Bakit Di Pagbigyang Muli Mga Nobela at Kwento

" muli nitong sambit. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko. Mapakla akong tumawa. "No, never nang mangyayari iyun. Nagawa na natin dati iyan at hindi tayo nagtagumpay kaya walang dahilan para muli nating uulit-ulitin." malamig ang tono ng boses na sagot ko

Sa wakas at naalis ko din ang kapit ko sa braso niya. "So dapat hindi na maulit ang pagkakamaling yun diba? Hindi mo naman gugustuhin siguro na masaktan ka for the second time around sa parehong dahilan. Naku hindi na yan sympathy. Kundi katangahan na talaga.." Nakangiting pahayag ko. Siguro naman naintindihan niya ang ibig kong sabihin. "So are you saying baka maulit kung mahuhulog ako sayo?"

"I know you have an idea why am I doing this.." Napatingin akong muli sa kanya at napahinto sa pagkain. Pakiramdam ko ay anytime mabubulunan na ako kapag ganyan parin s'yang tumingin! Tsaka bakit ba kasi s'ya ngiti ng ngiti?! Nakakainis tuloy! "What are you talking about..." Pagmamaang-maangan ko at ipinagpatuloy ang pagkain.

Mawawala na naman ba itong parang bula? Maglalaho na naman ba ito na ni ha ni ho ay wala siyang maririnig? Natutukso na siyang tawagan itong muli ngunit ayaw naman niyang lumabas na parang atat na atat na naman siya at naghahabol sa atensyon nito. Bakit naman kasi bumigay na naman siya kagabi?

nagkibit-balikat siya. Nagtaka naman akong napakurap-kurap sa sagot niya. “How so?” Hindi ko tuloy namalayang napalapit na pala ako sa kaniya ngunit naka-focus ang atensiyon ko sa kung bakit nga ba nasabi niya. How there be difference between a bit and a big mistake? “Are they not the same?” dagdag ko at tumaas ang kilay sa biglang pag-iling niya.

Dahil pag hindi naka tikim ng ganun ang mga ito ay mas lalo lang sila lalakas ang loob upang ulitin iyon muli. Atleast kung maka tikim ang mga ito ay mag dadalawang isip na muli sila na ulitin pa ang bagay na yun. Nang maka bili na ako ay bumalik na kaagad ako dito. At binigay kaagad sa kanya ito. "Wow ice cream pero bakit naka lagay sa ganyan? Bakit hindi sa lalagyan? Kakaiba ha." Kuminto nito.

pautal-utal na bigkas nito Wala sa sariling napatitig tuloy ako dito kay Miss Apostol. Nagtataka kung bakit ganito ito ngayun. Na para bang nininerbiyos na hindi ko maintindihan. "Miss Apostol, may sakit ka ba? May lagnat ka ba? Bakit parang wala ka sa hulog ngayun?" nagtatakang tanong ko dito. Muli na naman itong napakagat labi

narinig kong muli niyang tanong sa akin “Huhh, ano namang pagkakamali iyun? Russell, normal lang naman sa isang tao na magkamali eh. Basta ang importante sa lahat ng pagkakamali ay may natutunan ka. At huwag mo nang ulitin.” seryoso kong wika Mula sa pagkakasubsob sa aking leeg, nag-angat siya ng tingin at direktang tumitig sa akin. Muling sumilay ang matamis na ngiti sa labi ko

"Balak mo bang akitin akong muli? Baka hindi ko na mapigilan ang sarili at totoong papatulan na kita." I'm wondering kung bakit panay tawag nito ng bai sa akin. Hindi ko alam kung ano'ng isasagot dito. "Nagkakamali ka, nakalimutan ko lang talaga," maagap kong sagot dito. "You change a lot, pumayat ka yata. At may napansin pa ako sa'yo, ba't mas lalong pumuti ka? Isa pa, mas lalo kang — gumanda," tugon pa nito.

"Bahay ko 'to. Bakit? May problema ba?" "Sana nagsabi ka!" "Kanino ako magsasabi? Mag-isa lang naman akong nakatira rito." "Bakit nasa ilalim pa rin ng paso ang susi?" "May duplicate ako." "Haist! Tumalikod ka! Magbibihis ako!" "Bakit kita susundin? Bahay ko nga 'to, hindi ba?" "Magbibihis nga ako!" "Nahiga ka riyan nang basta-basta, so gawan mo nang paraan na makapagbihis ka nang hindi ko nakikita."