Bakit Di Pagbigyang Muli Novels & Stories

“I was head over heels for you before, and that was before. It was from the past… nakalimutan ko na nga ‘yon, and now you're bringing it back again? What happened in the past will stay in the past…” “I don't believe you that you have already moved on.” Hindi niya maiwasang hindi mapataray sa sinabi nito. Gusto niyang bulyawan ito para ipa-intindi ang lahat ng sinabi niya. Kailangan pa ba niyang ulitin at i-emphasize ang lahat para lang maintindihan niya?

Sabi ko. Ngumisi naman sya. "Ingatan mo si hipag ha, baka kung saan mo dalhin. Wag masyadong gabi ang uwi." Bilin nya. Napatikhim naman ako. Bakit pakiramdam ko may double meaning yung sinabi nya. "Oo naman! Ano bang tingin mo sa akin?" Kunwaring naiinis na sabi ko. Tumawa sya. "Nagpapaalala lang baka kasi makalimot ka."

bakit pa? "Well, tama pinagsisisihan ko nga, at posible ngang nawala iyon ng ganun lamang kabilis at posibleng nga mababaw kaya para saan pa at bakit pa mamgtitiyaga. kahit anong paliwanang pa hindi na babalik ang lahat" walang emosyung sagot niya sa mga tanong ni Felix.

Tanong kong muli Tumigil siya ng tuluyan sa ginagawang paghalik saakin pero kalaunan ay pinagpatuloy din, tumaas ang halik niya sa aking tenga bago niya ako tuluyang sinagot "Well be back, I promise" mahina niyang bulong malapit sa aking tenga, ramdam ko ang pagtama ng mainit niyang hininga sa aking balat "Paano kung hindi na?" Tanong ko ulit at sumandal sa kaniyang dibdib, agad na sumiksik ang mukha niya sa aking buhok kasunod non ay ang pagpatak niya ng halik doon

sabi niyang muli. Ngumiti naman ito ng malungkot at pagkatapos ay nagkibit balikat. “Wala akong choice. Kailangan kong mag-move on. Hindi naman pwede na hayaan ko itong sarili kong masaktan na lang ng pauulit-ulit.” dagdag pa nitong sabi. Tiningnan ko siya ng may pag-aalala. “Okay ka lang ba talaga?” tanong niya rito.

"Save mo lang d'yan, sign 'yan na nagpapasalamat ka sakin dahil may mabuti akong nagawa sayo." "Di kita maintindihan." "Basta, save mo na lang." "Okay." Bigla kong naalala 'yong sinabi niya kagabi bago niya ako tinulugan. Ang weird no'ng sinabi niyang 'yon at hindi ko alam na maiisip niya 'yon. "Nga pala, bago mo'ko tinulugan kagabi." "Bakit?" "May sinabi ka no'n, pwede mo bang ulitin?"

sambit nito. Bigla niyang naisip ang mga sinabi at napagtanto iyon kaya nakaramdam siya ng hiya. Bakit nga naman siya magagalit kung nawala man ito ng matagal? "Hindi ako galit, Seb nagulat lang ako sa muli mong paglitaw sa kung saang bahagi ng mundo," sabay paliwanag niya. "Yeah I get it now, Migi. That's why I'm here again. Hindi na kita i-gho-ghost this time," saad nito.

bakit ako pa? “Hindi mo dapat tinatanong ang tungkol sa bagay na iyan, lalo na sa ibang nilalang. Huwag mo ng uuliting itanong yan sa iba. Dahil marinig pa lang nila yan ay kamumuhian ka na baka pagkamalan ka pa nilang may kapareha ka ng iba sa uri mo.”

muli nitong ulit sa tanong nito kanina ngunit sa pagkakataong iyon ay mas mabagal at mas madiin na ang bawat bigkas nito ng salita. Muli siyang napalunok ng pauulit-ulit. Hindi niya alam kung bakit galit na galit ito sa kaniya. Dahil ba sinubukan niyang tumakas? O dahil may kausap siya? Hindi niya na rin alam. “A-ano bang sinasabi mo sir?” halos mauutal-utal na tanong niya rito. “Bawal na rin ba akong makipag-usap ngayon?” dagdag niyang tanong dito.

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.