Novel & Cerita Awoken

Ralia POV Isang linggo pa lang ang lumipas mula nang magsimula ang biglaang health revolution ni Aleron, pero kitang-kita ko na agad ang pagbabago sa kaniya. Hindi lang sa katawan, pati na rin sa aura. Tuwing umaga, bago pa ako magising nang tuluyan, naririnig ko na ang mahinang tunog ng treadmill sa mini gym ng penthouse. Kapag bumabangon ako at sumisilip sa pinto, makikita ko siyang pawis na pawis, seryoso ang mukha habang nagja-jogging. Pagkatapos noon, derecho siya sa weights. Tapos protein shake. Tapos oatmeal. Tapos vitamins.

kababaehan. Sa bawat araw ay aalis si Dan bago pa man sumikat ang araw. Sa bawat pagbangon niya ay magigising ang diwa ko, at sa bawat paghiga nang dumating ay tumatambol ang puso ko. Hindi ko sigurado kung para saan ang pagkabog ng dibdib ko. Ngunit kasabay niyon ang kirot na hindi ko lubosang maunawaan. Pinipigilan ko ang sariling simhotin siya. Para ano pa?

At sa unang beses pagkatapos ng mahabang panahon, hindi na ako natakot sa kung ano mang mawawala. Kinabukasan, maaga akong nagising kahit kulang sa tulog. Ang unang liwanag ng umaga, pilit sumisingit sa pagitan ng mga kurtina. Tahimik pa rin sa bahay, maliban sa mahina kong paghinga at sa tunog ng kape habang pinupuno ko ang tasa. Ganito palagi tuwing umaga — ako lang, walang boses kundi ‘yung ingay sa loob ng isip ko.

Alina Napamulat ako ng mata ng biglang magvibrate and alarm ko sa side table, napatingin ako at almost 7:30 am na pala ng umaga. Naupo ako at nag-unat ng katawan, medyo mabigat ang pakiramdam ko parang daig ko pa na nag gym magdamag. “Dahil ba ‘to sa ininom ko na gamot?” tanong ko sa kinuha ng bote.

Kinabukasan ng umaga ay isang tawag ang tinanggap ng bagong gising na si Erica, na maghahanda na nga lang sana upang pumasok ng opisina. Si Teresa Concepcion ang nasa kabilang linya. "Good morning Madam," aniyang nakatawa. Kundi siya nagkakamali, alam niya na nakataas ang kilay ng nasa kabilang linya. Ngayon lang ulit niya tinawag sa ganong tawag si Teresa Concepcion.

Kung bakit ba naman kasi sa kakaiwas niya sa pamilyang Rivas ay mas lalo lang siya napapalapit. Nagising siya nang mas maaga kaysa sa alarm kinabukasan ng umaga, pero mabigat ang katawan niya na parang may buhol-buhol na humahawak sa dibdib. Mag-a-alas siyete pa lang pero gising na ang kambal. Naririnig niya ang mahihinang yabag ni Aurora na parang maliit na pusa, at ang ubo ni Argus na agad niyang pinag-alala. Ayaw niyang bumangon, kailangan niya. Nasanay na rin siyang hindi kayang maging mahina kapag kasama ang mga bata.

Nakita ko naman kaagad ito sa may center table malapit lang sa malaking kama kasama ang pouch na dala ko. Tiningnan ko ang oras at 1:05 am palang ng umaga! kumirot ang ulo ko dahil siguro sa alak kaya hinimas himas ko ito saka tumayo. Kailangan kong umuwi, hindi ako pwedeng magtagal dito at baka hinihintay na ako ni Lyn at nag aalala na iyon, pilit kong inalala kong ano ba talaga ang nangyari kagabi, yes kagabi dahil ala una na ng umaga. Pero kahit anong pilit kong pag aalala wala talagang pumapasok sa utak ko. Lumabas ako sa kwarto at napanganga ng makitang napaka linis ng paligid siguro parang ito yong sala. Dahil may nakita akong tv paglabas ko at may mga boteng nakakalat sa may sofa at m

Ang kaniyang buong katawan ay tila naging yelo. Standing by the water dispenser at the end of the dim hallway was Arguz. He wore a gray hoodie and held a thermal flask. He wasn't rushing. Instead, he was leaning against the wall, his sharp, calculated eyes fixed directly on Lauren. He didn't look sleepy at all; his gaze was wide awake, tracking her descent from the faculty floor with a slow, venomous grin that spread across his face.

Gumuhit ang isang matamis na ngiti nito ngunit basang-basa niya sa mga mata nito ang pag-aalala. "Thanks God you're awake now, Ali. Wait, tatawagin ko lang ang Doctor." Bago pa ito tuluyang makalayo sa kanya ay pinigilan na niya ito. "Don't! I mean, I'm okey now. Hindi mo na kailangan pang tawagan ang Doctor.." "No, Ali. You're not okey. Nakita mo na ba ang hitsura mo ngayon? You look pale. Ang putla-putla mo."

------------- Ang unang gumising sa akin ay hindi ang alarm, kundi ang liwanag na pumapasok sa pagitan ng kurtina sa malaking bintana ng kwarto namin ni Alexaiver. Bahagya kong iginalaw ang ulo ko, at doon ko nakita ang mukha ng tulog na si Alexaiver. Hindi ko maiwasang mapangiti. Kasi papasok pa pero tulog pa. Aba naman wala ba ito balak pumasok sa trabaho. Pero nakita ko naman sa wall clock. Alas-siyete pa ng umaga. Kaya pa nito pumasok sa office niya.