Bakit Naghihilik Ang Isang Tao の小説・ストーリー

Tanong ng babaeng nakaitim na hijab. Tanong ni Broderick," gusto mong maupo sa harapan mo ang pinakamakapangyarihang tao sa NorthHill? Hinding-hindi mangyayari iyon sa panaginip mo. Nakakawalang galang na nakikipag-usap ako dito at nakaupo ka lang."

Bakit nga ba ang hilig kong mag sinungaling? Hindi ko naman intensyon pero do'n talaga lagi ang bagsak ko. "I'm sorry, hindi ko sinasadyang—" "No. Tama ka." ani ko. "Bakit nga ba ang hilig kong mag sinungaling at mag panggap?" Napa yuko ako at napatingin sa tiles ng sahig. "Ayokong saktan at paasahin si Sarah. Pero kasi hindi ko alam kung papano ko sasabihin sakanya."

Hindi ba nga at matalino naman ako pero bakit ba parang pakiramdam ko ay naging instant bobo yata ako? Bakit parang ang hirap-hirap huminga? Bakit parang ang sikip-sikip ng d****b ko? Bakit parang may nakadagan yata na kung ano’ng mabigat na bagay sa d****b ko? Dahilan para mahirapan ako sa paghinga at sumisikip ang daloy ng hangin ko? Bakit ang sakit? Bakit ako nasasaktan? Bakit? Ano ba ito?

"Bakit mo ba ginagawa 'to?" Napakibit-balikat ang lalaki, isang tamad na ngiti ang pinakawalan nito. "Siguro., hindi ko lang masikmurang makita kung paano nila apihin ang ibang tao." Natahimik si Hiraya, hindi na niya pinilit intindihin kung ano ba talagang motibo ng lalaking 'to. Kung ginagamit man siya nito o sadyang mabait lang, wala na siyang pakialam.

Bakit lagi akong nasasaktan? Hindi naman ako komplikadong tao. Hindi ko kailangan ng mamahaling bagay o grand gestures para maramdaman na espesyal ako. Gusto ko lang ng isang tao, isang tao lang na magmamalasakit sa akin. Pumili sa akin, at mahalin ako ng totoo. Bakit ganun kahirap? Bakit parang hinihingi ko ang mundo? Pinisil ko ang baso bago pinilit pakawalan. Pinilit kong tumayo sa nanginginig na mga paa, ramdam ang bahagyang pag-ikot ng paligid.

Hindi ko maitago ang ngiti ko dahil sa nakikita kong kahihiyan niya. “Bakit ka nahihiya? Hindi ka dapat mahiya. Dapat mong i-explain bakit ka pumupunta sa penthouse? Bakit mo ako hinalikan na hindi ka naman pala babaero?” Hindi naman siya nagsalita sa halip ay tinitignan lang niya ako.

Hindi man lang bumawi sa ugali eh! “Hilary, are you okay?” “Hmmn, bakit hindi naman ako magiging okay?” Walang hiyang nilantakan ko ang pagkaing nasa harapan. Bakit ba? Ako naman ang may gusto na dito kumain kaya bakit ako mahihiya sa kanila? Heck no, kung walang hiya sila mas lalo na ako! “Dahan-dahan lang ang pagkain at baka hindi ka matunawan, Hilary. Nguyain mo naman, aba!”

ngisi kong bulong, halos ako lang ang nakakarinig. Huminto ako sa gitna ng hagdan, saka bahagyang napailing ako sa aking kabaliwang magpanggap na Matanda. Hindi dahil sa edad… kundi sa paraan ng pag-iisip. Sa paraan ng paglalaro ng tao. Sa kakayahang magtago ng tunay na intensyon habang nakangiti.

halata ang pagkayamot sa boses na tanong sa akin nitong si Neilson Ang kilig na nararamdaman ko kanina lang para dito ay feeling ko biglang naglaho. Bakit ba ang galing ng taong ito na manghusga kaagad? Hindi ba uso dito ang tanong muna bago magalit? "TSk, hindi ko alam kung bakit ka nagkagusto sa taong iyun eh ang pangit naman. Naghihikahos na nga sa buhay, ang lakas pang magluko." muli nitong wika.

"Bakit?" Ngumiti si Lily ng napakatamis. “Dahil ang aking lalaki ay hinding- hindi mabahiran ng kahit na sino! Dahil nadungisan mo siya, hinayaan kitang mamuhay ng mas masahol pa sa kamatayan! Mas masahol pa sa kamatayan, naiintindihan mo ba?