Bakit Tulala Ang Isang Tao นิยาย & เรื่องราว

at bakit sila magkikita? Pamilyar yung boses ng babae, pero ika nga nag iiba ang boses ng tao lalo na kung kausap mo lang ito tru phone. Nagpalipas pa ako ng ilang minuto maya maya lang ay bumibigat na ang talukap ng mga mata ko, kaya hinayaan ko nalang na bumagsak ito at tuluyan na akong kinain ng dilim. --

Shit naman oh malala na talaga ako nito eh. "Babe may problema ba? Tulala ka kasi dyan eh " Nag alala na tanong kaagad nito sa akin habang mahina naman na tinatapik ako nito upang magising siguro. Parang bumalik naman ako sa aking sarili at inirapan na lang siya at nauna ng mag lakad. Shit nakakahiya na talaga ako nito. Tae namang buhay to oh. Dapat si Avril ang natutulala sa kagandahan ko hindi ako ang natutulala sa hotness nito hayst kainis ka talaga self.

sigaw niya habang naglalakad siya pabalik sa kaniyang sasakyan. Tulala si Avva habang pinagmamasdan ang papalayong lalaki. Bigla siyang napahawak sa kaniyang kaliwang dibdib. Ang kaniyang puso…bumilis bigla ang tibok ng kaniyang puso! “S-sino ka bang talaga? B-bakit parang matagal na kitang kilala? B-bakit ganito ang pakiramdam ko? Natatakot ako sa’yo pero…pero ang puso ko. Bakit ganito ang epekto mo sa katawan ko?” bulong niya.

"And now you're laughing? Anong nakakatawa?" Tumingala ako sa kanya ulit at halos masilaw dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mata ko. "Bakit? Masama bang tumawa? Are you offended? Eh 'di tumawa ka rin. Kapag ikaw ang nang-aasar, tinitiis ko, tapos ako, mapipikon ka?"

Na extend ba ang business trip nila? "If there's something bothering you, or if there's 'someone' bothering you, mas mabuting kausapin mo kung 'sino' man yun. Kesa naman tulala ka nang tulala dyan sa kakaisip wala ka namang nakukuhang sagot." Suggestion ni Alea at diniinan pa talaga ang pag-sabi ng 'someone' at 'sino' Bigla akong napaisip sa sinabi nya at tumango.

Ang pangalan nga nga'y hindi niya maalala, ang magmaneho pa kaya? Paliko-liko sila ng takbo at tuluyan na nagkagulo ang mga tao sa labas. Nagpapasalamat pa rin siya dahil wala siyang nababangga ni isa sa mga ito. Bawat pihit at ikot niya sa manobela ay sumasama ang katawan niya at masasabi niyang marunong nga talaga siya magmaneho. Pero iyon nga lang ay hindi niya matandaan kaya ganoon ang kinakalabasan.

Inaral ang bawat kilos at galaw ng mga taong naglalakad. Doon niya napagtanto na pawang mga ordinaryong tao lamang ang nandoon. Kaya bahagya siyang nakahinga ng maluwang dahil walang makakakilala sa kanya at makakaamoy na isa siyang lobo. "Excuse me? Anong lugar ito?" Tanong niya sa lalaking napadaan sa tapat niya? Tinignan siya nito mula ulo hanggang paa na tila minamaliit siya sa klase ng tingin nito.

Tutunguhin niya ang highway at hihingi ng tulong. Hindi na mawari ni Taliyah kung gaano katagal siyang tumakbo. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay ang pagbuhos rin ng kanyang luha. Labis siyang nag-aalala sa sinapit ng lalaki. Tanong niya sa sarili, makakalabas pa kaya siya ng buhay roon? Nanginginig ang tuhod niyang napahinto sa pagtakbo. Mayroon pa nga bang pag-asa?

"Bruha ka! Anong ginagawa mo rito? Umalis ka sa pamamahay ko!" Maganda ang timpla ni Lana at nagpatuloy siyang mamangha sa bagay nang walang galit. Mayroon siyang ngiti sa kanyang mukha. "Bakit ako aalis? Magiging bahay ko na rin to sa hinaharap."

bakit ganito? Nang mag-angat ng tingin si Lach ay agad siyang yumuko at tumakbo paalis. Wala ng masasakit pa sa nakita niya. Paanong nagkaroon siya ng kaparehang mukha at pangalan? Paanong nangyari ito? Bakit pati si Lach? Ano bang nangyayari? Hindi na alam ni Tintin kung saan siya nakarating sa kakatakbo niya. Hanggang sa isang ilaw ng sasakyan ang sumilaw sa kaniya at wakang awang sinagasaan siya.