Apolinario Mabini History の小説・ストーリー

Devryck "Apo? Kumusta ang San Antonio? Narinig ko ang mga papuri nila at mga magagandang bagay tungkol sa'yo, at ipinagmamalaki kitang tawaging apo," bati ni Lolo Luciano, na puno ng pagmamalaki sa kanyang boses. Siya si Don Luciano Marcov, dating gobernador, isang mahusay at makatarungang pulitiko, at siya ang role model ko. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa pulitika.

“Dalhin ang barko ng Emperador pati na rin ang kaniyang hugpo sa karagatan ng Apolinus. Ngayon din.” Ako’y napikit lang nang sandali, at sa aking pagdilat ay wala na ang pampang at ang isla ng Hermosa. Nasa gitna na kami ng karagatan, at sa malayo ay natatanaw ko ang kapitolyo ng Apolinus na siyang kabisera ng imperyong Heilig. Nagkagulo sa pagkamangha ang lahat ng tao sa paligid. Ang iba ay tumalon sa barko at tila takot nang bumalik pa rito.

Nung sabihin kasi iyon ni Levi sa teacher namin ay napagalitan ito and pinag-solo nalang siya dahil sa hindi niya pagtulong. "Ang aming napili ay ang Aguinaldo Shrine, kilala naman siguro natin si Emilio Aguinaldo?" Panimula ulit ni Levi. "Dito sa Aguinaldo Shrine tumira ang ating unang pangulo na si Emilio Aguinaldo at dito din sa makasaysayan na pook na ito unang iwinagayway ang ating pambansang watawat noong taong 1898 ito din ang naging dahilan mung bakit naging makasaysayan ito." Sabi ko naman habang pinapakita ang drawing namin.

Ngunit, karamihan sa mga nakasama niya sa trabaho ay hindi tumatagal dahil samu't saring kababalaghan daw ang nararanasan nila. Bakit naman ako? In ten years, kahit multo ni Apolinario Mabini wala siyang nakita. Napabuga na lang siya ng malalim na paghinga. Nang matapos kumain niligpit na niya ang lunch box niya saka naghugas ng kamay. Kaagad na siyang lumapit sa dalawang kasama niyang sobrang busy mag-lampungan. "Sa morgue pa talaga kayo nagliligawan? Try ninyo sa Luneta, para unique," angil niya kay Jolina at Marvin.

Maging ang kasakiman ng mga taong hindi marunong makuntento sa bagay na mayroon sila, kasakiman sa kapangyarihan, at buhay na walang hanggan. (Sirka 1550-Sirka 1588) Si Raha Sulayman (Rá·ha Su·lay·mán) ang kinikilalang unang bayani ng Maynila para sa pagtatanggol niyá ng kaniyang kaharian laban sa mga mananakop na Español.

“Umabot ng halos kalahating taon ang buong paglikha nito simula noong tag-init ng 1275 hanggang sa taglamig ng 1275.” Habang sinasabi ito ni Zachary, hindi niya mapigilan na bumuntong hininga at sinabi, “Sa sandaling iyon, binigay ni Khan Kublai ang painting na ito kay Marco Polo, na pinahalagahan talaga ito at pinanatili sa tabi niya, alam niya na ibabalik niya ito sa West. Sa kasamaang-palad, nakulong si Marco Polo dahil sa magulong sitwasyon pagkatapos niyang bumalik sa west, at nawala ang painting sa gitna ng kaguluhan.”

"Sino 'yon?" Kunot-noong tanong ni Roxanne kay Maribel. "Si Ms. Antonio 'yon. Siya ang mayordoma rito, 'yong nag-uutos sa mga kasambahay kung ano ang gagawin nila. Siya rin ang katiwala ng mag-asawang Montenegro. Mabait 'yan si Ms. Antonio, may pagka-istrikta nga lang pagdating sa trabaho dahil syempre gusto niya maging maayos lahat. Wala siyang anak. Tumanda na siyang dalaga sa pamilya ng Montenegro. Dito na niya nilaan ang halos buong buhay niya dahil bata pa lang siya nang makatuntong siya rito. Kinupkop kasi siya ng mag-asawa. At bilang pasasalamat sa pagkupkop sa kaniya ay ibinigay niya ang kaniyang serbisyo at nangakong pagsisilbihan ang mga ito habang siya ay nabubuhay," paliwanag sa

Nais mang sumama ni Sanari ngunit hindi pumayag ang lalake dahil lubhang mapanganib ang kanilang paglalakbay at ang kanilang gagawing paghihiganti. Nang makaalis ang mga kalalakihan ay umakyat si Sanari sa bundok na nasa islang iyon at doon siya nagdasal kay Apolaki—ang diyos ng araw at mga mandirigma, na gabayan si Datu Makisig pati na ang kaniyang mga kawal na sana ay wag pangunahan ng galit at wag nang mag higanti. Hangga’t maaari ay ayaw ni Sanari na magkaroon ng malawakang digmaan sa pagitan ng mga Taong-lobo at Bampira.

"Pero bakit nandito siya sa taas? Bakit wala po siya roon sa simbahan mismo?" "E, kasi nga sobra naming iniingatan 'yang santong 'yan. Kasing tanda ng santo itong simbahan - ibig sabihin mga seventeen hundreds pa ang istatwa. Panahon pa ng Kastila. Mas matanda lang siguro nang kaunti 'yung istatwa ng Nazareno sa Quiapo. Antigo na 'yan kaya madaling ma-damage. Kaya kami dito sa simbahan, hindi namin 'yan nilalabas at baka pag-interesan pa ng iba," pabirong napakindat si Father kay Minggay. Hindi tuloy niya alam kung binibiro o pinaparinggan siya ng pari.

“Mukhang may pinaghuhugutan ka ng determinasyon, Miro. Maganda iyan. Hindi madali ang daang na tinatahak mo, pero tandaan mo, hindi ka nag-iisa. Narito kami nina Tito Sorin at Tito Eryx mo para gabayan ka.” Sa history, parang ako daw ang kauna-unahang binatang pinakabata ang naging mafia boss dito sa Pilipinas. At bilang bago ito sa pandinig nila, hindi ko hahayaang isipin at sabihin na nila na kapag bago ay bobo, tanga at lampa, dapat mas galingan ko pa. Tumayo ako at tinanaw ang lawak ng lupain mula sa bintana. Napakaraming dapat gawin. Napakaraming dapat patunayan.