ng tingin sina Davis at Mama Amara. Si Mama Amara ang unang nagsalita. "Dahil ikaw ang anak ng pinakamakapangyarihang pamilya sa ilalim ng mundo ng mafia," ani Mama Amara, bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. "Ang dugo mo ay dugo ng mga namuno. At ang kaalaman mo bilang Subject Zero ay isang sandata na magpapalakas sa'yo higit pa sa kahit sino."

Hanggang sa magsalita ang daddy niya. "Sino ang ama ni Zoe?" ani daddy Vince niya na nakatingin sa kanya. Yumuko lang siya at kagat-kagat ang pang ibabang labi. Paano pa niya sasabihin rito kung sino ang ama ni Zoe. "Si Asher ba ang ama ni Zoe, anak?" boses ng mommy niya. Napalunok siya at napangat ng mukha sa ina dahil sa sinabi nito.

Hindi na ako nagulat nang makaramdam ako ng matinding selos dahil sa nakikita ng mga mata ko ngayon. She really loves Amber this much. Kumuyom ang kamao ko sa tindi ng selos na nararamdaman. Binalik ko ang mga mata sa dalagang tahimik dinadama ang bawat hampas ng hangin mula sa treehouse. I envy her. And feel pity for myself. Iyong pangarap ko, siya ang gustong makuha. Hindi ako. Ang pangarap ko siya ang pinapangarap makasama. Pagkapasok nila Asher ay hindi na sila matanaw ng paningin ko. Pumasok siya sa malamansyon na bahay nila Mis Kim at tita Freianne. Freianne Cruz is my mother's cousin. Hindi kami malapit dahil sa amerika ako lumaki kasama ang parents ko but she know my existence as her

Tumingin ako sa kaniya tatangi sana ako hindi ko na nagawa dahil tumayo na ito lumapit sa bagahe namin. “Ang lakas pala ni Daddy, parang superhero,” saad ni Amhella na siyang kinataas ng kilay ko. Nakatingin kasi sa daddy niya ng binuhat sa magkabila n'yang kamay ang dalawa naming maleta, superhero na agad sa anak. Sobrang bilib sa dad niya. “Iyang kulay black iwanan mo pala mga pagsalubong ang laman niyan,” bilin ko kay Alexaiver bago siya nakarating sa hagdan.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at hinaplos ang likod nito. “Baby… nagkakamali ka yata,” mahinahon niyang sabi. “Hindi ako ang mommy mo.” Pero agad itong kumalas at mabilis na hinubad ang Ultraman mask. Sumalubong kay Solene ang napakagandang mukha ng bata. Para itong manikang buhay, maputi, makinis, at may malalaking matang kumikislap na tila obsidian.

"You are a liar-- get off my mommy!" Agad na sumugod si Adelaide sa direksyon namin ni Aamon at dumiretso ang kamay nito sa buhok ni Aamon. Bukod sa mabilis niyang pinagsasabunutan ang kawawa kong bunso ay pinaghihila niya rin ito papalayo sa akin. Mas humigpit ang yakap sa akin ni Aamon habang isinisigaw ang mommy. Ang ending ay ako ang sumasalo ng mga hampas ni Adelaide.