Bakit Di Pagbigyang Muli Mga Nobela at Kwento

Sobrang dami. "Para saan niya naman gagamitin ang mga 'to?" Tumabi siyang umupo sa'kin at inilapit niya ang bibig sa tainga ko para bumulong. Parang tanga naman, bakit kailangan niya pang bumulong e kami lang dalawa ang nandito. Malay mo may mga nakikita siyang hindi mo nakikita. Like? Common sense. Putragis, bakit ko ba kinakausap ang sarili ko?

"Why are you doing this?" Hindi niya kase lubos na maintindihan ang lahat. Hindi niya maisip kung bakit nito ginagawa ang mga bagay na iyon. Hindi niya maisip kung ano ang dahilan nito sa ginagawa nitong iyon. Okay naman ang lahat bago siya umalis pero bakit noong umalis siya at pagbalik niya ay bigla na lamang ganito. Napakagulo na.

Ang ingay at ang daming tanong. Bakit pa kasi kailangan kong i-replay sa isip ko yung mga ngiti niya? Yung paraan ng pagtitig niya na parang may ibig sabihin… o baka naman ako lang ‘to, nagpapaka–feeling special.

pagyayamot kong paglilinaw sa kaniya. Ganyan talaga ang mga taong may matalas ang isip, kapag hindi mo makuha ang mga winiwika rito ay tiyak hanggang walang-imik ka lang o magtatanong nang direkta. “Alam mo ba ang dahilan kung bakit nagkita kayo muli?” Napailing naman ako. “I don't know,” direkta kong sagot sa kaniya.

utos nito sa ilang butler na agad namang sinunod ng mga ito. "Ikinagagalak kong makita kang muli," nakangiti nitong bati sa'kin. 'Muli? nagkita naba kami noon?' "Nagkita na po ba tayo noon?" sa wakas ay naitanong ko. "Marahil ay hindi mo pa ako nakikita pero ikaw ay maka ilang ulit na." tugon n'ya. 'Eh?' Muntikan ng magtayuan ang balahibo sa batok ko. Gustohin ko mang magtanong ay baka humaba lang ang usapan namin kaya pinili ko na lang itikom ang bibig ko.

Very detailed. "Have you ever experienced the feeling of being rebuilt after being destroyed? Well, sya yung dahilan kung bakit nabuo ako ulit.. Sya yung dahilan kung bakit naging masaya ako ulit.. Sya ang dahilan kung bakit nagkaroon ako ng rason para magpatuloy sa buhay." Kwento ko sa kanya habang nakatitig sya sa mga mata ko. "Kung ganon, bakit hindi mo sya hinarap?" Tanong nya sakin.

"Say it. At nang maitama ko kung mali man ang narinig mo." "B-Bakit ba hindi mo na lang ulitin?" nauutal kong tanong. "Bakit parang ang hirap lang sa'yo na ulitin tutal ay ikaw naman ang nagsabi nun di'ba?" "And then, why can't you say the words that you hear earlier? Sinabi kong itatama ko kung mali man ang narinig mo, hindi ba? Now, tell me, ano bang narinig mo?"

It feels like a déjà vu. Mukhang mauulit na naman ang nangyari noon. At ayaw niya nang mangyari pa ulit ang bagay na ‘yon. Matagal na ‘yon at binaon niya na sa limot. ‘Ngunot paano kung maulit nga? Paano kung maging tanga ka na naman ulit dahil sa pag-ibig?’ sulsol ng maliit na tinig sa kanyang isipan.

Muli niyang binalikan ang kanyang pagkain. Nang makita niyang hindi pa rin ito kumikilos ay muli siyang nag- angat ng tingin. Nanatili lang itong nakatitig sa pagkain na nasa harap nito. Hey, bakit nakatitig ka lang diyan sa pagkain mo? kumain ka na, at nang makauwi na tayo, sabi niya rito. Saka lang ito na tila natauhan. Muli itong kumain.

"Bakit daw?" "Bakit namumutla ka riyan? Si mama lang iyon, hindi mo kailangan na kabahan ng ganyan." "Hindi ah. Bakit naman ako mamumutla? Gusto ko lang malaman kung bakit biglaan yata tayo na makikipagkita sa kan'ya." "Hindi biglaan. Sinabi ko kay mama na nais ko na magpakasal tayo ulit." "Ano?" Nabingi yata ako sa sinabi ni Mikel dahil ang narinig ko sa kan’ya ay nais niya na magpakasal kami ulit.