Bakit Naghihilik Ang Isang Tao Novels & Stories

Agad pa nga akong napaiwas ng tingin bago ay napayuko na naman. Oh God! Ano bang problema ng lalaking 'to? Bakit sobrang hilig niyang sadyain na tumitig sa mga taong nakakausap niya? Alam ko normal lang na nakatingin siya sa akin, pero hindi normal ang mga titig niya. Pakiramdam ko ay lahat mayroong laman na ibang dahilan.

Ah Bakit? "Ahh,,eh. may kiliti Kasi ko d'yan eh. " Napahagikgik pa Ito dahil hindi ko pa natatangap sa baywang nito. ang akin kamay "Ay sorry hindi ko alam hingi paumanhin niya. "Ayos lang pero please lang tanggalin mo na ang iyong kamay sa akin baywang bulong nito na may kasama pag hagikgik.

Malayo pa kaya kami? Nahihilo na naman ako. Hindi ko alam kung dahil sa pagbubuntis ko ako nahihilo o dahil sa pagda-drive ng tauhan ni Alguien. Ayaw ko man ay nilingon ko si Alguien. Napatingin ako sa kaniya at iniisip ko pa kung kaya ko ba sabihin na nahihilo ako. Baka magalit at sabihin na nag-inarte lang ako. Siraulo pa naman.

Kahit ang mga matatalino, hindi masagot ang tanong na 'bakit mo mahal ang taong hinahabol mo ngayon? Kahit ako na ordinaryong tao lang, hindi rin makakuha ng mga salita para masagot iyan. Kasi...hindi ko rin alam kung ano ang nakita ko kay Ric. Oo, mabait ang lalaki at hinding hindi ka ipapahamak. Pero kahit na ganoon, hindi ko alam kung bakit ko siya nagustuhan. Hindi ko alam kung bakit may nararamdaman ako para sa kanya...

Naitikom ko ang bibig. "Nakakahiya bang pilitin mo yung tao na mahalin ka uli—" "Dahil bakit kailangan ko pang pilitin ate? Bakit kailangan ko pang maghabol?" Kwestyon ko, at muling uminom. "At bakit hindi mo naisip 'yan ng si Zai ang naghabol habol sa'yo?" Napakurap ako sa seryosong sumbat niya.

Nag-hahallucinate na ba siya? Gusto nyang ilublob ang sarili sa tubig ng mahimasmasan. Hinihila na sya ng kanyang mga paa para magtago sa kahihiyan. Madami na ang mga tao sa pila na di malaman kung kikiligin o magtataka sa kung anong mahika ng pag ibig ang nagpahipnotismo sa kanya sa lalaking customer.

Hindi man lang ito nag-alala? Mas lalo tuloy siyang nasaktan sa realization na iyon. At mas nakakainis dahil umaasa pa rin pala siya. Umaasang hahabulin siya nito. Hahanapin. O kahit man lang magtatanong kung okay lang siya. Pero wala. At doon niya lalo naramdaman kung gaano siya ka-tanga. Bakit ba kasi ang hilig niyang umasa?

Bakit pa ba ako nagtatanong? Bakit pa ba ako nalilito? Bakit ko ba pinahihirapan ang sarili ko? Bakit kailangan magkahiwalay ang sagot ng isip at puso ko? Mahirap bang sagutin kanina ang kanyang mga katanungan?

"I'm sorry, I didn't hear what you said, can you repeat please?" Nakakahiya nahuli niya pa akong nakangiti. Baka isipin niya may saltik ako kaya tumatawang mag-isa. Hindi naman siguro ganun ano? Ano nga pala ang sinabi nya bakit wala akong narinig?

Bakit hindi pa kayo nag agahan? Hindi pa e. Eh bakit naman? Dahil ba sa trabaho hindi muna naiisip ang sarili mo? Ikaw talaga wag mong pababayaan ang sarili mo sir. Sige ka magkakasakit ka talaga niyan? Tayka may kusina po kayo dito? Meron? Bakit? Sabi mo kakain tayo? Paano tayo kakain kong di ako magluluto?