Autobiography Of Apolinario Mabini Novels & Stories

Isa rin iyon sa katangian ni Gabriel na wala ang kanyang naging kalaban sa eleksyon, ang maging magiliw sa mga tao, na wala sa tinalo niyang kasalukuyan noong Governor. Kilala siya ng mga tao dahil sa malawak na lupain at maraming negosyo sa Lalawigan. Wala naman talaga sa plano niya ang manirahan sa Lalawigang iyon, pero nang mamatay ang kanyang ama at muling mag-asawa ang kanyang ina ay hindi niya iyon matanggap. Lalo pa at may anak din ang napangasawa ng kanyang ina at hindi pa diborsyo ang mapapangasawa niyo. Kaya naman, mula sa Maynila ay nagpakalayo-layo siya hanggang sa dito sa Lalawigan na ito dinala ng kanyang mga paa.

Binasa ko talaga iyong pangalan niya. Arthuro Trinidad. Sinulat niya rin talaga ‘yong halaga ng perang inilagay niya—dalawang libo pala. Napatingin ako sa iba pang mga pangalan at iyong mga binibigay na abuloy; isang daan, dalawa, pinakalamali ‘yong kay sir Arthuro Trinidad. Napatingin ako sa garapon, parang hindi naman aakma ‘yong suma-total ng abuloy sa nakalagay sa loob. Kinukuhaan ba nila ‘to?

Ngunit, karamihan sa mga nakasama niya sa trabaho ay hindi tumatagal dahil samu't saring kababalaghan daw ang nararanasan nila. Bakit naman ako? In ten years, kahit multo ni Apolinario Mabini wala siyang nakita. Napabuga na lang siya ng malalim na paghinga. Nang matapos kumain niligpit na niya ang lunch box niya saka naghugas ng kamay. Kaagad na siyang lumapit sa dalawang kasama niyang sobrang busy mag-lampungan. "Sa morgue pa talaga kayo nagliligawan? Try ninyo sa Luneta, para unique," angil niya kay Jolina at Marvin.

paliwanang ni Aling Maribel. "Ako ang unang naging kamabutihan ni Manuel Alam ko rin na hindi kayo magiging boto sa akin noon dah isa lang akong Tindera sa department store na pagaari nyo.Mayroong pananagutan noon sa akin si Manuel pero hindi niya alam. Inaamin kong hind kami magkasintahan noong may nangyari sa amin atnilasing ko lamang si Manuel" Panimulang kuwento ni Aling Maribel.

Halata ang kanyang pagkabalisa. Thirty minutes ang biyahe ang Civil Affairs Bureau papunta sa Macabuhay Medical Hospital. Bawat hinto sa traffic light ay tila isang pagpapahirap kay Celestine. Kung pwede nga lang na lumipad na siya, gagawin na niya iyon eh. Pumikit siya at huminga nang malalim, pero hindi pa rin siya mapanatag. Sobra talaga ang pag-aalala niya kay Lolo Manuel.

Habang naglalakad sa tabi ng ilog ay muli kong naalala ang aking huling paghihiganti. Sa ika-labing isang buwan ng taon ng Isang Libo Pitongraan apatnapu’t anim (1746) ay maigi akong naghihintay sa daanan na nagdudugtong sa San Lazaro at Manila. Nakatago ako sa puno habang bitbit ang aking sibat. Nakabihis bahag din ako upang maalala niya kung sino ang kinakalaban niya. Ayon sa aking nakalap na impormasyon mula sa mga tao sa Intramuros ay ngayong araw dadaan si Don Adolfo kasama ang kanyang mga guardia sibil.

Sabing, Tonyo, Baste, Aning, Eddie October 11, 1992 Hinalungkat ko pa ang nasa loob ng box at may mga lumang diyaryo rin ang narito tulad ng mga nabasa ko noon. May iilang paraphernalia noong nagtatrabaho pa si mama bilang reporter. Meron ding lumang biodata ni mama at nagulat ako sa mga nabasa ko. Birthplace: Brgy. San Juan, Bayan ng Del Pilar.

Kilala ko si Tiyo dahil madalas siyang isalaysay nina Ina at Ama samin ni Annie. "Si Andres Bonifacio ay isang Pilipinong makabayan at rebolusyonaryo na binansagan na "Ama ng Kagitingan" siya ang nagtatag lumaon naging Supremo ng Kilusang Katipunan na naglayong makamtan ang kasarinlan ng Pilipinas mula sa Espanya at nagpasimula ng Himagsikang Pilipino.." saglit akong tumigil at nakita kong lahat sila ay nasa akin ang atensyon. Kaya muli akong nagpatuloy "..kinikilala rin siya ng ilang mga dalubhasa sa kanya bilang unang Pangulo ng Pilipinas, subalit hindi siya opisyal na kinilala." pagtatapos ko at nagbigay galang pa sa kanilang lahat dahil yumuko ako at tsaka ngumiti sakanilang lahat.

tanong nito na napasinok pa. Napalunok siya at hindi makasagot. Hindi niya alam kung paano mag-react ngayong kaharap niya na itong muli. Sa loob ng limang taong nakalipas lagi niyang ini-imagine ang muling pagkikita nila, at kung ano ang mga nais niyang sabihin dito. Pero ngayong laharap niya na ito wala siyang maapuhap na salita. Nanatili siyang nakatitig dito. "I'm Gabin, Gabino Melchor," nakangiting pakilala nito sa kanya.

“Let’s say that you are telling me the truth, sino si Ana? At bakit siya ang gumagamit ng ‘Ana’ at ikaw ay Anikka?” “Nasa walong taon ako noon nang maaksidente ang sinasakyan naming bus papuntang Maynila. Noon pa man ay may hinala na si Papa na may binabalak na masama si Uncle Octavio mula nang maisalin sa aking pangalan ang Rancho Mondragon. Kapag nawala ako ay kay Papa mapupunta ang lupang iyon na magiging kahati si Mama dahil magiging conjugal property iyon. Kaya’t ipinaalaga ako ni Papa sa ibang tao para mamuhay ng simple at malayo sa kapahamakan. Wala pa akong dalawang taon sa Rancho, Mr. Albano. Buong buhay ko’y ako si Anikka.”